Wethouderscoup

Net een jaar geleden werd het #KENDOE-college van Rotterdam geïnstalleerd en dus werden de afgelopen weken de wel of juist niet behaalde resultaten op een rij gezet van dat clubje witte jongens in strakke pakken en puntschoenen (onze burgemeester buiten beschouwing gelaten). Maar niemand die het nog heeft over die valse wethouderscoup waarmee dit college uiteindelijk tot stand is gekomen. Een unieke gebeurtenis in de geschiedenis van de Nederlandse politiek.

Daar zat ze dan op dat houten stoeltje in die prachtige raadszaal, voor deze feestelijke gelegenheid extra keurig gekleed en gekapt, plechtig te wachten op dat grote moment. Het was alleen nog die formele stemming in de gemeenteraad en dan zou Ingeborg Hoogveld stralen als nieuwe wethouder van Rotterdam en bossen bloemen en kussen in ontvangst nemen van al die aanwezige collega’s, familie en vrienden.

Maar zo ging het niet. Totaal onverwacht koos een meerderheid van de raad niet voor haar, maar voor haar collega Ronald Schneider, ook van Leefbaar Rotterdam. Achter de schermen was een deal gesloten met de oppositie en met een aantal eigen fractieleden om deze enige vrouwelijke kandidaat op het allerlaatste moment te dumpen. Omdat ze de levenspartner is van Marco Pastors, hoogste ambtenaar van het Nationaal Programma Rotterdam-Zuid en oud-wethouder van Leefbaar Rotterdam, vreesde de oppositie voor belangenverstrengeling. Een deel van de Leefbaar-fractie duldde de macht van die oude club Fortuynisten niet langer en ging mee in het snode plan van hun vijanden.

Niet zij, maar Ronald Schneider werd dus – notabene op het schild van de oppositie – het college binnengedragen. Terwijl mevrouw Hoogveld eenzaam en verslagen stond toe te kijken, onderging haar collega Schneider zonder enige gêne de officiële installatie. Ik was met stomheid geslagen, en dat gold zichtbaar ook voor haar aanwezige partner en familieleden. Zoveel valsheid en achterbaksheid had ik niet eerder gezien in de Rotterdamse politiek.

Hoogveld rechtte al na enkele seconden haar rug en met opgeheven hoofd nam ze na de plechtigheid de troostende schouderklopjes en omhelzingen in ontvangst, in plaats van felicitaties.

Een jaar later is de bloedneus van Hoogveld opgedroogd, maar doen de Rotterdamse politici nog steeds alsof hun neus bloedt. En zit zij nog altijd met diezelfde rechte rug op dat houten stoeltje in de raadszaal en lijkt het spel koeltjes mee te spelen. Maar tussen haar schouderbladen zie ik nog steeds die dolk. En wacht ik geduldig op het moment waarop ze onverwacht haar hooggehakte voet uitsteekt. #KENDOE