Daverende rock op regenachtig Pinkpop

Geen gevaarlijke storm bij Pinkpop, wel klassiekers en een imponerende show van Muse.

Natte festivalgangers vrijdag bij de opening van het driedaagse Pinkpop in Zuid-Limburg. Er waren optredens van onder meer de Britse rockgroep Muse (linksonder) en Paloma Faith (rechtsonder).
Natte festivalgangers vrijdag bij de opening van het driedaagse Pinkpop in Zuid-Limburg. Er waren optredens van onder meer de Britse rockgroep Muse (linksonder) en Paloma Faith (rechtsonder). Foto’s Andreas Terlaak

Even hing de dreiging van gevaarlijk weer in de lucht. Inktzwarte wolken hingen boven het festivalterrein van Pinkpop waar 55.000 bezoekers tussen vier podia pendelden op de voormalige renbaan in het Zuid-Limburgse Landgraaf. Vorig jaar werd eenzelfde situatie op de laatste festivalavond tijdens het concert van Arcade Fire penibel door een storm. Nu was het festival in elk geval beter voorbereid met een Pinkpop Control Room – het resultaat van een evaluatie van de crisissituatie rond het noodweer. De regenbui die uiteindelijk viel was stevig met veel schuilende festivalgangers in diepe plassen, maar geenszins bedreigend.

Vorig jaar was het de duurste en snelst uitverkochte Pinkpop ooit, door de komst van onder anderen The Rolling Stones, Metallica en Arcade Fire. Inhoudelijk was het festival toen dé eyecatcher van het seizoen. Het programma van 2015 is minder uitdagend maar heeft veel grote namen. Pinkpop onderstreept zijn rol als vrolijk en breed ingestoken popfestijn voor de grootste internationale acts die nu op tournee zijn, en veel top-40 lievelingen zoals de brave George Ezra. Ontdekkingen doe je op Pinkpop niet – of het moest de piepjonge Aurora zijn met haar electropop op het vierde podium. Met haar handmaniertjes was ze een zilverharige sirene met een glasheldere stem, die zich verlegen toonde onder het warme ontvangst.

… en drink veel water!

Het was de metalband van rapper Ice-T, Body Count, die het festival op het hoofdpodium opende. Er ging bloed vergoten worden, waarschuwde de rapper, zijn Manslaughter afvurend op de massa. Met onder meer zijn zoon op het podium, waren de riffs jankend en de boodschap snoeihard, maar verder was het een ongevaarlijk schoppen tegen de schenen. Even daarvoor had Pinkpop-baas Jan Smeets nog op vaderlijke wijze zijn vaste geboden afgeroepen bij de opening van zijn muziekdriedaagse: beperk alcohol, smeer veel en drink veel water.

Deze eerste avond van de 46ste editie van Pinkpop, voor de vierde keer niet op Pinksteren omdat het te vroeg viel, draaide om de comeback van Faith No More. Daar gaf een haag aan kleurige bloemen vooraan het podium in eerste instantie een wat merkwaardige aanblik. Toen de band vervolgens aantrad in witte kledij met kralen was het even schakelen: hadden we hier te maken met een stel bekeerlingen of was het een uitvaart?

Epic

Maar de show die volgde was onvervalst die van de band Faith No More, die lekker in vorm was met rechtdoor rockmix van oud en nieuw, met de schmierende frontman als onbetwiste alternatieve rockkoning van toen, die zijn lang verloren onderdanen met een ‘Hello motherfucker’ begroette door een gouden microfoon. Even later werd die verwisseld werd voor een roze, „want die kleur heerst hier”. Het was een herkenbaar concert met oude jaren negentig hits als Epic en Easy waarin een opvallend souldeel verwerkt was, en het onlangs uitgekomen Sol Invictus.

Guns ’n Roses

Ook terug in de tijd: de show van gitarist Slash, die al een tijdje samen op met Myles Kennedy optrekt. Guns ’n Roses was met klassiekers als You Could Be Mine niet ver weg en Slash, met zijn hoge hoed, de zwarte krullendos en de ogen als vanouds verhuld achter de spiegelzonnebril, bracht het onverslijtbare gitaarintro van Sweet Child O’ Mine alsof het gisteren was.

Echt imponeren deden de Britse rockers van Muse, die de dag op het hoofdpodium in de schemer afsloten. Hun daverende, hard rockende show was strak en aangezet met veel licht, rook en gelikt videowerk.