Tranen

Op weg naar het veld zat Neymar op een dalende roltrap. De aanvaller van Barcelona wilde nog snel even zijn veters goed doen. Een kind kon zien dat hij het niet ging halen. Hij sprong vlug op om niet te struikelen.

In de streng geregisseerde wereld van het professionele mannenvoetbal smacht je naar zo’n gewoon moment dat je zelf had kunnen meemaken.

De aandacht rond de finale van de Champions League in Berlijn was immens. De spelers en trainers bekijken de buitenwereld al een tijdje met argwaan. Paranoia maakt zich van hen meester. Uit angst voor liplezers spreken ze tegenwoordig met de hand voor de mond.

Het spuug van een vloek blijft binnen de handpalm.

Maar geen voetballer houdt zich een wedstrijd lang schuil. Ergens komt de ware aard boven, in woord of gebaar. Zoals bij het meesterlijke aanvalstrio van Barcelona: Messi, Suárez en Neymar.

Messi was niet allesbepalend tijdens de finale. Maar als hij getergd is, wil hij de bal hebben om op hoog tempo te gaan dribbelen. Even laten zien wie de beste is. Messi heeft de gave om vooruit te denken omdat hij weet dat hij zijn eerste tegenstander bijna altijd declasseert.

Suárez paart vechtlust aan klasse. Hij is sluw, lokt uit en speelt de vermoorde onschuld. In iedere wedstrijd heeft iemand het wel op hem voorzien. Zaterdagavond was hij weer razendsnel en doelgericht.

Waar Suárez is, is gevaar.

In de laatste minuten lag hij op de grond. Was de pijn gespeeld? Hij liep vijftig meter trekkebenend over het gras. In de beste traditie van ‘Monty Python’s Ministry of Silly Walks’.

Neymar is moeilijker te kenschetsen. Ik kan het hebben over zijn vermogen tot accelereren, over zijn vloeiende schijnbeweging – hangen op één heup om dan plotseling toch via de andere kant te passeren.

Eén moment van Neymar blijft me het meest bij.

Terwijl alle spelers van Barcelona elkaar na afloop omhelsden, knielde Neymar neer op het veld, zijn handen voor het gezicht. Tussen 75.000 toeschouwers en tientallen televisie- en fotocamera’s deed hij een minuut lang of hij alleen was.

Het verhaal ging dat Neymar huilde.

Ik vond het een vooraf bedachte pose.

Zeker toen ik later zag dat de Braziliaan een witte haarband droeg met de tekst ‘100% Jesus’ erop. Laat ik het netjes houden: het was 100% aanstellerij. (Ik roep nu nog even een paar krachttermen achter mijn hand.)

En zo ging verliezer Pirlo er alsnog met het predicaat ‘puur’ vandoor. De versleten middenvelder van Juventus speelde een matige finale, maar zijn tranen waren echt als zeewater.

Zo huilt een man die verloren heeft op een plek waar hij zo zielsveel van houdt.

Zijn geliefde voetbalveld.