Vrouw met visioenen moet de wereld meer bij elkaar brengen

In Sense8 speelt Daryl Hannah een gekwelde vrouw die op mysterieuze wijze acht personages met elkaar verbindt.

Haar doorbraak had ze als buitelende, flik-flakkende menselijke kloon in de sci-fi klassieker Blade Runner (1982). In de comedy Splash speelde ze de bevallige zeemeermin Madison. In de Kill Bill-films van Quentin Tarantino transformeerde ze in de sadistische, eenogige beroepsmoordenaar Elle.

Nu heeft Daryl Hannah (54), in navolging van vele Hollywoodsterren, de overstap gemaakt naar televisie. Sinds deze week is de overmatig gebotoxte actrice met haar veulenachtige lichaam te zien in de dramathriller Sense8. In deze 12-delige Netflix-serie, bedacht door Michael Straczynski ( Babylon 5) en het regisseursduo Lana en Andrew Wachowski’s (Cloud Atlas en The Matrix-trilogie), speelt ze de rol van Angelica, een gekwelde, in het wit geklede vrouw die op een paranormaal niveau acht verschillende personages over de wereld met elkaar verbindt. Door haar toedoen kan, op onverklaarbare wijze, een agent in Chicago ineens Koreaans verstaan en krijgt een crimineel uit Berlijn een visioen over een meisje uit Mumbai.

Kortom, geestelijke werelden komen samen en langzamerhand wordt duidelijk dat de verschillende hoofdrolspelers verbonden zijn in een strijd tegen een gewelddadige organisatie.

Sense8 werd al met veel aplomp door Netflix aangekondigd als een ’grensverleggende thriller over identiteit’. Inderdaad, de opzet is groots en indrukwekkend – de acht personages bevinden zich in San Francisco en Chicago tot aan Mumbai en Mexico City – en het is nieuw dat het mozaïekgenre (bekend van films als Crash, Babel en Love, Actually) nu ook is toegepast op een tv-serie. Maar werkt het? Niet echt.

In hun enthousiasme om ‘genredoorbrekend’ te zijn, hebben de makers zich vergaloppeerd. De verhaallijnen verlopen traag waardoor identificatie met de personages moeilijk op gang komt. Ter compensatie worden spannende scènes met plotwendingen te snel opgevoerd. Het geheel gaat ten onder aan de complexe structuur. Ondertussen blijft de rol van de gekwelde Hannah te abstract. Jammer. Zo blijft van haar acteertalent weinig over.