Opinie

Nietsontziende vasthoudendheid

Tussen de schuifdeuren van de Albert Heijn hing de laatste tijd hele dagen een promotieteam van deze krant. Frisse jongens en meiden die met ongekende energie met de krant van gisteren voor je gezicht stonden te wapperen en het oude nieuws ter plekke opwarmden en uitserveerden als exclusieve daghap.

Er zaten ertussen die bij het werven inhoudelijk behoorlijk de diepte ingingen met opmerkingen als „Al gelachen om Fokke & Sukke, vandaag?”.

Er kwam een dag, dacht ik weleens, dat ze tegen mij over mij zouden beginnen. Zo van: „Van Roosmalen al gelezen?” en dat ik dan zou antwoorden dat ik Van Roosmalen ben, maar dat gebeurde nog nooit. Integendeel: ik kreeg dezelfde behandeling als alle anderen.

Wat me daaraan beviel was de nietsontziende vasthoudendheid.

Ik sloeg het kennismakingsaanbod dat volgde dan zo vriendelijk mogelijk af door naar waarheid te zeggen dat ik de krant al thuis krijg, maar daar werd soms geen genoegen mee genomen.

„Weet u het zeker?”, werd er dan gevraagd op een toon van „dat zou wel heel toevallig zijn” en „daar trappen we niet in, meneertje”. Soms was ik bang dat ze me zouden gaan overhoren over de inhoud en dat ik dan ook niet verder zou komen dan Fokke & Sukke en mezelf. Ieder antwoord opende een poort naar een nieuw abonnement.

„U heeft nrc.next, maar heeft u ook NRC Handelsblad al?”

Of: „U bent dus een tevreden lezer, kent u iemand anders die u een plezier met een krant zou kunnen doen?”

Niet met de krant van gisteren, dacht ik dan hardop.

Daarna: „Echt niet?”

Er werd nog net niet gevraagd of ik er een tweede abonnement bij wilde.

Gisteren waren ze er, vanwege het warme weer maar bij gaan zitten op hun stapels oud papier. Als poortwachters van een middeleeuwse stad die ik wel moest passeren als ik met mijn boodschappen tenminste naar buiten wilde. Ze sloegen me met een nrc.next tegen het been. Een lekker gevoel.

Toen „ik heb hem al” weer niet genoeg bleek gooide ik de troefkaart maar op tafel. Ik zei dat ik ervoor werkte en dat ik om de dag een column schrijf. Geen groen licht om zomaar door te mogen lopen.

„Extra leuk om iemand dan een abonnement cadeau te doen”, zei de verkoper, een jongen zo fanatiek dat hij ondanks de hitte gewoon zijn rode regenjas met logo had aangehouden.

Er was lang naar gezocht, maar eindelijk was er dan een wapen tegen de ontlezing. Hij heet Vincent en ik hoop dat hij volgende week ergens anders staat.