Talentvolle regisseur Nina Spijkers maakt ‘Phaedra’s Love’ schokkend heftig

Liefde: Plukaard en De Moor
Liefde: Plukaard en De Moor Foto sanne peper

Meesterlijk pesterig in zijn verveling, dat is acteur Sander Plukaard in de rol van Hippolytus. De hele nacht kijkt hij televisie en zapt. Zijn stiefmoeder Phaedra is uitzinnig van verliefdheid. Kil en hooghartig wijst Hippolytus haar af. In de theatervoorstelling Phaedra’s Love (1996) van Sarah Kane krijgt deze onmogelijke liefde buitenissig vorm: zij gloeit in haar hunker, hij versteent in zijn weigering. Bien De Moor als Phaedra acteert voortreffelijk haar smachten: ze geeft een klokkende, verleidelijke klank aan haar stem. Ze cirkelt in vloeiende bewegingen om Hippolytus heen.

Regisseur Nina Spijkers heeft scherp gezien dat de rauwe, soms poëtische tekst van de Britse schrijfster Sarah Kane (1971-1999) geen realisme verdraagt. Het decor stelt een surrealistisch bos voor, waarin de beide andere personages verdwijnen: Phaedra’s man Theseus (prachtige rol van Xander van Vledder) en dochter Strophe (Linde van den Heuvel). Nadat Hippolytus verdacht wordt van verkrachting, klapt het decor dicht en bevindt hij zich in een cel. Maar is er sprake van verkrachting, is het geen ultieme verleidingsscène? Stiefmoeder Phaedra schenkt haar stiefzoon seksuele bevrediging. Daarna pleegt ze zelfmoord: nu de ultieme overgave is bereikt, is het verlangen voorbij. Kanes tekst waarin hardheid en tederheid elkaar afwisselen krijgt in Spijkers’ regie nóg schokkender beelden. Bloed, marteling en straf overheersen aan het slot. Gewelddadigheid en liefde liggen dicht bij elkaar, dat laat de regie perfect zien. Het is alleen de vraag of Phaedra’s Love gebaat is bij zoveel theatrale heftigheid. Iets meer verinnerlijking was een verrijking geweest. Desalniettemin is Nina Spijkers een bijzondere regisseur die in beelden denkt; krachtig, symbolisch en geladen. Ze verdient alle aandacht in haar ontwikkeling; die kan van groot belang worden.