Iets te veel in een keurslijf geperst

Zodra ze aankomt aan het Franse hof is het eerste wat ze doet een plant in een pot een stukje verplaatsen, zodat de symmetrie van het keurige hofje verstoord is. Tuinarchitecte Madame de Barra is een onverstoorbare vrouw. En hoewel hij het niet wil toegeven zet ze de wereld van André de Nôtre, de man die de tuinen van Versailles ontwierp, op z’n kop.

In The King’s Garden zijn ze bondgenoten. Pas als ze begrijpen dat ze elkaar nodig hebben om los te breken uit het verleden (hij uit de traditie, zij uit een trauma) zijn ze tot grootse dingen in staat.

Het levert fijn geacteerd, geestig en soms empathisch kostuumdrama op, waarvan je had gehoopt dat het waar gebeurd was. En ook dat die thema’s van chaos en orde wat meer waren uitgewerkt, eventueel ten faveure van de psychologische voorgeschiedenissen van beide personages.

Dit had eigenlijk het soort megalomane film moeten zijn waarvoor heel Versailles opnieuw aangelegd had moeten worden. Om de natuur echt weer de grootse rol te laten spelen die hij volgens deze film zou moeten spelen.