Jaloezie en zombies

Je ziet dat vaker in zombiefilms: onder het overleven knokken de mannen ook nog eens om het meisje. Om zo’n driehoeksrelatie tijdens de zombiecalypse draait het Argentijnse El Desierto. Ana, Axel en Jonathan hebben zich in een huis gebarricadeerd. Op straat loert gevaar, maar het drietal waant zich veilig genoeg om tijdens een foerageerexpeditie een zombie te vangen die geketend en gemuilkorfd als boksbal fungeert. Ana doopt hem Pythagoras, van de stelling over de rechthoekige driehoek.

El Desierto is ultralowbudget arthousehorror die van zijn beperkingen een verdienste tracht te maken. We blijven vrijwel steeds binnen, met veel close-up om de claustrofobie extra aan te zetten. Het grauwe, bewust lelijke gefilmde interieur wemelt van vuilnis en vliegen en zindert van seksuele spanning. De afspraak is: geen seks. Dat blijkt nogal naïef met zoveel tijd, testosteron en oestrogeen in zo’n kleine ruimte. Maar stiekem vrijen hou je moeilijk geheim, zeker niet als iedereen videodagboeken bijhoudt. Dus wordt de situatie troebel.

El Desierto wil iets zeggen over ‘the male gaze’ en claimgedrag, met een finale die radicaal is en ook een beetje mal. Maar je bent tegen die tijd blij dat het voorbij is. De claustrofobie is zo verstikkend dat je snakt naar frisse lucht.