Finale draait om twee boys uit Akron

Meeslepende NBA-finale tussen Warriors en Cavaliers: de beste speler van deze tijd tegen de beste van dit seizoen.

LeBron James van de Cleveland Cavaliers op de voorgrond onder druk vanStephen Curry van de Warriors.
LeBron James van de Cleveland Cavaliers op de voorgrond onder druk vanStephen Curry van de Warriors. Foto FREDERIC J. BROWN/afp

Wanneer een sportman zijn sport domineert als LeBron James zijn er allerlei manieren om zijn kwaliteiten te meten. In het Amerikaanse basketbal: gescoorde punten, verkochte shirtjes met zijn naam, liefhebbers die op YouTube kijken naar zijn wildste dunks.

James (30) heeft al jaren indrukwekkende cijfers, maar in zijn geval is de wedstrijd van zondag leerzamer. De play-offsfinale zijn in volle gang; de Cleveland Cavaliers van James strijden met de Californische Golden State Warriors om de titel. Zondag speelde Cleveland uit, de tweede ontmoeting van de best-of-seven serie.

Cleveland moest twee topspelers missen. De Warriors – met Stephen Curry (27), gekozen tot de waardevolste speler (mvp) van dit seizoen – waren favoriet na hun zege in de eerste wedstrijd. Cleveland was in de media al begraven; jammer voor ‘Koning James’ en de ploeterende stad die hij juist weer hoop geeft.

Maar de beste basketballer ter wereld is als de familie-Clinton. Onderschat hem en de kans is groot dat je wordt verrast. Na zijn vergeefse Herculestaak van vrijdag (44 punten) scoorde James zondag 39 punten. Hij gaf 11 assists en greep 16 rebounds en speelde ook verdedigend nog eens een belangrijke rol. Na de verlenging was daar de zege – nadat de eerste wedstrijd ook al in de verlenging was beslist. Nooit eerder in de NBA-finale was er verlenging nodig in de eerste twee wedstrijden.

„Het is niet mooi, nee”, zei James na afloop. „Als je graag sexy, mooi basketbal ziet – dat zijn wij niet. Alles is taai.” Vandaar die oerkreet meteen na het laatste fluitsignaal. Het was allemaal „heel emotioneel” zei hij, nog druipend van het zweet.

Zo kwam weer eens de ware kwaliteit van James naar de oppervlakte. Hij weet een goede maar niet uitzonderlijke ploeg eigenhandig te verheffen. Tegenover het beste team in het reguliere seizoen weet hij de strijd spannend te houden. Zonder zijn twee geblesseerde steunpilaren bij Cleveland, de club waar hij dit seizoen terugkeerde nadat hij er eerder in de periode 2003–2010 speelde.

Dat wil niet zeggen dat Cleveland ook kampioen wordt, wat voor het eerst in de clubgeschiedenis zou zijn. In de noordelijke arbeidersstad wordt er wel van gedroomd: LeBron is binnengehaald als de verlosser zelf. Het succes van de sportman zal het succes van arm Cleveland zijn, zo galmt het door de lokale media en sportcafés.

Maar in de stad Oakland – evenmin een toeristische topbestemming – is ook al sinds 1975 geen titel gewonnen. Daar heeft Steph Curry dezelfde status als redder. En het toeval wil dat ook hij aanspraak kan maken op kwalificaties als ‘beste’, ‘effectiefste’ en ‘fijnste om naar te kijken’ tijdens de hoogtepunten op de sportzenders.

Tot voor kort stond Oakland net als Cleveland niet bekend als basketbalmekka. Maar de afgelopen jaren is er onder Curry een topteam ontstaan. De bescheiden spelverdeler maakt bewondering los onder supporters, coaches, tegenstanders als James, en de muzikant die een ode opnam op de melodie van de Beatles-song Let It Be. „Hij zal het antwoord zijn”, zo luidt de tekst. Refrein: „Sink a three!” – maak een driepunter, de specialiteit van deze scherpschutter.

Warriors (strijders) tegen Cavaliers (ridders) is dan ook de perfecte finale. En niet alleen omdat de voorspeller een jaar geleden zou zijn uitgelachen als hij een eindstrijd tussen de twee teams had voorzien. De overeenkomsten tussen hun topspelers zijn opmerkelijk. James en Curry komen beiden uit de stad Akron in Ohio. LeBrons wedstrijdshirt met nummer 23 is het populairste NBA-shirt, de nummer 30 van Curry staat op de tweede plek.

Beide spelers dragen hun teams op de gespierde schouders, scoren achteloos en hebben liefdadigheidsstichtingen opgericht. Ze zijn betrokken vaders en, voor zo ver bekend, toegewijde echtgenoten die hun vrouwen – anders dan sommige andere topsporters – niet mishandelen.

Toch zijn de twee verschillend. Curry is point-guard, LeBron forward. LeBron is een showman die brult na elke gelukte schotpoging. Zijn stijl doet denken aan de Amerikaanse football-spelers die na het minste of geringste doen alsof ze de wereldtitel gewonnen hebben. De schrijver David Brooks omschrijft dit winnaarsgedrag van sportlieden treffend in zijn nieuwe boek The Road to Character. Brooks zet het af tegen de nederigheid van de generatie die de nazi’s versloeg. Nadat hij een football-wedstrijd heeft gezien: „Ik aanschouwde zojuist meer zelfgenoegzaamheid dan ik had gehoord nadat de Verenigde Staten de Wereldoorlog hadden gewonnen.”

James is hierin niet bijzonder, wel anders dan Curry. De 27-jarige komt rustig, wat verlegen over. Hij staat zichzelf zelden toe om zich te wentelen in zijn prestaties en alles wat daar uit voorkomt. Volgens zijn moeder heeft het te maken met zijn geloof. „Wij geloven dat God een reden had om de deur voor Stephen te openen”, zei zij in de Mercury News, een krant die Curry omschrijft als „de beste schutter op deze planeet”.