Jarige Jeugd van Tegenwoordig nog steeds niet volwassen

Faberyayo (links) enWillie Wartaal, gisteravond in de HMH.
Faberyayo (links) enWillie Wartaal, gisteravond in de HMH. Foto Robin Utrecht

Alleen de muziek van André Hazes kan een publiek van HMH-formaat klaarstomen voor een optreden van De Jeugd Van Tegenwoordig. De jofele hits van Hazes klonken voluit om de zaal warm te maken voor het jubileumoptreden van De Amsterdamse rapgroep, die hun tienjarig bestaan aankondigde als: X – Viering van het Super Decennium. Een beetje cryptisch, een beetje ludiek, precies zoals de vier albums die ze tot nu toe maakten.

Op het podium stond een enorme taart en in de zaal hingen slingers. Wille Wartaal, Faberyayo, Vièze Fur en Bas Bron begonnen hun feestje potsierlijk in smoking. In het zuinige licht leek het aanvankelijk meer een begrafenis. Al snel kwamen de artiestenkleren tevoorschijn en liet muzikant Bron zijn stemvervormer klinken in De Stofzuiger, opgedragen aan alle fans die er vanaf het begin bij waren. Met zijn discoritme en toespelingen op seks heeft het nummer alles wat De Jeugd uniek en een beetje subversief maakte. Al is de formule wel wat sleets geworden.

Jammer om het vast te moeten stellen op hun eigen feestje, maar de muziek van De Jeugd Van Tegenwoordig is voorbij de uiterste verkoopdatum. In beginsel hadden ze alles om tot een soort Nederlandse Beastie Boys uit te groeien, met grote muzikaliteit in het spel van supermuzikant Bas Bron en de expres krakkemikkige verwijzingen naar plastic popmuziek uit de jaren tachtig. Maar het overmatig gebruik van de vocoder en de klamme kermismuziek begint afgezaagd te worden. De rappers missen het Beastie Boys-achtige vermogen om elkaar vocaal omhoog te tillen.

De clown Willie Wartaal wordt geflankeerd door twee eeuwige pubers, die hun superieure lamlendigheid tot act hebben gemaakt. De Jeugd wordt geroemd als taalvernieuwers wegens vondsten als ‘Watskeburt’ en ‘Buma in mijn zak’, maar dat werden nooit gevleugelde termen zoals Kees van Kootens ‘regelneef’ of ‘doemdenken’. Faberyayo en Vièze Fur zijn eerder de Beavis en Butt-head van de Nederpop, die onderuitgezakt op de bank flauwe verwijzingen maken naar seks en hun sterrenstatus.

In die sfeer paste precies dat er twee paaldanseressen op het podium verschenen en er meisjes met blokjes kaas de zaal in gingen om het gezellig te maken. De Jeugd besteedt veel podiumtijd om het publiek tot meedoen te manen, niet anders dan De Toppers of Corry Konings. Watskeburt hoeven ze zelf niet meer te zingen; dat doet het publiek. Na een uur vraag je je af of die ellendige vocoder eindelijk uit mag en of er iets anders in de kastjes van Bron zit dan zwoele discodeuntjes..

De formule werkt, want het publiek springt en ballonnen maken het feestje compleet. Maar de rappers draaien verveeld hun lesje af en Willie Wartaal toont achter de piano dat hij daar eigenlijk niets op kan. God verhoede dat ze ooit volwassen worden, maar voor de komende tien jaar verdient De Jeugd nieuwe inspiratie.