De ‘O’ van Oscar maakt de ‘scar’ draaglijk

Max Colombie uit zijn somberheid en tristesse met sensueel sluimerende beats. Liedjes schrijven is de therapie van de frontman van Oscar and The Wolf. ‘Soms is het echt huilen naar de maan.’

Het internationale succes van de Belgische artiest Stromae is onomstotelijk. En ook de Vlaamse zangeres Selah Sue en de band Triggerfinger trekken in heel Europa volle zalen. Maar de hype rondom de Belgische sensatie Oscar And The Wolf is inmiddels ook niet te missen, sinds het vorig jaar uitgekomen debuutalbum Entity.

Entity was met zijn in tristesse en smacht ondergedompelde electro- en indiepop van sensueel sluimerende beats, knisperende elektronica en slepende melodieën in België het tweede best verkochte album van vorig jaar. Oscar and The Wolf won drie Music Industry Awards (MIA) , belangrijke Belgische muziekprijzen, onder andere voor beste album. Er waren tours langs grote Belgische zalen met als voorlopig hoogtepunt het concert in de Lotto Arena voor ruim 8000 bezoekers afgelopen maart.

Oscar and The Wolf treedt op als driemansgroep, maar is in de eerste plaats een persoonlijk project van de flamboyante, in Brussel woonachtige singer-songwriter Max Colombie (24). Deze gevoelige, wat getormenteerde jongen studeerde aanvankelijk schilderkunst in Gent voor hij zich met een aantal muzikanten steeds serieuzer op de muziek stortte. Zijn melancholische blik, vlassige baardgroei en voorliefde voor mode vallen op.

Bij een kort gesprek in Amsterdam, voor zijn concert blijkt Colombie ook een hevige twijfelaar te zijn, die enerzijds bang is zich ergens te veel in te verliezen en anderzijds moeite heeft met het aanvaarden van situaties. Liedjes schrijven noemt hij „zijn therapie.” Zeker in een tijd toen hij kapotging aan liefdesverdriet – het leverde songs met veel verbeelding op. Het daaruit resulterende album Entity noemt hij – met gevoel voor drama – zijn renaissance, een hergeboorte. „Ik voelde me toen zo destructief. Ik wilde voorbij de pijn. Het was huilen naar de maan”, aldus Colombie.

De zanger refereert aan wat zijn alter-ego is geworden: Oscar and The Wolf. De naam Oscar vindt hij vooral „een poëtischere naam” dan Max. En: „De o in Oscar maakt de ‘scar’ aanvaardbaar.” De wolf is hijzelf op het podium: lichtvoetig en lyrisch, zwierig dansend in glitterjasjes of capes. Een zanger met een licht zeurende en stroperige, maar tamelijk verleidelijke stem. Colombie is op het podium „een publiek figuur, die vrij is en zichzelf aanvaardt”, en die met broeierige blikken contact legt met zijn toehoorders, veelal zwijmelende meisjes.

Nederlanders durven te dansen

Maar, zegt hij, de wolf heeft tevens een sombere kant. Dan zoekt hij graag de stilte op. „Die dualiteit zit sowieso in het universum, en ik laat ze doorsijpelen in mijn muziek.”

Het wat dromerige Orange Sky was al een visitekaartje. Strange Entity is een krachtige danshit. Hoewel de in Londen opgenomen debuutplaat ging over het zoeken van troost, is de muziek – traag, triestig, licht of juist snel – vooral ook heel dansbaar. Dat heeft het Belgische publiek voor zijn gevoel nog te weinig door. „Ook op trage muziek, een slowbeat, mag gedanst worden. Ja, het is moeilijker, maar het kán. Nederlanders durven dat sneller.”

Het ging hard, de sprong van kleine podia naar megashows. Oscar and The Wolf heeft zijn concert behoorlijk moeten uitvergroten. „Voor zoveel meer publiek is het echt hard werken”, ervaart hij. „We hebben immers nog maar één plaat met liedjes.” Op festivals redden ze het daarmee, maar voor straks in het Sportpaleis moet er een schepje bovenop. Hij droomt van strijkers op het podium. „Dat gaat ons pas echt helpen hypnotiseren.”