Oefen alvast voor Pinkpop

Regels bestaan niet in de wereld van Faith No More. Wat kun je dan volgende week van ze verwachten op Pinkpop? Alles.

Is het rock? Ja, maar de zanger doet ook aan opera. Is het metal? Ja, maar de band heeft een ontwapenend gevoel voor humor. Is het rap? Ja, maar de muziek staat bol van bombastische melodieën. Faith No More uit San Francisco laat zich niet in een hokje duwen. Met hun eerste hit ‘We care a lot’ (1988), toen nog met een andere zanger, hekelden ze de quasi-betrokken pose van popsterren bij liefdadigheidsevenementen als Live Aid. De wereldhit ‘Epic’ met de huidige zanger Mike Patton was precies dat: een epische rocksong van een band die zich voor de videoclip nat liet regenen in een filmstudio.

De basis voor Faith No More werd begin jaren tachtig gelegd, toen bassist Billy Gould en drummer Mike Bordin een persiflage wilden brengen op de rockbands van toen. Mike Patton deed zijn intrede toen zijn voorganger Chuck Mosley was ontslagen. Met zijn lange dreadlocks en atletische verschijning werd Patton de lieveling van het MTV-tijdperk. Het album The Real Thing (1989) was het begin van een succesperiode, al werd de band van commerciële zelfmoord beticht toen ze op de opvolger Angel Dust de muzikale koers radicaal omgooiden.

Patton was te ongedurig voor het rocksterbestaan; hij knipte zijn dreads af en begon experimentele nevenprojecten met klassiek en avant-garde. In 1998 verliet hij Faith No More en leek het afgelopen met de pioniers van de Amerikaanse alternatieve metal.

Totdat ze in 2009 begonnen aan The Second Coming, de tournee die voorafging aan het nieuwe album Sol Invinctus. Dat heeft alle kenmerken van het ‘klassieke’ Faith No More, met meeslepende songs die geknipt zijn voor de festivalpodia. De opgewonden funkmetal van ‘Superhero’ en ‘Separation anxiety’ maken volop gebruik van Pattons vermogen om drama te creëren met een stem die moeiteloos overschakelt van vloeiende zing-zeg-teksten op grommende zangmelodieën. Zijn macabere parlando in ‘Black Friday’ en ‘Motherfucker’ voegt een sfeer van horror toe aan songs over moedermoord en verraad in de liefde. Maar er zijn ook tedere momenten, zoals de accordeon in ‘Rise of the fall’.

De nieuwe artistieke injectie van Sol Invictus was een voorwaarde voor Patton om weer op tournee te gaan, want stilstaan bij beproefde wapenfeiten interesseert hem niet. Op recente setlijsten komen ‘Epic’ en ‘Midlife crisis’ nog wel voor, maar heeft het nieuwe materiaal voorrang. Oefen alvast maar voor Pinkpop: „Get the motherfucker on the phone!”