Een instant klassieker over cyberpesten

Wat nieuw en vooral opwindend is aan Unfriended is dat de film niet alleen gaat over hoe ons sociale leven zich steeds meer online afspeelt, maar dat de film zelf op geen enkel moment die virtuele ruimte verlaat. Anders gezegd: je zit een hele film lang naar een opgeblazen computerscherm te kijken. Dat maakt Unfriended een beetje tot The Blair Witch Project (1999) van nu. Want zoals die film indertijd met de introductie van de digitale camera, van het medium de boodschap maakte, gebeurt dat in Unfriended ook.

Het thema van cyberpesten wordt tot in de volle breedte onderzocht. Het gaat niet alleen over kinderen die elkaar met een klik op ‘send’ kunnen terroriseren, maar ook over hoe we het gevoel kunnen hebben dat computers een soort levende wezens zijn. Al die dingen maken de film ondanks een paar bezwaren – hij was pas echt goed geweest als je je ook emotioneel bij de hoofdpersonen betrokken had gevoeld – een instant klassieker. Er bestaat al flink wat drama over cyberpesten, maar Unfriended gaat een stap verder. De eerste Amerikaanse film van de Georgische regisseur Leo (Levan) Gabriadze maakt zelfs voor de fatsoensrakkers en braveriken onder ons duidelijk hoe snel je in de online schijnwerkelijkheid over de schreef kunt gaan. Het mag dan wel een nieuwe werkelijkheid zijn, maar voelt voor de gebruikers toch niet echt. Door er een horrorfilm van te maken, worden ook de primaire reacties van de toeschouwer op de proef gesteld. Is ‘unfrienden’, een digitale vriendschap opzeggen, niet net zo wreed als iemand in het echte leven afdanken?