Jamie XX klinkt duister en dansbaar

Jamie XX
Jamie XX Foto Bryan Eraf

Elektronische muziek wint nog altijd aan populariteit, en de verschijningsvorm wordt al veelzijdiger. Popmuziek kan nauwelijks nog zonder elektronica, vrijwel elke gitaarband maakt er gebruik van: om een synthetische zweem op de achtergrond aan te brengen of prominente beats te leveren.

In elektronische muziek is het belangrijk om in de voorhoede te blijven. De klank van computers raakt snel cliché, want alomtegenwoordig. Vandaar dat muzikanten graag zeldzame analoge apparatuur gebruiken, of zich toeleggen op het manipuleren van de standaardgeluiden.

Meester in de manipulatie is Jamie XX. Jamie ‘XX’ Smith is het muzikale brein achter de succesvolle indie-electroband The XX, hij is dj en remixer, en brengt nu een solo-cd uit. De nummers klinken kleuriger en vrolijker dan de introverte stijl van The XX. Jamie schroefde het ritme op, en liet invloeden binnen uit hiphop en doowop in de zangpartijen. Sommige nummers zijn soundscapes, andere hebben een dwingend ritme.

Jamie XX combineert broeierige elektronica met een onderlaag van diep galmende bastonen. De diepe klanken zijn omfloerst, de lichte klanken sprankelen, zo suggereert hij twee werelden tegelijk: duister en spannend tegenover dansbaar en opwindend. De bijdrage van rapper Young Thug is aangenaam rauw, maar de twee liedjes met XX-zangeres Romy Madley Croft zijn de bedwelmende hoogtepunten van In Colour.

Veelbelovende nieuwkomer is Shamir, een androgyne jongeman (20) die voluit Shamir Bailey heet. De dictie van zijn falset is delicaat, zijn muziek feestelijk – zonder lomp te worden. De stijl switcht van electro naar r&b en uitbundige disco. De klank van de elektronica is uitgekiend. Shamirs muzikale partner Nick Sylvester kleedde de discostijl aan met kreunende beats in Hot Mess. In For The Kill en Darker kregen hikkende en brommende toevoegingen, die de flamboyante disco nuanceren.

De internationaal vermaarde dj/producer Applescal, pseudoniem van de Nederlander Pascal Terstappen (27), werkt in een ander subgenre van de elektronica. Zijn muziek stampt niet, maar sluipt. De meeste tracks op zijn nieuwe cd For, opvolger van het lovend ontvangen Dreaming In Key (2013), zijn instrumentaal. De nummers hebben een kabbelende sfeer, en werd opgebouwd uit uiteenlopende, soms bijna meditatieve elementen (waterdruppels, klepperend hout), met morsecode-achtige percussie.Terstappen laat de klanken samenvloeien als gekleurde inkt. Een enkele zangstem komt langs, in bijvoorbeeld Japanese Bubbles, in opgeknipte vorm als interpunctie. Dit mooi uitgekristalliseerde For is eerder dromerig dan dansbaar.