De ergste vraag die je een scriptschrijver kan stellen en nog vier anekdotes

Als je 51 scriptschrijvers van Amerikaanse tv-series vraagt wat ze zelf het beste vinden dat ze ooit schreven, komen ze met grappige of juist moeizame momenten in hun carrière op de proppen. “De sterke wind moest al hun kleren van hun lijf rukken. Toen ik het schreef, wist ik niet of dat ook echt zou lukken.”

Lisa en Homer Simpson met hun kroost.
Lisa en Homer Simpson met hun kroost. Foto Kippa

Als iemand aan schrijver Damon Lindelof vraagt: “Waar komen jouw ideeën vandaan?” gaan zijn nekharen overeind staan. “Het is het allerirritantste wat een mens me kan vragen.”

Want soms weet Lindelof niet meer hoe een scène voor een tv-serie zijn brein is binnengeslopen. Andere keren weet hij het dondersgoed, maar wil hij het niet vertellen; bang dat hij wordt beschuldigd van plagiaat.

Maar als de Amerikaanse site BuzzFeed hem en 50 andere schrijvers van Amerikaanse tv-series vraagt wat ze zelf het beste vinden dat ze ooit schreven, komt hij toch met een ietwat opmerkelijke bekentenis op de proppen: de laatste scène van het derde seizoen van Lost is “gejat” van de film Saw 3.

Ook anderen lepelen grappige of juist moeizame momenten in hun schrijfcarrière op. En zo geeft dit artikel een kijkje in het brein van scenarioschrijvers van populaire televisieseries als Sex and the City, In Treatment, 24 en The Simpsons.

De leukste vier antwoorden op een rij:

1. Schrijver Warren Leight over In Treatment (de Amerikaanse versie van In Therapie):

“Ik had al meerdere afleveringen geschreven en dacht telkens dat acteur John Mahoney (CEO Walter Barnett in de serie) in huilen uit zou barsten tijdens een van de sessies met de empathische psycholoog Dr. Paul Weston. Drie afleveringen op een rij schreef ik hartverscheurende monologen voor hem, maar: hoe erger ik het leven van het karakter Walter maakte, hoe meer Mahoney zich verzette. Ik heb veel respect voor Mahoney, want het klopte: ik had de sleutel tot zijn karakter nog niet gevonden. Uiteindelijk brak hij en na de opname van die scène klapte de hele crew.”

2. Schrijver Andrew Kreisberg over The Simpsons:

“Mijn leukste zin heeft het witte doek nooit gehaald. Ik werkte er net een week en er was een stukje tekst nodig voor Ralph Wiggum. Ik opperde dat hij de kamer ronddanst met zijn hand op zijn kruis en zegt: ‘I have to go number three!’ Iedereen moest lachen en het werd opgenomen in het script. Er is ook een animatie van gemaakt, maar werd uiteindelijk wegens tijdgebrek uit de aflevering gemonteerd. Dat maakte mij niets uit. Dat zo veel schrijvers die ik bewonder moesten lachen, was voor mij het belangrijkste.”

(“I have to go number three” is lastig te vertalen: een “number one” betekent “plassen” en een “number two” is het equivalent van “poepen”. Een “number three” bestaat niet, wat dan ook de grap van Kreisberg is.)

3. Schrijver Matt Lucas over Pompidou:

“Pompidou is al een soort live-action cartoon, maar voor de laatste aflevering heb ik de mensen van de special effects en props echt over het randje geduwd. De aflevering speelt zich af tijdens de koudste dag van het jaar en mijn lievelingsmoment is als Pompidou en zijn butler Hove naar buiten gaan en dat het zo hard waait dat de wind al hun kleren van hun lijf rukt. Toen ik het schreef, wist ik niet of het mogelijk zou zijn om dit te laten gebeuren, maar dat lukte dus wel. Het grappige is: die draaidag was een van de warmste draaidagen die ik heb meegemaakt.”

Links de scène uit 'Pompidou' en rechts scriptschrijver Matt Lucas.

Links de scène uit ‘Pompidou’ en rechts scriptschrijver Matt Lucas. Foto’s Netflix (l) en Getty (r) / via BuzzFeed

4. Schrijver Peter Nowalk over How to Get Away With Murder:

“Voor het moment waarop onthuld werd wie Lila had vermoord, schreef ik tien verschillende versies. In één vermoordde Sam haar, in de ander Rebecca en weer een andere Rebecca en Griffin samen. Ik had een hekel aan iedere versie van het script want het verhaal klopte niet, het werd gekunsteld of voorspelbaar. Zo leerde ik dat als iets ontzettend moeilijk is om te schrijven, dan betekent het dat het niet werkt. Je moet dan terug naar de tekentafel en uitvinden waar in het verhaal je de verkeerde afslag hebt genomen.”

In dit geval zegt Nowalk tegen alle co-auteurs: laten we de hele verhaallijn overboord gooien en opnieuw beginnen.

“En als je dan veel geluk hebt en mensen om je heen die slimmer zijn dan jij - zoals ik heb -, dan komt een auteur (Mike Foley) met een simpel en schokkend alternatief voor het einde van het eerste seizoen. The thing that made no sense but also made total sense. Alsof we hier al die tijd al naartoe werkten. Dus dat proces was een marteling, maar uiteindelijk ben ik trots op het resultaat.”

Meer? Lees de anekdotes van alle 51 schrijvers bij BuzzFeed.