Enerverend jaar van een stille kracht

Een jaar Engels voetbal heeft hem gevormd. Blind is nu een multifunctionele speler die nergens voor terugdeinst.

Het zit erop. In het Skonto Stadion in Riga kwam vrijdag een einde aan het lange, enerverende voetbaljaar van Daley Blind (25). Het seizoen waarin hij na een grandioos WK afscheid nam van Amsterdam, met als bestemming het Theatre of Dreams van Manchester United..

Veel gezien, veel geleerd. Eindoordeel? „Een redelijk eerste seizoen bij Manchester”, zegt Blind. Onder Louis van Gaal werd de gevallen Engelse grootmacht vierde achter Chelsea, Manchester City en Arsenal en daarmee is de eerste doelstelling gehaald in de opdracht van United weer een Europese factor van belang te maken: voorronde Champions League. „Ik mag trots zijn”, zegt Blind over zijn bijdrage. „Ik had goede momenten, ook mindere wedstrijden, maar ben nooit door de ondergrens gezakt”, zei hij in een gesprek tijdens de voorbereiding van Oranje in Hoenderloo.

Tegen Letland, weer centraal op het middenveld, revancheerde hij zich voor een matig optreden tegen de Verenigde Staten. Blind speelde goed en stelde met een slimme pass Narsingh in staat 2-0 te maken.

Zijn haren zitten tegenwoordig in een staartje, verder formuleert hij bedachtzaam als altijd. Roept nooit zomaar iets, maar zo is nu eenmaal het rustige karakter van de geboren Amsterdammer die nog het meest opzien baarde in Engeland toen hij een foto van zichzelf en zijn omafiets op Instagram te plaatste.

Nooit rust

Blind voelt het in zijn lichaam, dat lange seizoen met tussendoor ook nog een knieblessure die de maanden november en december vergalden. „Ik merkte aan het einde hoe die Engelse competitie er inhakt. Nooit krijg je rust, nooit even een tegenstander die de bal rustig laat rondgaan.”

Hij speelde alle zeven duels op het WK vorige zomer, waar hij in de troostfinale tegen Brazilië zijn eerste interlandgoal maakte. Memorabel was vooral zijn entree op het wereldpodium tegen Spanje, de assist bij Robin van Persies iconische kopgoal. „De absolute man van de wedstrijd voor mij was Blind. Met afstand”, sprak Thierry Henry in de studio van de BBC na de daverende 5-1. Dat was zaterdag precies een jaar geleden. Toen wist ook ineens heel Engeland dat Danny Blind, voormalig captain van Ajax en Oranje, een zoon heeft die tot veel in staat is.

Kind van de Hollandse school, de verbindingsofficier die voorbestemd lijkt om in de voetsporen van United-lieveling Michael Carrick te treden. Zoiets moet Van Gaal gedacht hebben toen hij namens United de portemonnee trok. Van Gaals grillige selectiebeleid in zijn eerste jaar betekende ook voor Blind dat hij zijn veelzijdigheid aan moest spreken. Linksback, centrale middenvelder of linkercentraleverdediger in Van Gaals vijfmansdefensie. De commentaren waren ambivalent. Bleu, te vlak, te risicoloos als middenvelder? Juist solide als rustpunt in een een lange tijd zoekend elftal. En als linksback werd Blind door de Manchester Evening Standard al met Denis Irwin vergeleken, vanwege het overeenkomstige zelfvertrouwen in rushes naar voren.

Blind is de eerste om te beamen dat hij gevoelsmatig niet past bij het stereotype powerhouse in de Premier League. „Ik kijk ook tv, zie hoe fysiek het er aan toe gaat in Engeland, dat is nu juist iets wat ik niet had. Maar ik heb me leren wapenen. Net even je poot er tussen kan genoeg zijn.” Hoe slim je speelstijl ook is, hoe tactische geschoold je ook mag zijn: incasseren is onvermijdelijk. „Ik ben geen speler die veel in het krachthonk te vinden is. Ik zal nooit een kleerkast worden, ik ben denk ik ook geen speler die dat nodig heeft. Maar ik heb de laatste jaren wel veel aan core stability gewerkt, waarmee je toch sterk in je schoenen staat in duels.”

Blinds kennismaking met de natuurkrachten in de Premier League hebben hem met een andere blik naar de eredivisie doen kijken. „Ik zie tackles die in Engeland toegelaten worden waar je in Nederland gelijk geel voor krijgt. Als ik nu terugdenk aan Nederland, bij elke tackle of pijntje duikt iedereen gelijk op de scheids. Ik denk dat die best wat meer een wedstrijd mogen laten ‘lopen’.”

Tempo niet verstoren

In Engeland proeft hij een soort vanzelfsprekendheid bij spelers, publiek en scheidsrechters dat het tempo in het spel niet te veel verstoord mag worden. „Iedereen gaat daar ook mee akkoord, schakelt om en gaat weer achter die bal aan. Ik hield in het begin ook nog wel eens m’n hand omhoog: ‘hé, vrije trap’. De scheidsrechter keek me aan: vriend, dit is de Premier League.” Of die charge van Vincent Kompany, in de derby tegen Manchester City. Blind kan het wonderwel nog navertellen: een gestrekte been richting zijn scheen, gevalletje doodschop. „Ik was blij dat alles er nog aan zat, ik was gelukkig los van de grond. Dat was echt even van ‘welkom in de Premier League’. Gele kaart kreeg ie, meer niet.”

Blind is Van Gaal „dankbaar voor de kans” die hij kreeg bij Manchester United. Er zat meer in dan de vierde plaats, vindt hij, en dat moet er volgend seizoen uit komen. Maar nu eerst vakantie. Of Van Gaal (63) ook een beetje moe oogde was na het lange, lange voetbaljaar? „Louis verslapt nooit”, zegt Blind. Hij is precies hetzelfde, ontzettend knap dat je dat elke dag kan brengen als manager. Hij houdt iedereen superscherp. Dat laat ie elke dag zien.”