Hij maakte veel indruk op mij

Op mijn elfde verjaardag kreeg ik de bloemlezing Ik wou dat ik twee hondjes was kado, een verzameling van de beste Nederlandse light verse, en ik was meteen verliefd op de gedichten van Drs. P, in het bijzonder op Dodenrit. Wat een geweldig morbide gedicht (dat waarschijnlijk nog helemaal niet voor mijn elfjarige ogen bestemd was)! En wat een heerlijk droge opmerkingen zoals ‘het vriest een graad of dertig, het is winter en vrij koud’ en de opluchting dat er nergens een leeuw is – in Siberië!

Ook in later jaren bleef ik de doctorandus lezen. Los van de grappen, die hun kracht behielden, kreeg ik ook respect voor de vorm. Het rijm en metrum van zijn poëzie zijn onberispelijk. Het lijkt haast alsof het hem geen enkele moeite kostte, alles klopt gewoon. Nergens een lettergreep te veel of gesmokkel met een jambe, tenzij hij het zo bedoelde. Dankzij hem kwam er in een periode dat het vrije vers als als onkruid woekerde, weer een sterkere nadruk op de techniek van het dichten te liggen.

Ook zijn veelzijdigheid maakte veel indruk op mij. Hij schreef liedjes en gedichten. Hij was de uitvinder van een nieuwe versvorm, het ollekebolleke. Hij maakte samen met Marjolein Kool de geweldige bundel Wis- en natuurlyriek met gedichten over de exacte wetenschappen. Wie doet dat nou, wat een held!

Met hem verliest de Nederlandse literatuur een alleskunner, een vleesgeworden relativering van zo ongeveer alles en in het bijzonder de poëzie. Ik ben zo ontzettend blij dat we dezelfde moedertaal hadden, zodat ik kon opgroeien met Zusters Karamazov en Veerpont. Rust zacht lieve P. Wees maar even iets te ver weg, net zoals je mooie Omsk.

Ellen Deckwitz (1982) is dichter. Elke donderdag schrijft ze in nrc.next over poëzie, in de serie ‘Dichten met Deckwitz’.