‘Roland, je t’aime’ bekent Tsonga in het gravel

Jo-Wilfried Tsonga bracht het publiek in extase met winst in de kwartfinale tegen Kei Nishikori. Eindelijk een Franse winnaar na Yannick Noah in 1983?

Jo-Wilfried Tsonga viert zijn zege op het Japanse tennisidool Kei Nishikori en vlijt languit neer op zijn met de voet geschreven liefdesverklaring in het gravel van Roland Garros.
Jo-Wilfried Tsonga viert zijn zege op het Japanse tennisidool Kei Nishikori en vlijt languit neer op zijn met de voet geschreven liefdesverklaring in het gravel van Roland Garros.

Een paar tellen lang keek Jo-Wilfried Tsonga als in trance voor zich uit. Toen zakte de beresterke Fransman in het Stade Philippe Chatrier door de knieën, stond juichend op en liep naar het net om zijn tegenstander Kei Nishikori te bedanken. Met 2-0 voor in sets, toch weer 2-2 en dan de vijfde set nog winnen. Opnieuw knielde Tsonga op het gravel van Parijs, de rechterhand op het hart. Gezang van het thuispubliek galmde door het winderige stadion. En de held van de dag schreef met de rechtervoet zijn gevoelens in het gravel: ‘Roland je t’aime’. Zoals ooit de Braziliaanse oud-kampioen Gustavo Kuerten een hart tekende op de baan.

Het Franse publiek houdt al jaren van Tsonga, die gisteren de halve finale bereikte door met 6-1, 6-4, 4-6, 3-6 en 6-3 te winnen van de als vijfde geplaatste Japanner Nishikori. De ‘seven nation Army’ bleef maar door het stadion galmen, terwijl de 30-jarige zoon van een Franse moeder en een Congolese vader zich languit neervlijde op zijn met de voet geschreven liefdesverklaring. Zeven Franse tennissers haalden dit jaar de laatste 32, voor het eerst sinds 2008 gingen er liefst vijf door naar de laatste zestien. Maar alleen Tsonga plaatste zich voor de kwartfinale en is na zijn winst op Nishikori nog de enige hoop van het thuispubliek, dat al zolang snakt naar een opvolger van Yannick Noah, winnaar van Roland Garros in 1983.

Voor het eerst in zijn carrière kan Tsonga zich morgen plaatsen voor de finale van Roland Garros, nadat hij twee jaar geleden in de halve finale kansloos werd uitgeschakeld door de Spanjaard David Ferrer. Zijn tegenstander in de halve finale is de Zwitser Stanislas Wawrinka, die gisteren met superieur powertennis zijn landgenoot en vriend Roger Federer in drie sets van de baan mepte: 6-3, 6-4 en 7-6. De jeugdkampioen van Parijs in 2003 sloeg van ver achter de baseline de fraaiste winners. Hij bleef op spannende momenten ijzig kalm en gaf Federer geen schijn van kans. Maar het Franse publiek op court Suzanne Lenglen moest er weinig van hebben. ‘Stan the Man’ is niet geliefd, Federer juist wel.

„Ik wil het publiek bedanken”, sprak de winnaar van de Australian Open van 2014 gisteren manmoedig na zijn allereerste zege op Federer bij een grandslamtoernooi. Een mager applausje was zijn deel. Toen Zwitserland in november in Lille Frankrijk versloeg in de finale van de Davis Cup, zei Wawrinka dat Franse tennissers niet goed tegen de druk kunnen. Die uitspraak levert hem weinig vrienden op in Parijs. In de achtste finale tegen Gilles Simon werd hij zelfs uitgefloten op de baan. Onverstoorbaar won hij in drie sets. Gisteren hoopte het publiek steeds weer en duidelijk hoorbaar op een comeback van Federer. Wawrinka timmerde gewoon door. Maar morgen tegen volksheld Tsonga?

Het chauvinistische publiek in Parijs kan spelers maken en breken als op weinig andere tennisbanen in de wereld. Beroemde slachtoffers uit het verleden zijn Ivan Lendl, die in 1989 tot leedvermaak van het publiek in de vierde ronde werd uitgeschakeld door de van vermoeidheid onderhands serverende underdog Michael Chang. Ook Martina Hingis, nu in Parijs als eerste geplaatst in het dubbelspel, en Serena Williams kregen ooit te maken met de toorn van het publiek. En zelfs de Franse publiekspeler Henri Leconte werd in 1988 weggehoond door de eigen fans, toen hij in de finale kansloos verloor van de Zweed Mats Wilander. Inmiddels is hij weer in genade aangenomen in Parijs, als attractie in het seniorentoernooi. Niets zo grillig als de voorkeur van het Franse publiek.

„Dit is de magie van Roland Garros”, sprak de Fransman Gaël Monfils nadat hij zijn landgenoten in het Bois de Bologne in extase bracht door in de derde ronde na een hopeloze achterstand toch nog te winnen van de Uruguayaan Pablo Cuevas. Maar een ronde later was van de magie nog maar weinig over, toen Monfils kansloos verloor van Federer en de Franse fans achteloos hun voorkeur verlegden naar de Zwitserse publiekslieveling. De huidige Franse ‘musketiers’ lijken moeilijk opgewassen tegen de druk van het thuispubliek. Richard Gasquet, Simon, Monfils of Jeremy Chardy: na een veelbelovende opening van het toernooi strandden ze toen het echt spannend werd.

Tsonga is tot nu toe de uitzondering. Gisteren liet hij aanvankelijk weinig heel van tegenstander Nishikori, tot aan het einde van de tweede set een deel van het scorebord naar beneden waaide en een toeschouwer verwondde. Na een pauze van een klein half uur richtte het Japanse tennisidool zich op. Van 2-0 in sets werd het 2-2. Maar Tsonga, die tussen de games leek te mediteren, pakte de draad op en trok de partij alsnog naar zich toe. Wordt het een Frans volksfeest tegen Wawrinka? „Je gaat geprezen worden als je de halve finale haalt op Roland Garros alsof je de finale al hebt gewonnen”, wist Tsonga na afloop al. „Ik probeer er geen aandacht aan te schenken. Voor mezelf is het nog niet zover.”