Palestijn op zoek naar identiteit

Dancing Arabs opent met een citaat van de Palestijnse schrijver Mahmoud Darwish: „Identiteit is ons erfgoed, niet onze erfenis, onze uitvinding en niet ons geheugen.” Thema’s van identiteit, en dan met name in het Israëlisch-Palestijnse conflict, vormen ook de hoofdmoot van het werk van de Israëlische filmmaker Eran Riklis, van wie de tragikomedies Lemon Tree en The Human Resources Manager eerder in Nederland werden uitgebracht.

Coming-of-ageverhaal Dancing Arabs (naar het semi-autobiografische boek van schrijver Sayed Kashua) is ernstiger. Maar het zijn ook ernstiger tijden, en Riklis’ pleidooi voor co-existentie is misschien niet iets wat je zomaar met een gebbetje kunt omkleden. De film werd vorig jaar als openingsfilm van het Filmfestival Jeruzalem afgelast, misschien omdat de toen opvlammende oorlog in Gaza te veel deed denken aan de Golfoorlog die het decor vormt van deze film. We volgen de getalenteerde Palestijnse scholier Eyad die in Jeruzalem gaat studeren en geconfronteerd wordt met alledaags racisme en ingewikkelder vragen rondom zijn identiteit. Is hij Palestijn, Arabier of Israëliër, kan hij zelfs Jood zijn? Die kwestie wordt prangend als hij de ID-kaart van zijn vriend Yonathan leent om aan werk te komen. Wat maakt wie we zijn?