Onderbroekenlol

Schrijfster Pia de Jong verhuisde met haar gezin van Amsterdam naar Princeton, in de Verenigde Staten. Ze schrijft over wat haar opvalt.

Illustratie Eliane Gerrits
Illustratie Eliane Gerrits

Kappers en limousines, smokings en avondjurken, huilende moeders en trotse vaders, door juristen opgestelde aktes – niet de bruiloft, maar de high school prom is de ultieme bron van stress. Onhandige achttienjarigen moeten als verliefde stelletjes in een rozenperkje poseren, weerloze doelen van de romantische projecties van hun ouders.

High school mag de hel zijn, gelukkig is er nog het vagevuur van de middle school. In deze hormoonvrije zone voor tweenies kunnen kinderen tussen de 11 en 14 jaar nog een beetje kind zijn. Met de speelse sfeer van de basisschool wordt moeilijke middelbareschoolstof behandeld. De chemische reactie van fotosynthese, maar dan geleerd met een vrolijk liedje. Of de geschiedenis van Mesopotamië, in de vorm van een reisgids. Er mag nog vrijuit getekend en gekleid worden. Waar mijn zoons in Nederland op de middelbare school al meteen in het diepe werden gegooid – een echte survivaltocht op de Veluwe of middernachtelijke fietstochten door Amsterdam – kan dochterlief in een veilige omgeving rustig naar de pubertijd toegroeien, inclusief zo nu en dan een knuffel van de juf.

Maar het einde van deze stressvrije tijd komt snel in zicht. De overgang naar high school meldde zich met een harde klop op de deur in de vorm van de middle school prom. Ook veertienjarigen nemen dit kinderschijnhuwelijk serieus. Jongetjes doen een onhandig en buitensporig „promposal”, door bijvoorbeeld met gevaar voor eigen leven een vlag op het dak van de school te hangen. Meisjes komen huilend thuis omdat ze niet gevraagd worden, of juist door vier jongens tegelijkertijd. Jongens krijgen angstaanvallen van het idee dat ze een meisje moeten vragen en meisjes spelen dat op hun beurt weer geniepig uit. De ouders zien zich plotseling voor het financiële blok van jurken en corsages gezet. Kortom, alle ellende van het volwassen bestaan wordt in één avond geperst.

Vorige week was de schooldirectie er gelukkig helemaal klaar mee. We kregen een brief dat leerlingen zich niet zo druk moesten maken. Een date was niet nodig, iedereen mocht komen en geld hoefde het niet te kosten. Integendeel. Als een kind in pyjama wilde komen, was dat ook goed. „Pyjama”, schamperde mijn dochter, „wat denken ze wel.” Nee, natuurlijk wilde ze een feestelijke jurk, liefst zo kort mogelijk.

Een paar dagen voor de prom kwam er nog een brief van de school, met de aanhef: herziene dresscode. Het was nu verplicht om spandex te dragen. Voor wie, net als ik, niet weet wat spandex is: het is nauwsluitend ondergoed met pijpjes. Mocht je onder een rokje kijken, dat zie je geen billen of erger, maar een soort van sportbroekje.

Op de avond zelf staan de meiden voor de spiegel in hun jurkjes. Ze doen een flinke aanslag op mijn voorraad make-up. Dan trekken ze giechelend de spandex-broekjes aan. Het is mij nog steeds een raadsel waarom.

Om zeven uur begint het feest. De eerste date van mijn dochter staat op de stoep. Een verlegen jongetje in stropdas met een bosje bloemen. Een uur later verstuurt ze een selfie. Tussen de andere veertienjarigen staat ze op een springkussen in de gymzaal. Hoog in de lucht, ergens in dat ongrijpbare moment tussen kindertijd en volwassenheid, zweven ze in hun veel te korte jurkjes. Of, beter gezegd, in hun onderbroek.