Blade Runner 2 lijkt een bij voorbaat verloren strijd

Versie zeven: is dit dan echt ‘The Final Cut’? Deze week brengt Warner Bros de jongste versie van cultklassieker Blade Runner uit. Met een paar seconden lucide droom van agent Deckard (Harrison Ford) over een eenhoorn extra. Wat nog wat sterker suggereert dat deze jager op ontsnapte ‘replicanten’, of mensrobots, zelf een replicant met valse herinneringen is.

Wie deze visueel overdonderende film nog nooit op groot doek zag: grijp je kans. Maar perst Warner Bros met deze release de laatste druppels uit de film of maakt het de geesten rijp voor een vervolgfilm? Canadees talent Denis Villeneuve, vorige maand in Cannes met de thriller Sicario, werkt met ster Ryan Gosling en cameraman Roger Deakins (twaalf Oscarnominaties) namelijk aan dat vervolg. Blade Runner 2 wordt een soort ‘Finding Harrison Ford’, zo lijkt het: die duikt volgens producer Ridley Scott weer in de derde akte op.

De 77-jarige filmlegende Ridley Scott vestigde zijn naam met duister broeiende sciencefiction. Dacht je bij dat genre indertijd aan optimisme en hagelwitte ruimteschepen, ruimtehorrorfilm Alien (1979) en hard-boiled detective Blade Runner (1982) speelden zich af in een groezelige, gotische toekomst met eenlingen als speelbal van cynische corporaties. Alien was een hit, Blade Runner een flop die via de toen net opkomende videomarkt alsnog een cultklassieker werd en de naam van Rutger Hauer vestigde.

In Blade Runner krijgt de dronken, misogyne agent Deckard opdracht ontsnapte replicanten onder leiding van de filosofische Roy Batty (Hauer) te ‘pensioneren’, ofwel executeren. Zij willen langer leven dan de vier jaar die hun maker, captain of industry Eldon Tyrell, ze gunt zodat ze geen eigen wil ontwikkelen. Regisseur Scott wekt op allerlei manieren de indruk dat antiheld Deckard zelf ook een (onbewuste) replicant is met een korte levensduur. Maar omdat het Amerikaanse testpubliek in Denver en Dallas dat te deprimerend vond, voegde hij een lusteloze voice-over en een ongerijmd happy end toe. Die zijn film niet redde en weer uit latere versies werd geknipt.

Is een vervolg daarop 33 jaar na dato verstandig? Ik betwijfel het. Spektakelfilms – Star Wars, Star Trek, Jurassic Park – haal je met iets ouds, iets nieuws, iets geleends en iets blauws zo uit de mottenballen voor een ‘reboot’. Met cultfilms ligt dat moeilijker. Een cultus, of sekte, is geobsedeerd door sacrale teksten en wantrouwt het nieuwe. Nieuwsgierige Blade Runner-fans kopen vast wel een kaartje voor deel twee, om dan vast te stellen dat de verrassing, de wow-factor, mist. En dat niets het haalt bij al die klassieke scènes die ze helemaal uit het hoofd kennen. Een bij voorbaat verloren strijd dus voor Gosling en Villeneuve.