Opinie

Voorzitter, ik betreur al deze over-interpretaties ten zeerste

De Staatsloterij trekt de trukendoos van schijnexcuses weer open, concludeert columnist Christiaan Weijts. Neemt iemand daar echt nog genoegen mee?

Ik heb geluisterd. En ik heb geleerd. In mijn column over de Staatsloterij is een héél klein zetduiveltje geslopen. Waar ‘met je lelijke hoerenreet’ stond, hoorde eigenlijk te staan: ‘met je brave gezicht’.

Het spijt mij dat hier onrust over is ontstaan.

Wat? Niet tevreden? Maar dat is precies hoe jullie zelf excuses maken, deze week, in die grote advertentie in alle kranten. Citaat: ‘Des te meer spijt het ons, dat er de laatste tijd onrust is ontstaan over onze organisatie.’ Was getekend: het voltallige personeel van de Staatsloterij, onderaan op de klassenfoto, met hun brave gezichten.

Die rare overbodige komma moet het nog camoufleren, het laten lijken alsof die loterij echt spijt heeft, maar de aap kruipt rap uit de mouw. Er staat niet: het spijt ons dat we u, lieve lotenkopers, opzettelijk besodemieterd hebben, nee: het spijt ons – camouflagekomma – dat u daar zo ‘onrustig’ van werd.

Wanneer dringt het tot iedereen door dat ‘wij betreuren de ophef’ geen spijtbetuiging is? Het is het exacte tegendeel: het spijt ons dat jullie zo zeuren. Je breekt in, mept de hond dood, verkracht de vrouw des huizes, waarna je in de rechtbank verklaart: „Zeker, het spijt me. Het spijt me zeer dat die dame is gaan gillen. Ik was net zo lekker bezig.”

Achter dit soort excuusteksten zit een team van juristen en communicatie- logen die precies hebben uitgevlooid hoe ze de schijn van oprechte sorry’s kunnen wekken en tegelijkertijd toch nergens voor aansprakelijk blijven. Dagelijkse praktijk voor bonusbankiers. Politici doen het al eeuwen.

Shell plaatste vorig jaar na de Moerdijkbrand een advertentie: „De situatie was woensdagochtend onder controle, maar heeft tot onze spijt wel geleid tot schrik, ongerustheid en hinder bij onze buren.” Zo’n explosie: kan gebeuren. Maar de hysterie van de buurtjes: niet te harden.

Bart Smit na seksisme in een sinterklaasfolder: „Hoewel helemaal niet zo bedoeld, kan die tekst verkeerd geïnterpreteerd worden en dat was uiteraard niet onze bedoeling.” Ja, ik betreur het ook dat feministen zo belabberd interpreteren.

In die reeks is er nu een nieuwe stijlfiguur, die ik het ‘Cameronnetje’ noem. David Cameron wilde EU-kritische ministers ontslaan, maar een dag later noemde de Britse premier die uitspraak ‘over-interpreted by the press’. Schitterend. Niet: ik heb het niet gezegd. Niet: ik had het niet moeten zeggen. Nee: óver-geïnterpreteerd. Wanneer zal die de Noordzee over waaien? „Voorzitter, ik betreur al deze over-interpretaties ten zeerste.”

De Staatsloterij heeft allerlei kritiek van ‘spelers’ serieus genomen en daarom zijn er nu ‘zes hernieuwde garanties’. Hernieuwd: ook zoiets. Die garanties stonden dus al in de reglementen maar men had ze, nou ja… een tikkeltje… onder-geïnterpreteerd. Met hun brave gezichten.