Suiker: zo klaar als een klontje

Eerst een boterham met kaas en dan een boterham met zoet. Nee! Kaas is vet en maakt je dik. Vergeet de boterham met kaas, neem er een met jam. Correctie! Kies voor die boterham met kaas. Jam is een en al suiker. Suiker is verslavend en suiker is vergif. Wie te veel suiker eet heeft meer kans op ziekelijk overgewicht en haalt het risico aan van akelige aandoeningen als diabetes, hart-, vaat- en gewrichtsziekten. En extra tandartsbezoek is aan te raden want veel suiker staat garant voor een rot gebit.

Vet is even buiten beeld. Suiker ligt onder vuur. Het is niet giftig en het is niet verslavend, concludeerde de wetenschap. Kan zijn, maar je went er wel aan. En omdat de consument ‘zoet’ associeert met ‘lekker’ stopt de voedingsindustrie suiker in talloze producten. Terwijl de consument suiker associeert met zoet, koek en snoep, zit het in in potjes en blikjes met groenten. In kant- en klaarmaaltijden. In allerlei verpakt voedsel. En dat moet wel, zeggen de fabrikanten, want zonder lust niemand het meer.

Suiker heeft geen voedingswaarde maar het levert wel energie. Veel heeft het lichaam niet nodig en gedurig te veel suiker eten betekent een aanslag op de gezondheid, zo bleek ook uit onderzoek. Vooral jonge mensen zijn een doelwit. Op hen richt zich de frisdrankfabrikant. Frisdrank is een suikerkanon, sportdrank en pakjes vruchtensap ook. En het bataljon op kleuters toegesneden koekreepjes ook. Zo bezien zijn heel veel kinderen ziekelijke volwassenen in aanbouw. En dat is te keren. Vervang de dagelijkse frisdrank door iets zonder suiker en een kind is anderhalf jaar later een kilo lichter dan de leeftijdgenoten die het bleven drinken, dat toonde Nederlands wetenschappelijk onderzoek aan. Bij vergelijkbaar onderzoek in de VS verloren obese pubers in een jaar zelfs 1,9 kilo.

Minder suiker dus. Maximaal 13 klontjes per dag, stelde de WHO vast. Maar hoe? Een verbod is geen optie. Iedereen mag eten wat hij wil en je kunt iemand niet ontzeggen om iets lekker te vinden. Wel kan worden geëist dat de consument in staat wordt gesteld om te weten wát hij eet. Lees de etiketten op de verpakking, zegt de voedselindustrie. Maar die lijken niet geschreven om te informeren, met hun kleine lettertjes, hun chemische formules en hun verhullende termen. Fructose, dextrose, maltose, maltodextrine, melasse: het is allemaal suiker.

Dat moet beter. Een verplichte waarschuwing à la de sigaretten hoeft pas als de voedingsindustrie niet in staat blijkt om helder aan te geven hoeveel suiker ze toevoegde aan haar waren, hoeveel vet en hoeveel zout. Niet in formules maar in aantallen suikerklontjes en pakjes boter. Bijvoorbeeld met icoontjes. Voor de duidelijkheid.