Opinie

Mastroianni

Marcello Mastroianni sleet zijn laatste levensjaren aan de Rue de Seine nr. 91 in Parijs. Hij stierf in 1996, 72 jaar oud, ook op dat adres – aan alvleesklierkanker. Zijn naam duikt op in een lijst van beroemde bewoners van de Rue de Seine: graaf d’Artagnan, Simone de Beauvoir, Jean-Paul Sartre, Charles Baudelaire, George Sand.

Welk gezicht zullen we het langst onthouden? Dat van Mastroianni natuurlijk. Onvergetelijke kop. Zo knap wil elke man wel zijn, zo charmant en verleidelijk ook. En dan ook nog in al zijn onnadrukkelijkheid briljant kunnen acteren – God had het weer eens ongelijk verdeeld. Hoe vaak heb ik hem wel niet zien spelen? Al die prachtige films: La dolce vita, La notte, La grande bouffe, Una giornata particolare, noem maar op.

Ik wandelde naar de Rue de Seine om te zien in welk huis hij gestorven was. Het had me verbaasd dat hij naar het razend drukke centrum van Parijs was verhuisd. Ik had eerder een rustig buitenverblijf aan een Italiaanse of Franse kust verwacht. Af en toe wat zeilen met zijn laatste verovering.

De Rue de Seine is een lange, chique straat op de linkeroever in het zesde arrondissement, centraal gelegen, want zowel dichtbij het Louvre als bij befaamde cafés als De Flore, Les Deux Magots en La Palette (waar Mastroianni het liefst zat). Het wemelt in de Rue de Seine van de dure kunstgaleries en antiekzaken; je kunt in die buurt voor 3.000 euro een litho van Bonnard kopen. Maar er wordt hier ook wel degelijk gewoond – boven al die dure zaken.

Mastroianni had een appartement op de vijfde verdieping in een smal huis, dat tussen andere huizen staat ingeklemd. In de buitendeur zitten glas-in-loodramen, maar verder heeft het geen bijzondere allure. Naast het huis is een pretentieuze delicatessenzaak gevestigd. De straat is smal en druk.

Op internet vond ik een filmpje waarop de grote onrust in de Rue de Seine te zien is, als op 19 december 1996 bekend wordt dat Mastroianni hier op sterven ligt. Journalisten en fotografen vormen een dichte haag voor het huis, waar vrienden en familie zich doorheen moeten worstelen voor ze de voordeur kunnen bereiken waaruit twee bloemstukken steken. Catherine Deneuve – nors, verdrietig onder een nogal ouderwetse hoofddoek – trekt de meeste aandacht, zij was in de jaren zeventig vier jaar lang de partner van Mastroianni en schonk hem een dochter, Chiara, die zelf ook actrice zou worden.

Chiara heeft haar ouders nooit samen gezien, behalve op het filmdoek. Ze hield later wel contact met hem, hij steunde haar in haar carrière. Zij gaf misschien wel de treffendste beschrijving van zijn persoon, toen ze vertelde dat hij thuis vaak niet te genieten was en pas op de filmset tot leven kwam. „Ik zocht hem weleens tijdens vakanties op en het was vreselijk. Hij at en sliep alleen maar.”

Misschien kon hij daarom in zijn films zo goed nogal luie, laconieke mannen uitbeelden: hij was er zelf een.

Aan zijn sterfbed heeft ook Anna Maria Tatò, filmregisseur, gezeten; zij was vanaf 1976 zijn partner. Maar zijn grootste liefde, heeft hij zelf eens gezegd, was in de jaren zestig actrice Faye Dunaway. Zij wilde trouwen en kinderen en verbrak de relatie toen hij bleef aarzelen. Hij moet beseft hebben dat hij onrustige vakanties tegemoet ging.

Hij werd in Rome begraven. Actrice Monica Vitti smeekte: „Vergeet hem niet. Vergeet hem niet.”