De anderen bepalen we wie zijn in Naomi Velissariou’s ‘Intervention’

Is het profiel dat iemand van zichzelf aanmaakt op Facebook werkelijker dan die persoon in het echt? Ontlenen we ons bestaansrecht aan onze duizelingwekkende versnippering op sociale media? In de boeiende, soms complexe voorstelling Intervention geven actrice Naomi Velissariou en acteur Bram Suijker antwoord op de vraag naar identiteit in de digitale wereld.

Het begint met een onschuldig lijkende ondervraging, zoals in tal van tv-programma’s. Velissariou als Luna onderwerpt Suijker als de verdoolde Ravi aan een vraaggesprek. Ze zoekt zijn werkelijke ik. Op symbolische wijze moet hij, geblinddoekt, een sleutel in een slagroomtaart zoeken en dan een kastje openen. Hij vindt een liefdesbrief waarin de schrijfster zich wanhopig afvraagt wie hij eigenlijk is.

De spelers bevinden zich in een klinisch verlichte ruimte, als een laboratorium. Hier ligt iemands identiteit op de ontleedtafel. In een meeslepende monoloog bewijst Luna dat de mens niemand is, niet meer dan een geboortedatum, een voorkeur voor een boek. That’s all. Velissariou combineert verrassend het katholieke geloof en zijn scheiding tussen lichaam en geest met de hedendaagse media. Wij bepalen niet wie we zijn, dat doen de anderen. Luna redeneert, loopt rond. Riva sluit zich van haar af en poseert als een pilaarheilige op een stapel stoelen en tafels. Daar is hij onbereikbaar, slechts gekleed in onderbroek als teken van de naaktheid van iedereen op digitale platforms. Nu is aan hem de beurt een vernuftige monoloog te houden over hoe fantastisch die fluïde identiteit is. Je bent ergens en tegelijk ben je er niet. Iemands persoonlijkheid is slechts een constructie, en dat besef is even verslavend als spannend. Intervention dwingt tot nadenken over wat dat toch is, dat raadselachtige ‘ik’.