De vinger op de next-knop

Paradise Lost verzon 25 jaar geleden het death/doom-genre zo’n beetje eigenhandig. Daarna raakten ze op drift, tot electropop aan toe. Nu zanger Nick Holmes zich na gitarist Gregor Mackintosh ook weer aan death metal waagt, in respectievelijk Bloodbath en Vallenfyre, gaat ook Paradise Lost weer op die toer op hun veertiende album, The Plague Within. Dat werkt slechts deels. Het is leuk dat Holmes’ zich weer door songs heen gorgelt, maar dat hadden ze wel mogen vieren met wat meer sterke songs. Er staan een paar krakers op The Plague Within, maar vaker is het gapen geblazen. Het begint al met het oersaaie ‘No Hope in Sight’, en ook in ‘Sacrifice the Flame’, ‘Cry Out’ en ‘Return to the Sun’ zijn bepaald niet origineel. En wie proberen ze dood te vervelen met ‘Punishment Through Time’?

Ze kúnnen het wel, getuige het dreigende ‘Victims of the Past’, koortjes-rocker ‘Flesh From Bone’ en het catchy ‘Terminal’. Het langste nummer, ‘Beneath Broken Earth’, is een uitblinker. Een doom-epos op glaciaal tempo, waar de raspgrom van Holmes („Hail to nothingness! You wish to dieeeee!”) voor is gemaakt.

Zet dit album aan, maar met een vinger op de next-knop.