De druivenobservator

Onlangs was ik op Ibiza, maar ook daar kan gewerkt worden. Niet in de laatste plaats, omdat mijn broer er een wijnwinkel bestiert. We moeten er nog wel eens om gniffelen als we samen proeven. Omdat de stelling dat een kind het product is van zijn ouders bij ons niet opgaat. Dan had ons leven in het teken gestaan van een mix van Heineken bier en Coebergh bessenjenever.

Enfin, we namen wat proefflessen op de som en troffen een rode Spanjaard: Bujes 2012. Kreukelkurkje. Scheef etiket. Goedkoop glas. Monastrell. Geen herkomstbenaming. Ondanks dat alles: buitencategorie. Ooit aangereikt door een echtpaar op het eiland dat louter als doel in het leven heeft de beste restaurants van de wereld te bezoeken. Ze dronken ‘m in het Catalaanse El Celler de Can Roca.

Op Facebook vonden we een warrige pagina van Laboratorio rupestre. En het resultaat van een bericht sturen, was dat de wijnmaker twee dagen later al de winkel aandeed. Dat leidde tot nog grotere verwarring. Erik Rosdahl – een Zweed - oogde als de nutty professor uit de film Back to the Future en sprak achterstevoren in hiëroglyfen.

Als we het goed begrepen was hij scriptschrijver in Hollywood geweest, leefde om een te worden met de natuur, gehuld in slechts een lendendoek, in de Filipijnse jungle, en belandde in een ruïne (escombro) in het Spaanse Yecla, tot voor kort gevreesd om zijn huiswijn van huilkwaliteit.

Vervolgens kregen we een verhandeling over apen die de mens hebben leren wijnmaken door een gat te graven en er druiven in te gooien, dit af te dekken en te wachten tot het spul ging gisten (‘No! I didn’t say monks; monkeys!’). Om verder te oreren over zoutpilaren in Utah, redwood pines in Yosemite en te verkondigen dat hij geen wijn maakt maar ‘druiven observeert.’

Even kregen we de neiging om toen weer om onze vader en moeder te gaan roepen. Maar die verdween toen hij Escombro 2013 schonk, een natuurwijn gemaakt van alicante bouschet. ‘Of deze ook al ontdekt was door GlouGlou’, informeerde ik, ‘de nieuwe wijnbar-winkel in Amsterdam die alleen maar natuurwijnen schenkt, omdat ze biologische en biodynamische niet puur genoeg vinden?’

Maar Rosdahl antwoordde niet, want hij zat al weer op een ander communicatieniveau en murmelde wat over een viool en een machinegeweer.

Ondertussen dronken wij de fles leeg.