Hoe een oude(rwetse) journalist de schandalen bij de FIFA onthulde

Andrew Jennings
Andrew Jennings

Journalist Andrew Jennings gelooft niet zo in haastige, vlugge journalistiek. De 71-jarige oude rot in het vak beet zich vijftien jaar vast in de corruptie en smerige dealtjes binnen de FIFA. Mede door zijn onderzoek kwamen de schandalen naar buiten die leidden tot de arrestatie van zes FIFA-medewerkers en de val van FIFA-keizer Sepp Blatter.

Zoals gezegd neemt Jennings de tijd als hij zich committeert aan een bepaald onderwerp - en de resultaten liegen er niet om. In de jaren tachtig dook hij in misbruik door de politie, Thaise heroïnehandel en de Italiaanse maffia. In de jaren negentig werd hem gevraagd research te doen naar het Internationaal Olympisch Comité (IOC). Terwijl Jennings voorafgaand aan het onderzoek niet wist waar de afkorting IOC voor stond, eindigde het erin dat hij onthulde dat de alom geprezen Spaanse IOC-president Juan Antonio Samaranch een overtuigd fascist was.

Terwijl andere verslaggevers de afgelopen vijftien jaar vol spanning naar de voetbalwedstrijden keken en verslagen en spelersprofielen optekenden, richtte Jennings zich op verdachte geldstromen en louche afspraken in rokerige achterkamertjes bij de FIFA. Simon Jenkins van the Guardian schreef vorige week:

“Alle eer in dit drama behoort toe aan de hongerige obsessie van een enkele verslaggever: Andrew Jennings.”

Dreigementen en telefoontaps

Het speurwerk van deze luis in de pels van de FIFA werd niet zomaar geaccepteerd, zo schrijft The Washington Post. Hij ontving dreigtelefoontjes, vermoedt dat hij een tijdje is afgeluisterd en ontving soms zelfs rake klappen (onder meer van Jack Warner). Maar het was het hem allemaal waard. Jennings:

“Ik weet dat het crimineel tuig is en heb dat al jaren geweten. En dat is een weldoordachte benaming, geen belediging. Dit tuig heeft de sport van het volk gestolen, dat cynische jatgrage tuig. Dus ja, het is fijn om de angst op hun gezichten te zien.”

“Neem de tijd”

De werkwijze van de brutale Jennings is eigenlijk opvallend simpel, maar al lang niet meer zo vanzelfsprekend in de snelle journalistiek van de 21e eeuw. Hij hanteert altijd hetzelfde mantra: gun jezelf de tijd, zoek naar vuiligheid en wantrouw degenen die de macht hebben. De methode werkte bij zijn onderzoek naar internationale drugssmokkelnetwerken en de Italiaanse maffia - en nu ook bij zijn research naar de FIFA.

Dat betekent niet dat het een makkelijke klus was om de organisatie, wars van bemoeienis met haar interne aangelegenheden, onder de loep te nemen. Hij wist dat hij bronnen alsook een lange adem nodig had om erachter te komen wat zich achter gesloten deuren bij de FIFA afspeelde. Maar door vol te houden, zichtbaar te blijven en de confrontatie niet te schuwen, kreeg Jennings al gauw de ene na de andere koffer documenten doorgespeeld. En ook de FBI was al rap geïnteresseerd in samenwerking met de onderzoeksjournalist.

Benieuwd naar hoe Jennings de schandalen binnen de FIFA wist te onthullen? Lees hier het artikel van The Washington Post.