The Replacements rocken met vaart en energie

Voor een goeddeels mannelijk publiek van boven de vijftig dat de teksten met tranen in de ogen meezong, speelde de Amerikaanse band The Replacements vijfentwintig jaar na hun uiteenvallen, afgelopen zaterdag weer in Paradiso, Amsterdam. De band rond zanger/gitarist Paul Westerberg begon eind jaren zeventig met punk en ontwikkelde zich tot lyrische rockband. The Replacements brak in de jaren tachtig net niet door naar het grote publiek, al waren er genoeg prachtige liedjes en melancholische instrumentaties.

De afgelopen tien jaar werd er af en toe weer opgetreden door Westerberg en het enige andere oorspronkelijke lid, bassist Tommy Stinson, aangevuld met nieuwe muzikanten. Zelfspot was altijd hun handelsmerk, zoals ook blijkt uit de titel van de nieuwe, internationale tournee: ‘Replacements – Back by Unpopular Demand’.

Zaterdagavond openden ze met het aloude punknummer Takin’ A Ride en hielden dat niveau van vaart en energie de hele avond vol: achtentwintig nummers in krap anderhalf uur. Paul Westerberg, nu 55, is tanig en gretig, en slingerde zonder haperen het ene na het andere eigen rockliedje de zaal in, aangevuld met nogal overbodige covers (Maybellene van Chuck Berry en evergreen My Boy Lollipop).

Vaste kracht is Tommy Stinson, sinds 1979. De bassist, met het uiterlijk van een gezonde Sid Vicious, speelt in ruige punkstijl en was ontroerend door de zorg voor zijn zanger: Westerberg kreeg een glas aangereikt, een gitaarsnoer werd recht getrokken en er volgde een liefdesverklaring met zoen. Waarop Westerberg droogjes reageerde: „Let’s not get carried away”.

Dat The Replacements nooit echt doorbraken is wellicht het gevolg van Westerbergs voorkeur voor een underdog-positie. Afkerig van glamour, en zonder veel bekommernis om presentatie, speelt hij de nummers waar hij zin in heeft. Dat leidde zaterdag tot rechttoe rechtaan rock, ten koste van de bedachtzamer songs uit het oeuvre, zoals Swinging Party of Talent Show. Van de uitgewerkte liedjes werd nu alleen Alex Chilton gespeeld, en het prachtige Achin’ To Be.