Dagkalender van de Wereldliteratuur: 30 jaar geleden verscheen ‘The Cider House Rules’

Voor zijn ‘Dagkalender van de Wereldliteratuur’ bekijkt Pieter Steinz dagelijks wat er actueel is in boekenland. Vandaag aandacht voor de roman van John Irving, de opvolger van de wereldwijde bestsellers The World According to Garp (1978) en The Hotel New Hampshire (1981), die vandaag exact 30 jaar geleden verscheen.

Voor zijn ‘Dagkalender van de Wereldliteratuur’ bekijkt Pieter Steinz dagelijks wat er actueel is in boekenland. Vandaag aandacht voor de roman van John Irving, de opvolger van de wereldwijde bestsellers The World According to Garp (1978) en The Hotel New Hampshire (1981), die vandaag exact 30 jaar geleden verscheen.

[Waarschuwing: dit stukje bevat spoilers]

John Irving, die zijn bewondering voor de negentiende-eeuwse roman nooit onder stoelen of banken heeft gestoken, werkt in The Cider House Rules (1985) naar klassiek recept. Zijn john-irvinghoofdpersoon Homer Wells is, net als vele helden van zijn grote voorbeeld Charles Dickens, een weesjongen die zijn plaats in de wereld moet vinden. Wat des te moeilijker is omdat Homer niet wegkomt van het weeshuis (annex kraam- en abortuskliniek) in Maine waar hij geboren is.

Op de een of andere manier slaagt hij er niet in geadopteerd te worden; hij is ‘The Boy Who Belonged to St.Cloud’s’, zoals de titel van het eerste hoofdstuk luidt. Anders dan de meeste wezen uit de wereldliteratuur beleeft Homer geen afschuwelijke jeugd en wordt hij niet uitgebuit, mishandeld en bedrogen; hij staat onder de bescherming van de goede dokter Wilbur Larch, die zijn leven in dienst heeft gesteld van de hulp aan ongewenst zwangere vrouwen. De grootste tragedie uit Homers volwassen leven na St.Cloud’s is zijn liefde voor de vrouw van zijn beste vriend. Als die op niets uitloopt, keert hij terug naar St.Cloud’s; hij verzoent zich met de roeping die Dr.Larch voor hem heeft uitgestippeld en zet het werk van zijn surrogaat-vader na diens dood voort.

Sentimenteel? Jazeker. Irving weet welke gevoelige snaren hij moet raken, en het semi-happy ending is een effectieve methode – net als een vlotte stijl en het beschrijven van het droeve lot van o zo sympathieke bijfiguren. Voeg daarbij dat Irving als weinig andere schrijvers in staat is (of in ieder geval was) om naast de traan ook de lach op te wekken, en er rest maar één conclusie: Dickens zou trots op hem zijn geweest.

Voor meer afleveringen van deze ‘Dagkalender van de Wereldliteratuur’, zie The Global Reader.

Pieter Steinz zit op Twitter.