Tech

Alsjeblieft Google, hier is mijn leven

Foto AFP

Klik. Met één druk op de knop kun je je hele hebben en houden aan Google toevertrouwen. Google Photos, de fotodienst die het internetbedrijf vorige week introduceerde, biedt gratis onbeperkte opslag van al je digitale foto’s en video’s. Niet meer zelf sorteren of albums samenstellen. Laat dat maar Google Photos over: volautomatische selectie van je vakantiefoto’s, geselecteerd op datum, thema, locatie en de mensen die in beeld zijn.

De technologie achter Google Photos is indrukwekkend. Het toont precies aan waar het bedrijf goed in is: razendsnel orde brengen in een overvloed van informatie. Je kunt zoeken op trefwoord; de beeldherkenningssoftware ziet of er een huisdier, auto of familielid op de foto staat.

We maken te veel foto’s om ze zelf nog te rangschikken. Volgens een schatting van onderzoeksbureau InfoTrends werden er in 2014 810 miljard foto’s geschoten, dit jaar zijn het er duizend miljard. Elke meter zwemles, elk familie-uitje, elk kroegbezoek en elk concert wordt vastgelegd. In de woorden van Google: je hebt geen tweede leven om je eerste leven te ordenen. Je mooiste plaatjes selecteren wij, met de Auto Awesome-modus.

Onze foto’s worden nog persoonlijker nu we de telefoon als scanner gebruiken om paspoorten, creditcards en screenshots te bewaren. Deze berg megapixels wordt te groot om zelf te bewaren. Dus draait het om de vraag: welke webdienst vertrouw je je leven toe?

Die onbeperkte opslag in Google Photos kost je weliswaar geen geld, maar gratis is het niet. Google kan grasduinen in je persoonlijke interesses – wat geeft er een beter beeld van je leven dan de foto’s die je maakt?

Een foto toont waar je bent, met wie je bent, wat je mooi of interessant vindt, welk merk kleding je draagt: of je sportschoenen van New Balance of van Adidas zijn. Google gebruikt Photos nu nog niet voor advertenties maar sluit dat zeker niet uit. Het bedrijf zal je foto’s gaan ‘lezen’ zoals dat nu met Gmail gebeurt, op basis van trefwoorden.

Google Photos was onderdeel van sociaal netwerk Google+ en dat was geen succes. De nieuwe, losse, dienst is laagdrempeliger en kan honderden miljoenen gebruikers trekken die met één klik hun leven aan Google overhandigen.

Google kan zo de achterstand op Facebook inhalen (de belangrijkste concurrent als het gaat om advertenties) omdat het mee mag kijken met onze meest intieme momenten. In ruil voor gebruiksgemak, dat wel.

Je moet er niet aan denken dat er iets fout gaat met al die persoonlijke foto’s. Of beter: daar moet je wel aan denken. Clouddiensten lekken, wachtwoorden raken kwijt, voorwaarden wijzigen en adverteerders houden zich niet aan de regels. Al verduidelijkte Google net zijn pagina’s met privacyinstellingen, ik zou het liefst betalen voor Google Photos en zeker weten dat mijn foto’s geen commercieel doel zullen dienen. Het is nu nog even worstelen met Apple iCloud, dat veel geld vraagt voor extra dataopslag. Vier euro per maand voor 200 GB: kom op, jongens.

Misschien kan ik me beter afvragen waarom ik zoveel foto’s maak. We zijn zo geobsedeerd dat ene moment te vereeuwigen, dat dat ene moment zelf vervliegt. Van mijn grootvader is één kinderfoto gemaakt, van mijn ouders een handjevol en ik heb één plakboek dat halverwege van zwart-wit naar kleur omschakelt.

Van mijn dochter zijn duizenden foto’s en video’s voorhanden. Een volledige documentaire van haar jeugd, mocht ze die ooit terug willen kijken. Zal ze vertederd heen en weer scrollen door het Grote Google-boek? Of zal ze haar vader verwijten dat ie te lui was een fotoalbum te plakken en haar leven te grabbel gooide in ruil voor wat gratis gigabytes?