Ranzig feest op het podium

Performanceartieste Angelica Liddell in 'You are my destiny'
Performanceartieste Angelica Liddell in 'You are my destiny' Foto Luca Del Pia 2

Half geniaal, half verschrikkelijk, dat is You are my destiny van Angélica Liddell. De Catalaanse theaterfestivalsensatie weet de toeschouwer effectief heen en weer te slingeren tussen achting en afschuw. Soms is het minutenlang alsof je naar een documentaire over een gesloten inrichting kijkt. Maar dan weet Liddell weer diep te raken met serene tableaux vivants van een bijna religieuze bekoring. Of ze bouwt, zoals in de krankzinnige toegift, een ranzig maar hoogst aanstekelijk feestje op het podium.

In You are my destiny verdiept Liddell zich in Lucretia, in 509 v. Chr. verkracht door Tarquinius, zoon van de Romeinse koning. Haar lot, en zelfmoord, zijn geëerd door kunstenaars als Händel en Shakespeare. Maar Liddell maakt haar van slachtoffer tot dader. Opgesloten in een ongelukkig huwelijk is de schending door Tarquinius een schaars moment van echt contact. Haar zelfmoord heeft als doel om in de dood (hier: de hel) met hem te worden verenigd.

Niet dat dat verhaal helder overkomt. Het is een van de bouwstenen van een associatieve freakshow, waarin theatrale excessen (naakt, zelfkastijding, kindermoord en travestie) worden afgewisseld met troostrijke Oekraïense zang. Vaak tast de toeschouwer in het duister: waarom zijn er elf verkrachters? Hoezo moeten die kinderen dood? Of, als Liddell als een gebochelde kobold, boerend en kokhalzend over toneel schuifelt: beeldt ze hier nu de hel uit? Maar als het lukt om de ratio uit te schakelen kun je opgaan in een reeks schitterende beelden, muzikale vervoering en een uiterst opzwepende energie. Zo wordt You are my destiny beproeving en beloning ineen.