Opinie

Verbonden

Diederik Jekel

‘Weet je nog dat je vorig jaar voor vierhonderd studenten aan de TU Eindhoven een verhaal hield? Ik was degene die wél wakker was.” Dit was het eerste wat Ralf Mackenbach tegen mij zei. Afgelopen week mocht ik aan kinderen uit Twente vertellen over de wonderen der wetenschap en naast mij was er nog een optreden. Niemand minder dan Ralf Mackenbach gaf acte de présence. U kent hem wellicht wel: zes jaar geleden tapdanste hij zichzelf naar de overwinning bij het junior Eurovisiesongfestival met het liedje ‘Click Clack’. In mijn hoofd was hij nog altijd het vrolijk tappende dertienjarige jochie van toen, maar dat is natuurlijk onzin. Hij is een volwassen gozer geworden. Met sportschoolabonnement, zes jaar lang optredens en een gouden plaat.

Met Facebook kun je heel makkelijk mensen terugvinden die je al vijftien jaar niet meer gezien hebt. Het kleine buurmeisje heeft dan ineens drie kinderen, een hond en hypotheek. En het muizige nerdjongetje van de lagere school rijdt nu ineens met grote tatoeages op een motor samen met zijn vrienden van Satudarah.

Het rare is dat het beeld dat je van mensen hebt, geen boodschap heeft aan de voortschrijdende tijd. Bekenden die we langere tijd niet zien, blijven in ons hoofd altijd even oud. Zelfs als ik me probeer voor te stellen hoe kinderen van vroeger er nu uitzien, dan zie ik wel volwassen thema’s zoals huisje-boompje-beestje, maar dan wel met hun kindergezicht eroverheen geplakt.

Tijdens de introductie van TU Eindhoven mocht ik een verhaal vertellen over de noodzaak van bètawetenschap. Het was een wervelend verhaal (volgens mij dan), maar het was erg vroeg in de morgen voor de aanstormende studenten (denk ik dan) en aangezien ze de avond ervoor nog flink hadden gestapt waren ze nog wat slaperig en non-responsief (hoop ik dan). Behalve Ralf, kennelijk.

Zijn opmerking was ook zeker niet vervelend bedoeld. Het is het typische knipogerige, licht cynische en directe gevoel voor humor dat ons natuurkundigen kenmerkt. Het leuke is dat natuurkundigen over heel de wereld hun liefde voor de natuur delen en meteen een onuitgesproken band voelen die ook ontstaat doordat we iets doen dat weinig anderen ook doen. Wij moeten alles doorgronden. Wellicht dat brandweerlieden, padvinders en Satudarah-leden een vergelijkbare verbondenheid voelen. In ieder geval hadden wij zes jaar na zijn gouden optreden een duidelijke Click.