Junkets: het lijden van pers en filmster aan de ronde tafel

‘Ik ben gewoon dom, zo simpel is dat.” Aldus eindigde opkomend actiester Chris Pratt (Guardians of the Galaxy) een litanie aan sorry’s op Facebook. Pratt maakte alvast preventief excuus voor de blunders die hij straks zou begaan tijdens de promotietour voor zijn film Jurassic World. Omdat de filmpers elke verspreking of grapje opblaast tot schandaal? Dat gebeurde vorige maand ‘Captain America’ Chris Evans en ‘Hawkeye’ Jeremy Renner toen zij superheldin Black Widow (Scarlett Johansson) voor de lol een slet noemden.

Pratt beleeft overigens een heel leuke wereldtournee, getuige de lollige foto’s die hij of Instagram zet. Dat zal de opwinding zijn van een voormalige bijrolacteur die nu opeens zelf in de schijnwerpers staat. Zulk enthousiasme slijt snel.

Voor een filmster is promotie contractueel verplicht corvee. Naast rode lopers en galapremières bestaat het uit ‘junkets’. Filmpers uit alle windstreken wordt dan in een duur hotel verzameld. Bevoorrechten en audiovisuele media krijgen een ‘one-on-one’ met de ster, de kudde neemt in groepjes van zes tot twaalf plaats aan ‘ronde tafels’ voor interviews.

Tijdens het filmfestival van Cannes zijn er honderden junkets, ik woonde er een stuk of twintig bij. Een ster beantwoordt bij zo’n lopendebandinterview een dag lang precies dezelfde vragen en soms een heel rare: zo werd Woody Allen een keer gevraagd „hoe zijn film was geweest als Osama bin Laden de regisseur was”. De jonge Franse regisseur Alice Winocour vertelde in Cannes dat zij zich door junkets heen slaat door steeds nieuwe antwoorden te verzinnen. De routinier gaat juist op de automatische piloot, maar blijft alert: hoe vriendelijk iedereen hem ook toeknikt en om zijn grapjes lacht, elke fout belandt tienduizendvoudig versterkt op internet.

Een enkeling – Tom Hanks, Vincent Cassel – blijft zo’n hele junketdag onmenselijk charmant, hoffelijk en enthousiast, de doorsneester vervalt tot grauwen en snauwen (Ray Liotta), introvert mompelen (James Franco), moppen tappen (Michael Caine), wauwelen en knijpen (Harvey Keitel) of dreigen en weglopen (Joaquin Phoenix, Robert Downey Jr.) „Was het erg vandaag?”, hoorde ik een assistent aan Benicio del Toro vragen in de lift na junkets in het Marriott Hotel. Del Toro: „Niet eens zo vreselijk.”

Een troost voor de sterren: ook journalisten lijden aan de ronde tafel. Ellebogenwerk, stroopsmeren, valse lachjes, over elkaar heen roepen: je schaamt je al snel voor je beroep. Waarom ik het dan doe? Omdat iedereen het doet. Omdat het de enige manier is om met filmmakers van gedachten te wisselen. En omdat er soms onverwachts iets moois, ontroerends of spannends uitrolt. Al dan niet als gevolg van uitputting.