Schiphol-land

Op weg naar de geboekte stedentrip belandde ik onbedoeld in het verkeerde land. In Schiphol-land, een gebied dat je zo snel mogelijk wilt verlaten maar waar je je maar beter kunt neerleggen bij voldongen feiten. En waar je uiteindelijk allemaal hetzelfde gedrag gaat vertonen.

Het begon zoals het altijd begint: met het zicht op de vele rokers bij de glazen schuifdeuren. Binnen werd de rest van het zelfrespect met kleine beetjes ontnomen. Eerst de rij voor de incheckbalie, daarna de veiligheidsprocedure: het uittrekken van de schoenen, het jezelf ontdoen van de riem – een handeling waarbij die van mij knapte – het legen van de broekzakken en de laptop die moest worden open- en dichtgeklapt. De bodyscan waarbij op de monitor rond de hals een gele vlek te zien was, ‘een verdacht gebied’ dat volgens de veiligheidsman verdacht was omdat de blouse niet was dichtgeknoopt, wat het apparaat als ‘niet doorsnee’ had opgevat. En hij dus ook. Reden om me van top tot teen te bevoelen.

Tien minuten later de eerste tray met consumpties die samen – een espresso, een broodje, een yoghurt en een flesje water – bijna twintig euro kostten. Nog even naar de rookruimte waar ze zwijgend als haringen in een ton stonden. Stinkend, dat kon niet anders, weer naar buiten. Naar de boekhandel waar ze alleen nog top10-boeken en reisgidsen verkochten, daarna een lange tocht over lopende banden waarvoor onderweg bij herhaling – Mind your step – werd gewaarschuwd.

De vertraging – eerst een uur, daarna twee uur en uiteindelijk vier uur – kwam via beeldschermen. Geen mens te zien dat je de schuld kon geven. Het gesjok van niets naar nergens, een rij voor de transferdesk waar ze van de vliegtuigmaatschappij trakteerden op onduidelijkheid en een consumptiebon. De goedbedoelde tip dat er een verdieping hoger een wachtruimte met betere stoelen en zitzakken was.

Het lusteloos consumeren.

Zelf ging ik op zoek naar een goedkope riem, die tussen de merkriemen daar niet te krijgen was. De goedkoopste was goedkoper dan een zelfde exemplaar buiten Schiphol kostte, hield de verkoopster voor, maar dat was dan toch nog altijd tachtig euro meer dan ik voor mijn riem had betaald. „Daarom is hij waarschijnlijk geknapt.”

Op de eerste verdieping vond ik rustgevende vogelgeluiden en tussen bakken vol ‘aanbiedings-beertjes’ in Ajax-tenue stoelen met verstelbare leuningen en zitzakken. De rest van ons loerde naar de gelukkigen. Het verlies aan decorum ging nu snel. Ik zag mensen in foetushouding liggen, zichzelf en elkaar krabben. Ook gehoord en geroken: een langzame scheet.

Uiteindelijk lag ik zelf in een zitzak naast het automatische massage-apparaat, draaiend, reutelend, me niets aantrekkend van anderen–hoger kon je in Schiphol-land niet reiken.