De vrijbuiters willen weg

De werkelijkheid kan absurdistischer zijn dan fictie. Ilona Verhoeven ziet meer dan zij ziet.

Foto Ilona Verhoeven

Toet! Toet! Aan de kant! Poempiedoempiedoem. Daar komen de honden, het varken en de witte tijger – en o ja, de papegaai, niet te vergeten. Op de trekker! Altijd samen uit, samen thuis. En zingen dat ze doen, als ze onderweg zijn. In een discotheeeek zat ik van de weeeeeek!

Af en toe gooit een van de honden er een wat sentimenteler nummer uit. Ach, Margrietje, de rozen zullen bloehoeien. Ook al zie je mijhij nie meer. Achter zijn zonnebril pinkt de stoerste hond een traantje weg.

In het Engels zingen ze ook, de dieren. Liedjes van The Beatles, van wie anders. Baby, you can drive my car.

Dieren op een boerenvoertuig, dat is oergezellig, maar ook oppassen geblazen. Een varken achter het stuur, een tijger op het voorwiel – George Orwell kan er een puntje aan zuigen.

Op de achtergrond klinkt een harmonie-orkest. Onder de groene hemel, in de blauwe zon. Het bonte gezelschap wil weg, naar ergens achter de hoge bergen. Naar ‘het land’. Van Maas en Waal – precies!

Voorlopig zijn de vrijbuiters nog niet op hun plaats van bestemming, want, o jee en helaas, ze hebben een aanrijding veroorzaakt. De papegaai heeft het bevestigd: mini-laadwagen verpletterd! Ergens aan de rand van Amsterdam ruiken ze een rivier, maar het is niet de Maas en ook niet de Waal.