Opinie

Wilde kunst moet nu helaas voorgoed weg uit Parijs

Ze zijn nu bijna allemaal van de brug verwijderd, de hangslotjes waarmee geliefden elkaar op de Pont des Arts in Parijs eeuwige trouw beloofden. En ze komen niet meer terug. Volgens de gemeente Parijs zijn de slotjes gevaarlijk. De brug bezweek bijna onder de liefde. En ze zijn ook nog eens lelijk. Dat zijn veel mensen met de gemeente eens. De liefdesslotjes worden gezien als onkruid, dat de stad overwoekert. Als een plaag van goedkope instant romantiek die met armzalig metaal de eerbiedwaardige monumenten van Parijs besmeurt.

Het is inderdaad geen oud ritueel, dat slotje voor geliefden. Het stamt uit een stadje uit Servië en werd daar beroemd gemaakt door een lied, waarna het idee zijn zegetocht over de wereld is begonnen. Als meme is het bijzonder geslaagd. Ook in Rome, Moskou, Seoul en Amsterdam maken geliefden slotjes vast aan bruggen en gooien de sleutel weg. Het is een nieuwe traditie, die vooral in de stad der liefde een onbedoeld Gesamtkunstwerk heeft opgeleverd, een onregelmatige muur van koper, goud, zilver en roze, een abstract reliëf samengesteld uit steeds hetzelfde symbool. Niemand had het kunnen bedenken. Het is wilde kunst, onbedacht en onbedoeld. De eerste volkskunst van de eenentwintigste eeuw. Dat de symboliek van het liefdesslotje een beetje saai is, nou ja, ringen zijn ook best voor de hand liggend en juist daardoor misschien niet stuk te krijgen. En de som is meer dan de delen in dit geval.

Dat de slotjes samen te zwaar zijn geworden is een mooi gegeven. Het geeft gewicht aan de liefde. Op de Pont des Arts hingen tussen de 700.000 en de miljoen slotjes. Samen wogen ze iets van 54.000 kilo. Ze waren daar al eerder weggehaald, net als op andere Parijse bruggen. Ze komen nu waarschijnlijk niet meer terug, in ieder geval niet op de Pont des Arts. Wat er met de weggehaalde slotjes gaat gebeuren, is nog niet bekend. Zou het metaal nog iets waard zijn als afval?

Wat de populariteit van slotjes in ieder geval laat zien, is dat mensen geen gevoel hebben voor grote getallen. Of dat ze het niet erg vinden bedot te worden. In de Trevifontein in Rome gooien toeristen elk dag voor duizenden euro’s aan muntjes. Wie even nadenkt, begrijpt dat die muntjes daar worden weggehaald, anders zou er al snel geen water meer in de fontein zitten. Ook wel een mooi gezicht trouwens zou dat zijn: de hele fontein gevuld met glinsterend geld. Maar ook wie weet dat de muntjes niet op de bodem van de fontein blijven liggen, gaat door met gooien. Dat had ook best met de slotjes in Parijs kunnen gebeuren. Voer ze zwijgend af. Knip ze stiekem los en verberg ze ergens.