Fleetwood Mac blaakt van zelfvertrouwen

Drummer Mick Fleetwood oogstte bijval voor zijn drumsolo die hij gepaard liet gaan het veel gehijg en gepuf. Rechts zangeres Stevie Nicks.Foto: Andreas Terlaak
Drummer Mick Fleetwood oogstte bijval voor zijn drumsolo die hij gepaard liet gaan het veel gehijg en gepuf. Rechts zangeres Stevie Nicks.Foto: Andreas Terlaak

‘We zijn weer compleet!” Aan het eind van een enerverende avond kon drummer Mick Fleetwood er niet over uit. Door de terugkeer van zangeres en organiste Christine McVie is Fleetwood Mac weer bij elkaar in de succesbezetting van het album Rumours uit 1977. Alle hits kunnen weer door de oorspronkelijke auteurs vertolkt worden, ook al zijn de zangers intussen flink wat ouder en roestiger geworden.

Na een hiaat van zestien jaar is McVie terug als een van de gezichtsbepalende bandleden van de groep die het tussendoor ook een tijdje zonder zangeres Stevie Nicks moest stellen. Bassist John McVie herstelde recent van darmkanker en de band blaakt weer van zelfvertrouwen, bij twee uitverkochte Amsterdamse optredens in de tournee die prozaïsch ‘On With The Show’ werd gedoopt. Nieuwe muziek is er niet of nauwelijks, maar de albums Fleetwood Mac (1975) en Rumours leveren genoeg onaantastbare popklassiekers voor een avondvullend programma.

Na het vertrek van gitarist Peter Green in ’71 en de komst van het songschrijversduo Lindsey Buckingham en Stevie Nicks werd het van oorsprong Britse Fleetwood Mac een toonbeeld van toegankelijke Californische radiopop. Onderlinge relatieperikelen werden breed uitgemeten in songs als Go Your Own Way en Don’t Stop, nog altijd de carrièrehoogtepunten waar het optreden de hele avond naartoe werkte.

Achteraf is het een raadsel hoe deze ‘classic rock band’ heeft kunnen overleven zonder de muzikaal doorslaggevende aanwezigheid van Christine McVie. De driestemmige zang in openingsnummer The Chain zette de toon voor de soepele confectiepop die Fleetwood Mac schijnbaar moeiteloos uit de mouw schudt, met de engelendans van Stevie Nicks als bijkomende attractie.

Haar stem is in de loop der jaren flink wat gruiziger geworden; bij Rhiannon viel het haar zwaar om de hoge noten te halen. In nummers als Sister Of The Moon en Gold Dust Woman speelt ze nog steeds het fladderende kindvrouwtje, dat een element van mystiek inbrengt in muziek die door de bonkende drums van Fleetwood nog duidelijk geworteld is in de analoge jaren zeventig.

Lindsey Buckinham heeft de aanwezigheid van de twee frontvrouwen hard nodig, want behalve een verdienstelijk songschrijver is hij een saaie podiumpersoonlijkheid die dit schip nooit in zijn eentje varende had kunnen houden. Aan het eind van het voor Mac-begrippen opzwepende Tusk greep hij opzichtig naar zijn hart: liever speelt hij akoestische liedjes als Big Love die minder vergen van zijn relaxte Californische levenshouding. In I’m So Afraid werd hij nadrukkelijk neergezet als een gitaarheld, maar zijn veel te lange bluessolo kon niet tippen aan de briljante melodieën van Peter Green.

Muzikale juweeltjes als het onweerstaanbaar melodieuze Second Hand News en het subtiele Little Lies waren de aanloop naar een zwaar aangezette finale, met Go Your Own Way als bombastische inkopper. Mick Fleetwood oogstte bijval voor zijn drumsolo die hij gepaard liet gaan het veel gehijg en gepuf.

Dit Fleetwood Mac acht zichzelf onoverwinnelijk: na het onverminderd sterke Don’t Stop rekte Nicks de avond met de stijve countrysong Silver Spring. Die klonk wezensvreemd in het repertoire van een band die in hun hoogtijdagen juist een frisse wind door de Amerikaanse popmuziek liet waaien.

Het slotakkoord was voor Christine McVie, achter de piano met haar romantische ballade Songbird. „Ons zangvogeltje is terug”, jubelde Fleetwood.

De kracht van Fleetwood Mac is dat het vijf volstrekt verschillende muzikanten samenbrengt in een wonderlijke eenheid die meer is dan de som der delen. Nu ze elkaar weer gevonden hebben is er sprake van nieuw materiaal en misschien zelfs een heel nieuw album.

De vier zestigers en een zeventiger (Christine McVie is 71) wagen zich op gevaarlijk terrein, want de soepelheid van weleer is weg en het zal ze nooit meer lukken de magie van Rumours terug te roepen. In het Ziggo Dome waren ze weer even blij met elkaars aanwezigheid, hoewel het handje dat de oude geliefden Nicks en Buckingham elkaar gaven wel heel erg kil aandeed. De liedjes over hun voorbije liefde gaan nooit verloren.