Dit is een artikel uit het NRC-archief De artikelen in het archief zijn met behulp van geautomatiseerde technieken voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Cultuur

Ruth Mackenzie is Britse föhnwind door het rode pluche

Het ‘bijbeltje’ werd het wel genoemd. Maar het duimdikke, hermetische boekje dat jarenlang het gezicht was van het Holland Festival, is niet meer. De nieuwe folder is plat, helder en modern. Dat was de eerste hervorming van de nieuwe directeur Ruth Mackenzie. De festivalopening is met de Turkse popdiva Candan Ercetin in Carré (nul treffers in het NRC-archief) zeer werelds. En zelfs aan de thuisblijver is gedacht. Die wordt bediend met House in your house – „een knallend openingsfeest”, waarbij dj’s en lichtshow gewoon de huiskamer in worden gebeamd.

De komst van Ruth Mackenzie, in thuisstad Londen ook directeur van digitaal platform The Space, jaagt zo meteen een föhnwind door het rode pluche. Dat stemt tot nadenken. Fantastisch dat Mackenzie onze meest ‘digi-streetwise’ componist Michel van der Aa vroeg om een project, waarvan de interactieve liedcyclus The Book of Sand (launch zondag, als app en via internet) het resultaat is. Ook fijn dat ze de wereldvermaarde PROMS-formule importeerde, zodat we ons in het Concertgebouw voor een tientje staande schrap kunnen zetten voor de vocale oerkracht van sopraan Eva-Maria Westbroek. „Come and join the elite”, was Mackenzies eerste statement. Dat streven maakt ze zelfs in deze nog maar deels door haar opgezette editie al een beetje waar.

In vier weken brengt het hoofdprogramma op 21 locaties 45 producties (100 voorstellingen), van een programmabudget van 4 miljoen. Dat eist slim programmeren en dat dóét het festival met veel coproducties ook. Is het aanbod overal smaakmakend en trendsettend? Ja en nee. Het Holland Festival is ons enige rijksgesubsidieerde podiumkunstenfestival. Om hier smaakmakend te zijn, mag je soms trendvolgend zijn. Inhoudelijk is de oude avant-garde met Pierre Boulez vertegenwoordigd: diens Répons is een geramd hoogtepunt, net als Bergs Lulu. De nieuwe opera van Arnoud Noordegraaf met projecties van Ai Weiwei zal internationale aandacht trekken (het kan dus wel, en het gebeurt ook). Met de focus op Turkse muziek toont het festival breedte, met muziek van Komitas Vardapet (1869-1935) een antenne voor wat interessant is aan gene zijde van tijd en plaats.

Wensen? Natuurlijk. Méér prille Nederlandse, risicovolle avant-garde. Een openingsconcert dat niet salonfähig-multicultureel poogt te zijn, maar dat grensoverschrijdend toont wat de mens in podiumkunst vermag. Nationaliteit: irrelevant. Maar daarover kunnen we verder dromen bij het stadsutopie-programma urbo kune. Of bij het concert Now I lay me down, waar je – omringd door de musici van Kaleidoskop – in het duister op de groene zoden ligt. Let wel: óp. Wie leeft, die droomt. Zeker op het Holland Festival.