Wearables, voor jou én je oma

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Electronics & Automation, een beurs voor industriële elektronica, in de Jaarbeurs in Utrecht.

Wie: Modeontwerpsters en oprichters Malou Beemer en Eef Lubbers van Kimbow, Filip Govaert van Centexbel en 6.898 beursbezoekers.

“Ja, eh, mijn collega Mark die hier vandaag zou staan, moest opeens naar China voor onze Ebolapakken dus ik neem zijn presentatie even over, goed?” Prima. Filip Govaert van het Belgische Centexbel, dat onderzoek doet naar de technische mogelijkheden van textiel, wil maar zeggen: ze hebben het druk.

Het zit niet zo lekker

Met uitzoeken hoe ze die draagbare elektronica nu aan de man kunnen brengen. Hoe ze producten kunnen vinden. En hoe ze de wearables, zo heten ze dus, kunnen verbeteren. Het idee: een shirt waar geleidend garen in is verweven, of druk- en bewegingssensoren, en textiel met geïntegreerde batterij en draadloze laadantenne. En daar kan de drager zijn of haar hartslag dan mee meten, bijvoorbeeld, of zijn smartwatch aan koppelen. Het probleem: de draagbaarheid – het wast wat lastig, zit niet zo lekker - het gebrek aan productiemogelijkheden, en het ziet er ook niet altijd even goed uit. Maar daar wordt aan gewerkt.

Dit zijn technische modemeisjes, Eef en Malou van ‘Kimbow’ #jaarbeurs #wearableelectronics

Een foto die is geplaatst door Bo&Caro (@boencaro) op

Door Eef Lubbers van de Technische Universiteit Eindhoven en Malou Beemer bijvoorbeeld, met hun smart textile project Kimbow. Die maken ingenieuze vlechten van het geleidend garen, en verwerken ze in textielstructuren.

Maar houdt er wel bejaarden mee in de gaten

En intussen denkt het researchcentrum van Govaert na over manieren om bejaarden aan de wearables te krijgen.

“Het zou erg handig zijn voor ouderen met lichamelijke problemen of vluchtgedrag. Ze kunnen een blouse aantrekken waar een sensor in zit, en die is gekoppeld aan een tweede apparaatje ergens in hun woonruimte, zodat ze altijd te traceren zijn.”

De sensoren meten de bewegingen, de afstand die ze afleggen. Wijkt er iets af, vanwege bijvoorbeeld een val, wordt de verzorger daarvan op de hoogte gebracht.

Maar goed. Er is nog veel onderzoek nodig, en geld. Maar ook producenten die hieraan durven te beginnen. Er moet nog flink geëxperimenteerd worden, legt Govaert uit. Werk aan de winkel. Hij zucht. Laat Mark maar gauw weer terugkomen uit China.