Aardige editie die niet nadreunt

Het was de editie van de slotact die niet kwam en van de muzikale entertainer die redding bracht. Pharrell Williams kon in het slotoptreden zondag de verhinderde Foo Fighters niet doen vergeten. Robbie Williams gaf zaterdag met zijn optreden het festival glans.

Pinkpop 2015. Met de klok mee vanaf linksboven: Anouk, Pharrell Williams, David Achter de molen (John Coffey), Eloi Youssef (Kensington) en Robbie Williams.
Pinkpop 2015. Met de klok mee vanaf linksboven: Anouk, Pharrell Williams, David Achter de molen (John Coffey), Eloi Youssef (Kensington) en Robbie Williams.

Het verlangen naar meer vernieuwing op Pinkpop zal altijd blijven. Maar als die vernieuwing komt in de vorm van Avicii, de glamourboy van de dance, hoeft dat niet meer. Zijn optreden was nietszeggend vlak en voegde helemaal niets toe.

Na een zichzelf overtreffende editie van vorig jaar met een paar topzware headliners, grossierde Pinkpop dit jaar in aardige, echter weinig lang nadreunende optredens. Op een paar uitschieters na: om zijn kracht en souplesse (de zware headliner Muse), om zijn humorvolle muzikale entertainment (Robbie Williams), om zijn geoliede feestelijkheid (rapper Typhoon) en om zijn spraakmakende en ronkende act (rockband John Coffey).

Deze 46ste Pinkpop zal vooral de boeken ingaan als de editie waarop slotact Foo Fighters onverhoopt moest afzeggen zodat in allerijl vervanging moest worden gevonden. Er waren geruchten over Paul McCartney, The Prodigy en Marilyn Manson. Maar de Belgische rockband Triggerfinger was voor Pinkpopbaas Jan Smeets de makkelijkste oplossing om de topact van de vermaledijde Dave Grohl, die in Zweden van het podium viel en zijn been brak, te vervangen. En: Triggerfinger was een waardig, stevig rockend alternatief. „Dames en heren, wij zijn niet de Foo Fighters. Wij zijn Triggerfinger”, zei frontman Ruben Block. Omdat Triggerfinger ’s middags een plek kreeg, promoveerde Pharrell Williams tot de afsluiter van het Pinkpopweekend.

Met een „Hello Amsterdam!”, bracht een energieke Pharrell (Engelse pet, sportief bloemenjasje van Adidas) omgeven door danseressen en geflankeerd door twee vocalisten een regen aan dansbare hits. Het was een gelikte urbanproductie die sterk leek op wat Pharrell Williams vorig jaar op North Sea Jazz en in de Ziggo Dome liet horen. Naast de bekende nummers van zijn album GIRL, speelde hij de hits van N.E.R.D. en was er een blokje met zijn eigen producties (The Neptunes). Van Frontin, Hunter, Marilyn Monroe naar Lapdance – waarvoor hij crowdsurfers op het podium haalde – en She Wants To Move, de nummers klonken amper verschillend van hoe ze op de albums staan. Het was geen slechte afsluiter, maar de leegloop was goed te merken.

Zowel zaterdag als zondag waren er 70.000 bezoekers. De vrijdag was niet uitverkocht. Op Pinkpop, waar frituur en bier sinds jaar en dag domineren, heeft de horeca intussen, en gelukkig, een leuke slag gemaakt met gezonder, biologisch eten. En ja, zelfs culinaire exotica hebben een plek met gefrituurde krekels op stekels en loempia’s met meelwormen. De Kalm-Aan-laan blijft een leuk afgezonderd plekje. Daar had voor de tweede keer het Bonnefantenmuseum een Pinkpop-upmuseum dat werk van Ed Templeton en Cedar Lewisohn toonde. De Garden of Love was een andere leuke noviteit: een romantisch veldje met zitzakken rondom bomen, een plek om liefde te bezegelen met liefdesslotjes en een handvol aanstormend singer-songwritertalent.

Pinkpop had weer veel optredens van Nederlandse bands. En groot was de worp tamelijk ongevaarlijke tienerpoplievelingen zoals The Script, Sheppard (Say! Geronimo!) en OneRepublic.

Een aantal artiesten bekroonde er hun succes van een mooi jaar: John Coffey met hun snel naar de top gestegen hardcore kolkrock. Een zelfbewuste Selah Sue met pit. Dotan met een hele mooie ontwikkelde set. Voor dit soort ingetogen pastorale pop neemt het publiek zijn moment in het gras.

Met parasailers boven het terrein vierde de opvallendste hiphopcrew van ons land, De Jeugd van Tegenwoordig, ook hier zijn jubileumfeestje. De ongein op strakke beats is intussen een voorspelbare greatest-hits-show die evengoed impact had.

Opvallend weer hoe gering het aantal vrouwelijke artiesten op Pinkpop was. Van Paloma Faith, Selah Sue tot Kovacs; en hoe bestaat het: Anouk als enige vrouw op het hoofdpodium. Zij revancheerde zich op haar matige show in de Ziggo Dome. De band was nu hechter en zij zong beter – er zijn al wat festivaloptredens achter de rug – al is de zangeres op slippers, die zich anders met een haast spartaans trainingsregime op concerten voorbereidt, duidelijk nog niet in de vorm die zij ook zelf ambieert. Dat bleek toen ze na het uptempo en stevige Jerusalem nadrukkelijk koos voor het rustigere Lost. Dat kostte haar minder energie, legde ze uit. De versie die ze zong was mooi en gevoelig. Ze verontschuldigde zich prompt naar het publiek: „Is dat dikke lijf toch nog ergens goed voor.”

Er speelden veel bands die bezig zijn met een revival, zoals op vrijdag bands als Faith No More en Slash, die met Myles Kennedy heel wat Guns N’ Roses-klassiekers speelde.

De beste en meest vrolijk makende terugkomst was die van de breed grijnzende Britse zanger Robbie Williams. Wat was dat een vermakelijk slot van de zaterdag. Het was zestien jaar geleden sinds hij zijn Pinkpopshow in 1999 startte met Let Me Entertain You, maar Robbie Williams (met geblondeerde kuif) begon er gisteravond gewoon weer mee, na een warm „goedenavond motherfuckers”. Met hinkstapsprongen ging het concert door de succesjaren van zijn carrière: grote hits als Rock DJ, Come Undone, het recentere Candy (waarvoor de aantrekkelijke fan maar weer eens uit het publiek werd getrokken) en Angels.

Williams’ show was een hitcarrousel die draaide op humor en zelfspot („toen ik nog een superster was”) en een onvermoeibare drive. Enkele hoogtepunten waren het ingetogen She’s The One, solo met muziekpartner Guy Chambers aan de piano, en de massaal met Pinkpop verbonden versie van Queens Bohemian Rhapsody.

De wisselende kwaliteit van Robbie Willams’ zang diende je een beetje te negeren. En ook dat hij alle teksten van de autocue las, veel overliet aan zijn achtergrondzangeressen en vaak de draad kwijtraakte. Ja, soms was het een muzikaal rommeltje eigenlijk. Maar zijn grote vermogen te entertainen was bepalender en zorgde dat dit een memorabele muziekrevue werd die Pinkpop zijn glans gaf.