Opinie

Zo’n dienstreis hè. Dat kan toch ook prima via de mail

Wekelijks geeft Japke-d. Bouma onmisbare tips voor op kantoor.

Meer tips? Volg @japked op Twitter
Meer tips? Volg @japked op Twitter

Je hebt van die bazen die hun personeel de hele wereld over jagen. Congressen in San Francisco, seminars in Bangalore, conferenties in Tokio, beurzen in Cannes. Even afgezien van het feit dat ik nooit precies weet wat nou het verschil is tussen een congres, een seminar, een conferentie en een beurs: mijn baas is er ook zo eentje. Die heeft het liefst dat ik 24/7 voor de zaak on the move ben, vliegtuig in, vliegtuig uit. Om proposals te pitchen, opportunities te createn en me volledig te committen aan de branding van onze brand. Ik praat nu even Engels omdat dat natuurlijk de taal is van de international business performance arena.

Jongens. Ik doe het natuurlijk allemaal graag voor de zaak, maar zelf vind ik dienstreizen vreselijk. Dan zit ik op zo’n terras aan de Côte d’Azur achter een witte Bourgogne keihard te netwerken – terwijl ik dus ook tussen mijn collega’s op kantoor had kunnen zijn. Alsof je in je eentje op schoolreis gaat.

Ik kijk wel om me heen hoor, naar de leuke jonge mensen met wasborden die een stuk knapper zijn dan wat ik doorgaans op kantoor zie langskomen. Maar ondertussen zit ik de kroketten, de gamellen en de bierbuikjes zu Hause enorm te missen. En als John de Mol dan de trossen van zijn jacht losgooit ga ik bijna dood van heimwee naar die koppies, ook al zit ik een miljardendeal voor ze binnen te harken.

Maar de belangrijkste bedenking die ik heb bij dienstreizen is of ze nou wel zo effectief zijn. Ja, ikzelf. Ik werk me helemaal de tyfus tussen de polonaises, galavoorstellingen en Michelinsterren door. Maar van anderen op dienstreis krijg ik af en toe de indruk dat ze hun professionele bril niet altijd even makkelijk ophouden. Soms bekruipt me het gevoel: hadden we niet beter thuis kunnen blijven, de toespraakjes op YouTube kunnen knallen en er dan even een kwartiertje over kunnen mailen.

Wat me ook opvalt: dienstreisjes zijn eigenlijk nooit in Petropavlovsk, Kontich of Donetsk. En als ze dat wél zijn, wordt het juist weer heel praktisch gevonden om even te videoconferencen. Maar zodra het op de Antillen of Fiji is, is het ineens bittere noodzaak om het slechte Engels, de houterige motoriek en de slaapverwekkende sprekers er LIVE bij te hebben. Verder wordt een dienstreis die door een farmaceut is betaald, relevanter gevonden om op mee te gaan dan een dienstreis die het bedrijf helemaal zelf moet betalen. Ik snap dat nooit.

Wat mij dus een veel beter idee lijkt: als we niet meer apart op dienstreis gaan, maar gewoon lekker met het hele kantoor. Dan maken we er een korte vakantie van en kost het ook geen vakantiedagen – over synergie gesproken. Bijkomend voordeel is dat de trouwringen dan niet meer afhoeven bij het boarden, want iedereen weet al van elkaar wie er getrouwd is en wie niet.

En dan kopen we drie kilo Toblerone op het vliegveld, testen we in zo’n Spaans stadje aan lange tafels welke fles afwasmiddel het langst meegaat en halen we alle jaartargets in één week binnen. De lul van sales blijft thuis omdat er iemand op de winkel moet passen. Hij kan dan op dienstreis als wij terug zijn.