Nog één keer kraait Hewitt: Come on!

De Australiër is bezig aan een lange afscheidstournee. Na één ronde is Rosmalen alweer voorbij.

Lleyton Hewitt wil nog één keer vlammen op Wimbledon. „De topspelers willen mij liever niet loten.”
Lleyton Hewitt wil nog één keer vlammen op Wimbledon. „De topspelers willen mij liever niet loten.” Foto EPA/Koen Suyk

Een groen golfwagentje staat warm te draaien voor de spelersuitgang van het centre court van het tennistoernooi in Rosmalen. Lleyton Hewitt komt gehaast aanlopen na zijn nederlaag in de eerste ronde tegen de Fransman Nicolas Mahut en gaat op de achterbank zitten. Het golfwagentje tuft direct weg richting spelerslounge, via een route die is afgeschermd voor het publiek. De grote ster eenzaam afgevoerd in de Brabantse luwte.

Dat was het dan – het laatste optreden in het enkelspel op Nederlands grondgebied van de voormalig nummer één, voormalig wonderkind en winnaar op Wimbledon en de US Open. De Australische straatvechter (34) stopt begin volgend jaar, de Australian Open in januari wordt zijn laatste kunstje. Dat maakt 2015 tot zijn langgerekte afscheidstournee.

Een van de goodbye-stops is Rosmalen, het toernooi dat hij in 2001 won en waar hij in 2002 voor het laatst speelde. Bij zijn opkomst gistermiddag oogt hij als de speler van toen, met de pet als altijd omgekeerd op zijn hoofd. En de nerveuze trekjes: gefrunnik aan zijn snaren, gewrijf in zijn gezicht, gepulk aan zijn shirt en broekje.

Maar als hij gaat tennissen vervliegt de oude glorie. Hij is een schim van de oude Hewitt, de katachtige counterpuncher met het snelle voetenwerk. Het gif ontbreekt al een tijdje. Hij is nog redelijk wendbaar, maar zijn slagen missen power en precisie. Ouderdom én vijf jaar blessureleed eisen hun tol – zijn enkels zijn strak ingetapet. In de venijnige wind probeert hij er het beste van te maken. Na één minuut is er het felle vuistje richting zijn begeleidingsstaf na een mooie forehand passing. Langer wachten is het voor hij zijn welbekende ‘Come on!’ uitkraait: na ruim 45 minuten.

In alles is Hewitt nog prof, vertelt toernooidirecteur Marcel Hunze. Zo vroeg hij de organisatie toestemming om de laatste kwalificatiewedstrijd van Mahut te mogen filmen, om zich goed voor te bereiden op het serve en volley-spel van de Fransman. En voor wedstrijden luistert hij nog altijd muziek om in de ‘zone’ te komen, gisteren van de Australische singer-songwriter Guy Sebastian. Het helpt niet, Mahut wint simpel met 6-3 en 6-4.

Hij werkt toe naar zijn geliefde Wimbledon. Hewitt heeft zijn schema zo ingericht dat hij nog één keer hoopt te pieken in Londen, elk duel op gras is daarom meegenomen. Hij is afgezakt naar de 112de plek op de wereldranglijst, toch betaalde Hunze startgeld om hem naar Rosmalen te krijgen. Het is het prijskaartje voor het nostalgische aura dat nog rond zijn naam hangt. Het ventje dat de tenniswereld in 1998 verbijsterde door als zestienjarige scholier en nummer 550 van de wereld het toernooi van Adelaide te winnen. Een paar jaar later werd hij de jongste nummer één ooit met 20 jaar en 268 dagen – het record staat nog.

Hewitt is de speler die het agressieve baselinetennis perfectioneerde, maar later gracieus overvleugeld werd door generatiegenoot Roger Federer. Wat is zijn legacy (nalatenschap) als hij straks stopt? „Ik wil herinnerd worden als iemand die alles uit zichzelf haalde en honderd procent gaf.”

Straks wordt hij waarschijnlijk captain van het Australische Davis Cup-team. Nu eerst nog Wimbledon, dat hij in 2002 won. Hij is gebrand op een resultaat. „Ik denk dat de topspelers mij liever niet loten.”