Boy meets bi

De Chileense architect Bruno heeft zijn leven op orde. Gelukkig getrouwd met Soledad, slim zoontje, uitdagende klus om een monumentaal gebouw te verzinnen dat hoofdstad Santiago de Chile symboliseert. Toch verlaat Bruno plots huis en haard om na te denken. Wanneer hij dan de homoseksuele geschiedenisleraar Fer ontmoet, slaat de vlam in de pan.

In the Grayscale is een variant op boy meets boy: boy meets bi. De film herinnert aan Andrew Haigs Weekend, die homoseksuele liefde als vanzelfsprekend toonde in een begripvolle, bijna conflictloze wereld. In the Grayscale is opgenomen in vergelijkbare melkachtige, fluwelen stijl, met Santiago als een uitnodigende parkstad die de minnaars per racefiets doorkruisen.

Het obstakel, zo pepert regisseur Marcone ons niet al te subtiel in, is dat Fer honderd procent gay is: voor hem is alles zwart-wit en de liefde absoluut. Bruno weifelt en twijfelt als bi juist continu welke tint grijs hij precies is: op elke stap voorwaarts volgen terugtrekkende bewegingen. Daarbij dient de ooit afgebroken Cal y Canto-brug nogal opzichtig als metafoor voor zijn geaardheid. Elke oever wil hem claimen, Bruno is wie hij is. Een issuefilm dus, met Francisco Celhay en Emilio Edwards als vrij charismatisch koppel, maar zo mild en bewust on-dramatisch dat het soms grenst aan futloos.