Irritatie en aangename verrassingen

Is dit nog hetzelfde nummer? De tijdsaanduiding leert dat ‘Straight Lines’ nog steeds speelt, maar de afro-latin-percussie van het begin is zes minuten later een aangename elektronische beat geworden. Zo doet het Britse Nubiyan Twist dat wel vaker op hun titelloze debuut: de twaalfkoppige band bedient zich in vijf volwaardige liedjes en een remix van vele stijlen. Dat zorgt afwisselend voor irritatie en aangename verrassingen. Het is vooral het koper dat vaardig de afrobeat, soul, rap, funk en elektronische groove aan elkaar blaast. Soms middels jazzsolo’s, vaak middels puntige accentjes op de beat. Als frontvrouw Nubiya Brandon rapt, gaan de gedachten automatisch vijftien jaar terug, naar verwanten als Lauryn Hill en Erykah Badu. Fijn om te luisteren, maar te vers om old school te zijn. Eerder gedateerd. ‘Shake Me Down’ laat het beste horen dat de band uit Leeds en Londen de mosterd deels in Afrika haalt en durft te vernieuwen. Het is drukke afrobeat die uit Nigeria had kunnen komen, maar dan met Braziliaanse zang, Brits accent en dj-scratches.