Zoeken naar het staartje in een brede broekgaap

De werkelijkheid kan

absurdistischer zijn dan

fictie. Ilona Verhoeven

ziet meer dan zij ziet.

Er was eens een tekenaar. Hij tekende dat het een lieve lust was. Op straat, op de grond. Twee ogen, een neus was in de maak, een mond. Toen rekte hij zich uit en blies zijn bilspleet het verhaaltje uit.

Ja, daar is er weer een. Zo’n broek die van achter kiert! Voor je het in de gaten hebt, sta je naar de puistjes of andere oneffenheden op de onderrug te staren. Onwillekeurig glijdt het oog over het wasvoorschrift dat nonchalant tussen de billen kwispelt. Niet in de droogtrommel, maximaal veertig graden, niet bleken.

Er zijn vast fans van het ongevraagde intieme inkijkje, zoals er van de meest onvoorstelbare dingen fans zijn. Maar voor alle anderen lijkt het of de brede broekgaap er patent op heeft altijd nét op het verkeerde moment op te duiken.

In de trein bijvoorbeeld. Die meneer naast de enige nog vrije zitplaats lacht vriendelijk, maar dan buigt hij voorover... Zijn harige billen – zo bloot.

Op het terras: komt de bestelde dagschotel eindelijk door, schuift er bij de buren uitgerekend op dat moment zo’n ultralaag heupgebeuren aan. Daar gaat je eetlust.

Scholieren en studenten ondervinden naar verluidt steeds vaker hinder tijdens examens. Een te luchtig uitzicht zou afleiden. Ach, kun je het in ieder geval uitleggen als je een onvoldoende krijgt: het scheelde maar één decolleteetje.