Opinie

Een hypermodern systeem voor onvermijdelijke rampen

Schiphol wil veiligheidscontroles laten aanvoelen als service. Maar service is het allesbehalve, vindt ervaringsdeskundige

Ilja Leonard Pfeijffer.

Afgelopen dinsdag stond er in deze krant een paginagrote advertentie van Schiphol die ging over de nieuwe centrale security. ‘Op Schiphol willen we ervoor zorgen dat securitychecks aanvoelen als een service. Iedereen verdient een ontspannen begin van zijn of haar reis.’ Er stonden foto’s bij van de ‘vijf ruime en comfortabele securityfilters’ die moesten bewijzen hoe fijn het is om op Schiphol te worden gecontroleerd op nagelschaartjes en tandpasta in je handbagage.

Voor mijn werk als uw onvermoeibare columnist reis ik regelmatig op en neer tussen Nederland en Italië. Ik ken die nieuwe hyperdeluxe securityfilters van Schiphol uit eigen ervaring. De maandag vóór die dinsdag waarop de advertentie in de krant stond, had ik er nog langdurig van mogen genieten. Als ik niet via een slinkse sluiproute had kunnen voordringen, had ik mijn vlucht gemist, hoewel ik ruim op tijd aanwezig was. De rij voor de securitycheck in vertrekhal 1 naar de gates voor vluchten binnen het Schengengebied duurde langer dan een uur. En dat was niet de eerste keer dat ik ruim de tijd had om de modernisering van Schiphol te bewonderen.

De vernieuwing bestaat er vooral uit dat er bodyscans zijn ingevoerd in plaats van metaaldetectors, met als gevolg dat in plaats van die enkeling die zijn sleutelbos vergeten is uit zijn zak te halen iedere passagier handmatig moet worden gefouilleerd omdat er op elke scan wel een verdacht geel vlakje opduikt. Verder zijn de banden waarop je de witte plastic bakken met je spullen moet leggen, nu rond in plaats van recht, met als gevolg dat er te veel mensen te veel witte bakken tegelijk op de band willen zetten, waardoor er opstoppingen optreden en er een extra beveiligingsbeambte nodig is om die bakken tegen te houden en het proces nog verder te vertragen.

Bovendien moet je je door het scannen van je instapkaart via poortjes toegang verschaffen tot het securityfilter, met als gevolg dat het in het hermetisch afgesloten gebied achter die poortjes te druk wordt en dat niemand nog een kant op kan. Dit levert zelfs ronduit gevaarlijke situaties op. „Niet scannen!”, schreeuwde een wanhopige medewerkster afgelopen maandag. Achter de passagiers die niet mochten scannen, groeide de rij tot aan de roltrappen naar het treinstation.

Ten slotte resulteert de vernieuwing in minder security. Ik heb meermalen de proef op de som genomen en flessen vloeistof of andere verboden voorwerpen, die op kleine ouderwetse luchthavens onmiddellijk worden gedetecteerd, zonder enig probleem in mijn rugzakje door de controle gesmokkeld, terwijl mijn totaal onschuldige jasje via een hypermodern systeem op een zijspoor werd gerangeerd voor een tijdrovende, handmatige extra controle.

Die advertentie was een paginagrote bezweringsformule om aan het begin van het hoogseizoen de rampen die onvermijdelijk zijn te overschreeuwen met woorden als service en comfort.