Dansdrang dwingt Tinariwen tot vrolijke noten

Tinariwen Foto AFP
Tinariwen Foto AFP

De jongens die na een potje voetbal op de festivalweide de grote tent in lopen, schrikken even. Cultuurschok. Niet door de muziek uit alle werelddelen die Music Meeting in het Nijmeegse Park Brakkenstein programmeert, maar door de stilte. Hier wordt het publiek geacht geconcentreerd en zwijgend te luisteren naar de ritmewisselingen in de fusion-soundscapes van Mehliana, de samenwerking tussen jazztoetsenist Brad Mehldau en drummer Mark Guiliana.

Door zijn vele gezichten maakt Music Meeting het zichzelf niet makkelijk. Het festival biedt jazz en wereldmuziek gericht op fijnproevers, maar wil ook een laagdrempelig openluchtfestival zijn waarvoor Nijmeegse studenten een kaartje kopen. De vernuftige muziek van het hoofdpodium, zoals het verfijnde ûd-spel van Driss El Maloumi of de complexe jazz van het Steve Lehman Octet, is veelgevraagd wanneer de zon de tent opwarmt.

Die aandacht is makkelijker op te brengen in de intiemere settings. Die zijn er genoeg op Music Meeting. Op maandagochtend speelt de Ethiopische accordeonist Hailu Mergia met bassist Mike Majkowski in de hortus van het park. De accordeon is een ongebruikelijk instrument in de ethiojazz, toch was Mergia decennia geleden een van de gezichten van het genre, voordat hij zijn land ontvluchtte en ‘verdween’. Toen er recent opnieuw interesse kwam voor zijn oude werk, bleek hij taxichauffeur in Amerika. Nu speelt hij tussen het groen voor een brunchend publiek.

Op de kleine podia worden de artiesten uitgedaagd om muzikale samenwerkingen aan te gaan. Zo blijkt de Malinese muziek uit de jaren zeventig van Bamba Wassoulou Groove naadloos te passen op de krachtige stem van de Mauretaanse Noura Mint Seymali. Die laatste had al aangetoond in vorm te zijn, ze verzorgde zondag een van de hoogtepunten op het buitenpodium. Haar gitarist maakt van haar Moorse zanglijnen kurkdroge desertblues.

De vraag is waarom je nog naar de grotere podia zou gaan als de mooiste optredens plaatsvinden aan de randen van het festival. Het antwoord staat maandagmiddag op het hoofdpodium. De desertblues wordt door de aartsvaders van het genre naar een nieuw niveau getrokken. De Touareg-bluesmannen van Tinariwen beginnen met aardedonkere, trage song die de trieste situatie in hun moederland Mali reflecteren.

Tinariwens reputatie heeft gezorgd voor aandacht van zowel de fijnproevers als de jongere festivalgangers. Hun dansdrang dwingt vrolijker noten af en Tinariwen, inmiddels een bedreven festivalband, brengt ze langzaam in extase. Na de staande ovatie lijkt het zo brave publiek zich zelfs even tegen de organisatie te keren als blijkt dat er geen ruimte is voor een toegift. Daar heeft het festival dus iets op gevonden. De toegift vindt plaats op een kleiner podium, een intiem interview met de zanger. Die toezegging is voldoende om het gemor te sussen.