De correspondenten van NRC


Klik op de naam van de correspondent voor meer informatie.

Eens in de twee jaar komen de correspondenten van NRC allemaal tegelijk naar Nederland. De tweejaarlijkse bijeenkomst vond deze week plaats. Ter gelegenheid hiervan maakten we een speciale webpagina. Hier vind je alle mogelijke informatie over onze correspondenten.

Onze correspondenten schrijven veel en soms doen ze dat onder grote druk en zeer zware omstandigheden. Joeri Boom (standplaats New Delhi) schreef in de twee weken na de aardbeving van 25 april in Nepal bijvoorbeeld zo’n tien stukken voor NRC Handelsblad en nrc.next, in totaal goed voor ongeveer 10.000 woorden.

Welke stukken zijn onze correspondenten bijgebleven, en welke van de vele verhalen die ze schreven, raden ze ons nu aan? We vroegen hun tevens naar de artikelen waar ze de meeste reacties op hebben gehad. Bekijk hieronder ook hun CV en een interview met de beste anekdotes.

  • Je kunt hieronder onze correspondenten via Twitter volgen (klik hier om je te abonneren):

Stéphane Alonso (Europese Unie)

Geboren: 1973, Le Raincy (Frankrijk)
Opleiding en loopbaan: “Universiteit Utrecht (Latijns-Amerika Studies)/Post-Doctorale Opleiding Journalistiek (PDOJ). Ik ben bij de krant begonnen in 1999, op de buitenlandredactie. Vervolgens drie jaar economieredacteur geweest (telecom, KPN). In 2003 vertrokken naar Warschau als NRC-correspondent voor Polen, de Baltische Staten, Tsjechië en Slowakije. Vanaf 2011 twee jaar gewerkt als redacteur bij nrc.next. Nu EU-correspondent in Brussel.”
Waar: Brussel, sinds najaar 2013.
Waarom: “Bankencrisis, eurocrisis, Oekraïne-crisis, migratiecrisis, Brexit, Grexit - er zijn weinig dossiers waarin Europa geen rol speelt. De Europese Unie is hoog-politiek drama, met 28 lidstaten en evenzoveel leiders die het soms maar moeilijk met elkaar eens worden. Met een Europese Commissie die geen genoegen neemt met een technocratische bijrol, maar politiek relevant wil zijn. Met een van geldingsdrang vervuld Europees Parlement, dat zich onbegrepen en ongeliefd voelt. Met een heel leger aan lobbyisten die schaamteloos trekken en duwen. Zoveel botsende belangen, ego’s, culturen - en dat allemaal op ongeveer één vierkante kilometer in Brussel…”

De keuze van Stéphane:
Alonso spendeerde 48 uur met eurocommissaris Frans Timmermans en probeerde te achterhalen hoe de PvdA-politicus een bijna-god werd in Brussel.

Lees het stuk van 21 februari 2015 terug: Geen tijd om te plassen (€)

De meeste reacties kwamen binnen op het voorpaginaverhaal over de PvdA en handelsverdrag TTIP. De Partij van de Arbeid blijkt tegen het grote handelsverdrag dat de Europese Unie en de Verenigde Staten willen sluiten, als dit niet fundamenteel wordt gewijzigd. Met de scherpe stellingname keert de partij zich direct tegen de eigen minister Ploumen (Buitenlandse Handel), die namens Nederland betrokken is bij de onderhandelingen over dit ingrijpende verdrag.

Lees dit stuk van 2 april 2015 terug: PvdA wijst handelsverdrag af (€)

Alonso kreeg ook veel reacties op zijn persoonlijke portret van Europees president Donald Tusk:

Lees dit stuk van 29 november 2014 terug: De keizer van Europa (€)

Joeri Boom (Zuid-Azië)

Geboren: 1971, Amsterdam
Opleiding en loopbaan: “Master of Arts, Moderne Geschiedenis, Universiteit van Amsterdam. Ik won in 1998 Het Gouden Pennetje (voorloper van journalistieke vakprijs De Tegel) en in 2010 de Dick Scherpenzeel-prijs voor mijn boek Als een nacht met duizend sterren, over de falende Nederlandse journalistiek in Afghanistan. Was van 1995 tot 2012 (oorlogs)verslaggever bij weekblad De Groene Amsterdammer.”
Waar: Zuid-Azië, met standplaats New Delhi (India), vanaf april 2012.
Waarom:“Zuid-Azië is een fascinerende poel van tegenstrijdigheden. De beelden die we van India, Pakistan en Afghanistan op ons netvlies hebben, zijn beelden van antiwesterse terreur en onderling religieus geweld. Van prachtige mensen in kleurrijke gewaden die te lijden hebben onder aardbevingen, overstromingen, en wurgende armoede.

Als correspondent probeer ik door die façade heen te breken. Wat dan tevoorschijn komt is adembenemend. India – het cultureel-economische hart van het gebied – is bezig aan een rustige maar onstuitbare opmars. De armoede en sociale ongelijkheid nemen geleidelijk af, de economie groeit: harder dan die van China. Een van de grote vragen van onze tijd is hoe China en India zich gaan verhouden. Lukt het de twee giganten – kernwapenmachten die zo’n 40 procent van de bevolking herbergen – hun grensconflicten op te lossen en een economische nexus te vormen, dan zal dat de neergang van Europa pijnlijk aan het licht brengen.

De VS zijn zich in hun economische en militaire beleid al jaren op deze ontwikkeling aan het voorbereiden. Maar de EU staart als een konijn in de koplampen. Alleen daarom al wordt het steeds onverstandiger de krantenpagina om te slaan als er een Zuid-Aziatische kop opdoemt.”

De keuze van Joeri:
Boom raadt een stuk aan dat hij schreef over Afghanistan. Psychische nood leidt daar tot een geweldscyclus. Deskundigen schatten dat ruim de helft van de Afghaanse bevolking na decennia van oorlog in psychische nood verkeert. Opvangfaciliteiten zijn er nauwelijks. De vrees is dat Afghanistan een nieuwe, nog ergere golf van geweld wacht door onverwerkte oorlogstrauma’s.

Lees het stuk van 2 januari 2015 terug: Na 35 jaar oorlogvoeren verkeren de Afghanen in psychische nood (€)

De meeste reacties kreeg Boom op een correspondentenrubriek over het vertrek van zijn jonge dochters (4 en 6) en zijn vrouw uit de ziekmakende luchtvervuiling in Delhi. Dieselauto’s ouder dan tien jaar mogen de stad niet meer in. Maar dan nog blijft New Delhi vuil. De dochters van onze correspondent hoesten inmiddels als kerels.

Lees het stuk van 16 april 2015 terug: Mijn gezin vertrekt uit de vieste stad ter wereld (€)

Floor Boon (Brazilië)

Geboren: 1983 te Amsterdam.
Opleiding en loopbaan: “Na een studie politicologie, waarin ik me specialiseerde in het Midden-Oosten, en journalistiek, met een stage op de parlementaire redactie van NRC Handelsblad, aan de Universiteit van Amsterdam startte ik mijn loopbaan als (wetenschaps)redacteur bij Folia, het weekblad van de UvA. Na twee jaar verruilde ik de redactieburelen voor een freelancepraktijk, waarin ik me richtte op onderzoeksjournalistiek, via een masterclass van de Groene Amsterdammer. Ik schreef over privacy op de werkvloer, de macht van de zorgverzekeraars en over de wetenschapsfraude van Diederik Stapel.”
Waar: Het bloed kroop waar het niet gaan kon, en eind 2012 verhuisde ik op de bonnefooi naar Rio de Janeiro.
Waarom:“De Braziliaanse economie was toen nog beloftevol, met hoge groeicijfers, er waren grote hoeveelheden olie gevonden voor de kust en de twee grootste sportevenementen ter wereld stonden voor de deur: het WK voetbal in 2014 en de Olympische Spelen in 2016. Mijn stap pakte goed uit, de nieuwsstroom bleek constant en begin 2013 kon ik aan de slag voor NRC Handelsblad. Ik deed verslag van de massaprotesten die Brazilië op zijn kop zetten in 2013, de verkiezing van de eerste Latijns-Amerikaanse paus in Argentinië, het WK afgelopen zomer. En in 2013 versloeg ik de NSA-files, door Edward Snowden gelekt en onder meer door de Amerikaanse journalist Glenn Greenwald - woonachtig in Rio de Janeiro - verspreid.

Volgens een oud gezegde is Brazilië het eeuwige land van de toekomst, tegelijkertijd is het land de nieuwe wereld, letterlijk. Het continent dat lang werd gekoeioneerd door de Verenigde Staten begint steeds meer een eigen dynamiek te krijgen die het westen niet langer kan negeren. China heeft dat het beste in de smiezen - die economische grootmacht investeert al jaren in Latijns-Amerika. Ook Nederland zal de groeiende invloed van Brazilië gaan merken. Maar net als alles in Brazilië gaat ook die ontwikkeling traag.”

De keuze van Floor:
Boon, die deze maand afscheid nam als correspondent in Brazilië, koos een artikel over daklozen dat eind 2014 in nrc.next stond. In de Braziliaanse stad Goiânia zijn in twee jaar tijd 57 daklozen vermoord. Waart er een seriemoordenaar rond? Of is dit het werk van de politie?

Lees het stuk van 6 december 2014 terug: Jagen op de daklozen (€)

Het meest gereageerd werd er op een rubriek over het informele taalgebruik van Brazilianen. Het drukt uit hoe ze zichzelf graag zien, schreef Boon: open, warm, toegankelijk. “Tutoyeren is gemeengoed. Het formele o senhor, meneer, of a senhora, mevrouw, wordt in de praktijk maar weinig gebruikt. Brazilianen noemen de president collectief bij haar voornaam.”

Lees het stuk van 25 februari 2015 terug: Lieve kusjes vanaf de hoge, puntige berg (€)

Boon kreeg ook veel reacties op haar speciale productie Armoede van het Zilverland - leven in failliet Argentinië. Bekijk de bijbehorende film hieronder terug:

Steven Derix (Rusland)

Geboren: Haren, 1970
Opleiding en loopbaan:“Geschiedenis, Rijksuniversiteit Groningen. In 1999 ben ik als stagiair begonnen bij NRC Handelsblad en ben ik er niet meer weg gegaan. Ik begon op de Binnenlandredactie, volgde de Nederlandse militairen in Irak en Afghanistan, en deed verslag van de moord op Theo van Gogh en het onderzoek naar de fundamentalisten rond Mohammed B. – een netwerk dat na een stuk in deze krant bekend staat onder de AIVD-codenaam ‘Hofstadgroep’. Daarna werkte ik voor de Economieredactie en voor de Onderzoeksgroep. Samen met collega Dolf de Groot legde ik het dopingnetwerk rond de Rabo- Wielerploeg bloot. Vorig jaar hield ik me bezig met de Snowden-files en de NSA.”
Waar: In Rusland sinds september 2014
Waarom:“Toen mijn vriendin aankondigde dat ze voor een paar jaar naar Moskou zou vertrekken, verklaarde haar Poolse vrienden haar voor gek. Rusland boezemt ons weer angst in. En ook veel Russen zien het Westen weer als tegenstander. Ondertussen benaderen ze buitenlandse correspondent met de gebruikelijke combinatie van warmte en nieuwsgierigheid – zelfs de gewapende separatisten bij het checkpoint in de Dobas. Wat, zit Nederland ook in de NAVO? De Rus rekent het je niet aan. ‘Uiteindelijk zijn wij allemaal mensen.”

De keuze van Steven
Thuis bij de artiesten van de opera in Donetsk slaan granaten in. De opera ziet zich graag als een plek van vrede en hoop, in een door oorlog getekende stad. Maar af en toe vallen de medewerkers heel even uit hun rol, merkte Derix.

Lees het stuk van 14 februari 2015 terug: Blijven dansen in de frontlinie (€)

Veel reacties kwamen er over een stuk over de crash met MH17. Oekraïners wezen daags na crash op Russische betrokkenheid en het Openbaar Ministerie acht die tapgesprekken nu ‘authentiek’. Dit stuk over de stem van een Russische inlichtingenofficier en andere vermoedelijke betrokkenen werd breed overgenomen en geciteerd door andere media.

Lees het stuk van 1 april 2015 terug: Russische ex-legerofficier herkend op justitietape MH17 (€)

Kjeld Duits (Japan)

Geboren: 1959 in Zaandam. Een rasechte Zaankanter.
Opleiding en loopbaan:“Door spannende jongensboeken zoals ‘De scheepsjongens van Bontekoe’ wilde ik al jong in het buitenland wonen. Die droom maakte ik in 1979 waar. Ik vertrok uit Nederland, reisde door Europa, en kwam via Hawaii uiteindelijk in 1982 in Japan terecht. Hier zette ik twee jaar later een keten taleninstituten op. In 1994 sloot ik de scholen om me volledig toe te leggen op het ontwikkelen van lesmethodes.
Maar het lot stak daar een stokje voor. Op 17 januari 1995 werd het gebied waar ik woonde getroffen door een zware aardbeving die het leven koste aan meer dan zesduizend mensen, de beruchte aardbeving van Kobe. Ik hielp een achterbuurvrouw uit te graven, maar de meeste gebouwen waren van beton en met je naakte handen kon je niets. Daarom nam ik contact op met de Nederlandse media om verslag uit te brengen en op die manier een bijdrage te leveren. Dit lanceerde me als journalist en fotograaf.
Sindsdien heb ik over vrijwel alle grote aardbevingen in Azië gerapporteerd. Ik was zelfs in Fukushima tijdens de eerste explosie van de kerncentrale. Bleef daarna zes weken onafgebroken in het tsunami-rampgebied om dagelijks verslag uit te brengen.”
Waar: Sinds 2011 NRC-correspondent in Japan.
Waarom: “Japan is een land waar ik diep van ben gaan houden. Ik waardeer hoe Japanners met elkaar communiceren. Vooral het respect dat ze tonen en hoe goed ze naar elkaar luisteren.”

De keuze van Kjeld:
Het belangrijkste stuk is ook het stuk waar Duits de meeste reacties op heeft gekregen. Het was de rapportage over Fukushima, enige maanden na de tsunami in 2011. Het was een verslag van zijn reis door een bijna verlaten gebied.

Lees het stuk van 25 juni 2011 terug: De stilte rond Fukushima (€)

Een ander stuk waar veel reacties op zijn binnengekomen ging over over de geisha’s, die zelfs binnen Japan omgeven zijn door mysterie. Het beroep wint weer aan populariteit bij jonge vrouwen, wier ouders vaak schrikken van hun keuze. Duits volgde Akari, die geisha wil worden.

Lees het stuk van 13 april 2015 terug: Akari wil geisha worden (€)

Melle Garschagen (Zuidoost-Azië)

Geboren: 1982, Amsterdam
Opleiding en loopbaan: “Ik studeerde internationaal recht in Maastricht en journalistiek aan de Erasmusuniversiteit in Rotterdam. Begonnen in 2007 bij NRC Handelsblad op de Europaredactie. Ik verkaste in 2008 naar de economieredactie, waar ik schreef over IJslandse banken die hun balansen sneller zagen slinken dan een gletsjer in de zon, de financiële crisis in het emiraat Dubai en de eerste crash van de Nederlandse huizenmarkt in 25 jaar tijd. Ik schreef vanaf 2010 over monetaire en internationale economie. Op de G20 in Cannes zag ik hoe regeringsleiders Papandreou, Sarkozy en Merkel de eurozone dichter bij de afgrond brachten dan ooit tevoren, voelde op de jaarvergadering van het Internationaal Monetair Fonds in Washington de angst onder de meest vermaarde economen en centrale bankiers dat de eurocrisis gruwelijk uit de hand liep.”
Waar: Jakarta, sinds 2013.
Waarom:“Ik was na drie jaar het economische gesomber in Europa beu en ik wilde weten hoe het is om in de opkomende wereld te wonen. Al reizend van Birma tot en met Australië zie ik nu dat grotere welvaart vooruitgang kan betekenen voor armen die zich opeens betere gezondheidszorg kunnen veroorloven of Birmese jongeren die eindelijk via mobiel internet zichzelf Engels leren.
Maar meer welvaart betekent in Azië ook meer ongelijkheid. Na tyfoon Haiyan in 2013 op de Filippijnen waren het de armsten die verdronken in hun hutjes van golfplaat, terwijl de rijken in hun grotere huizen op het dak de vloedgolven trotseerden. Het zijn de armste vluchtelingen die sterven op zee of in de jungles op weg naar Australië. En het zijn de armsten die het meest gebukt gaan onder de gekmakende corruptie en zonder al te veel bewijs tot de doodstraf worden veroordeeld wegens drugshandel, terwijl de miljonairs onbeschaamd rechters omkopen.”

De keuze van Melle:
Het belangrijkste verhaal? Goeie vraag, antwoordde Melle Garschagen. Hij koos uiteindelijk voor zijn reportage over ontbossing op Kalimantan. Indonesië kapt sneller regenwoud dat welk land op aarde om ruimte te maken voor palmolieplantages. Palmolie zit in het brood, snoep en levensmiddelen die wij iedere dag gebruiken.

Lees het stuk van 26 september 2014 terug: Reis door kaalslag en verwoesting (€)

Het stuk waar de meeste reacties op kwamen was het interview met strafpleiter Bart Stapert na de executie van Ang Kiem Soei in januari. Stapert was de advocaat van vele andere terdoodveroordeelden. Hij verdedigde Somaliërs, Amerikanen, Russen. Verliezen is meer dan een cliënt kwijtraken.

Lees het stuk van 24 januari 2015 terug: Doodstrafpleiter (€)

Oscar Garschagen (China)

Geboren: 1952, Amsterdam
Opleiding en loopbaan: “Na de middelbare school, regelmatig onderbroken voor baantjes als tractor-chauffeur en havenarbeider, kon ik veertig jaar geleden als opmaakredacteur aan het werk bij dagblad Trouw aan de slag. Na een overstap naar De Volkskrant volgden tal van verslaggevende banen die me naar Den Haag, Brussel en Washington voerden en hoofdredactionele functies bij VN en het AD.”
Waar: Door NRC Handelsblad werd ik gevraagd om naar het Midden-Oosten -in 2003- en China -in 2007- te gaan.
Waarom:“Fascinerend om getuige te zijn van de groei van een land naar wereldmachtstatus en van dichtbij te zien hoe wereldgeschiedenis wordt geschreven. Lastig omdat de media indringend worden gecontroleerd uit een diep gewortelde, historische angst voorchaos en instabiliteit. En dat alles in een vaak hartverwarmende sfeer, want hoe problematisch vaak de omgang is met de autoriteiten, hoe leuk, gezellig en ontspannen de omgang is met de ‘honderd oude namen’ zoals gewone Chinezen worden omschreven.

De taal onder de knie krijgen, interesse tonen in een duizenden jaren oude cultuur en kunnen meepraten over voetbal en de acht verschillende Chinese keukens is vaak al voldoende om deuren geopend te krijgen in een land dat van binnenuit veel chaotischer aanvoelt dan van buiten af lijkt. China is verreweg het lastigste, maar ook meest fascinerende correspondentschap van de reeks.”

Koen Greven (Spanje)

Geboren: 1971, Den Bosch
Opleiding en loopbaan: “School voor de Journalistiek in Utrecht. In september 1995 trad ik in dienst van NRC Handelsblad op de parlementaire redactie in Den Haag, waar ik als departementaal redacteur schreef over Volksgezondheid, Landbouw en Media. Ik interviewde er minister Els Borst, schreef over de gekkekoeienziekte en zag het omroepbestel veranderen. Daar werkte ik ruim 2,5 jaar waarna ik de overstap naar de redactie Binnenland maakte. Ik was onder meer correspondent van de stad Den Haag en deed algemene verslaggeving. Eind 1999 ben ik naar de sportredactie gegaan waar ik tot eind 2014 gewerkt heb als redacteur met specialisaties voetbal en tennis. Ik versloeg drie keer een WK voetbal en bezocht alle grandslamtoernooien. Het WK voetbal in Brazilië was in velerlei opzichten een hoogtepunt.”
Waar: Sinds januari 2015 correspondent in Spanje, Portugal en Marokko.
Waarom: “Het mooiste stuk van Europa gecombineerd met Noord-Afrika. Mijn standplaats is Madrid, de hoofdstad van Spanje die zich ook een beetje hoofdstad van Latijns-Amerika voelt. De komende jaren zal moeten blijken hoe het Iberisch schiereiland zich uit de diepe economische crisis vecht. Ik ga het van nabij volgen.”

De keuze van Koen:
Greven schreef in de serie ordeverstoorders een profiel van Pablo Iglesias. Deze universiteitsdocent is het gezicht van de jonge ontevreden Spanjaarden die af willen rekenen met de gevestigde politieke orde. Na jaren van corruptieschandalen en een diepe financiële crisis zijn veel Spanjaarden klaar met de ‘oude politiek’. Iglesias mobiliseert de onvrede met protestpartij Podemos.

Lees het stuk van 3 februari 2015 terug: Gehaaid en ijdel vertolker van de Spaanse onvrede (€)

Veel vluchtelingen proberen de EU binnen te komen via twee stukjes Spanje op het Afrikaanse continent. Eerst liepen ze tegen hekken aan, nu kunnen ze aan de grens asiel aanvragen. Dit verhaal over vluchtelingen die vanuit Marokko bij Ceuta de Spaanse grens proberen over te steken riep de meeste reacties op.

Lees het stuk van 23 april 2015 terug: Spanje laat ze toe, als ze netjes asiel aanvragen (€)

Caroline de Gruyter (Europa)

Geboren: Zwolle, 1963.
Opleiding en loopbaan: “Studie Nederlands in Utrecht, daarna de schrijverij in. Sinds mijn vertrek uit Nederland in 1994 ben ik altijd correspondent geweest. Ik kwam in 1995, in de Gazastrook, bij de krant. Behalve in Brussel (tien jaar) heb ik vijf jaar in het Midden Oosten en vier jaar in Genève gewoond. Ik heb drie boeken geschreven: Het koffiehuis van Mohammed Skaik over de Gazastrook (1997) en ‘De Europeanen’ over het leven van Europeanen in Brussel (2007, shortlist M.J. Brusseprijs voor non-fictie).
In mei 2015 verscheen ‘Zwitserlevens’, over de clash tussen de globalisering en de democratie in een klein Zwitsers dorp 10 jaar geleden (mijn dorp, destijds)– en over wat dit ons vertelt over vergelijkbare fenomenen in andere Europese landen. Afgelopen twee jaar belandde ik tweemaal op de shortlist van de Lira-Correspondentenprijs (driemaal scheepsrecht?). Van 2008 tot 2013 heb ik de Europese banken- en eurocrisis vanuit Brussel verslagen. Daarvoor kreeg ik in 2013 de Anne Vondelingprijs voor politieke verslaggeving. Behalve voor NRC schrijf ik ook, in het Engels, voor de denktank Carnegie Europe.”
Waar: Europa-correspondent en columnist vanuit Wenen, sinds 2013.
Waarom: “Al vijftien jaar schrijf ik voornamelijk over Europese onderwerpen, vanuit de diverse landen waar ik woon. Nu, vanuit Oostenrijk, is dat niet anders. De wereld verandert supersnel. Europa moet mee-veranderen, maar weet niet goed hoe. Alles wrikt. Je ziet het aan de eurocrisis, de problemen met Rusland of de jihadi’s die onze cultuur verachten. Dit mogen onzekere tijden zijn, maar voor de journalistiek zijn dit de beste tijden! Duiding geven, onderliggende patronen laten zien – dat is wat ik probeer te doen.”

De keuze van Caroline:
De Griekse crisis laat zien dat kapitalisme en democratie uiteindelijk frontaal op elkaar botsen, zei de Duitse sociaal-econoom Wolfgang Streeck in een interview met De Gruyter. “We zitten op een vulkaan.” Misschien wel het belangrijkste stuk dat onze correspondent Europese Zaken schreef, zegt ze.

Lees het stuk van 3 april 2015 terug: ‘Niemand heeft een idee. Dat is het engste’ (€)

Dat de discussie over een Griekse exit uit de eurozone weer in alle hevigheid is opgelaaid, was voorspelbaar, schreef De Gruyter begin dit jaar in haar column. “Voor- en tegenstanders in de eurozone bediscussiëren de houdbaarheid van de Griekse staatsschuld met evenveel enthousiasme als vorige keer, in 2012. Weinigen lijken te beseffen wat voor steriele, achterhaalde discussie dit is. Er is iets fundamenteel veranderd, sinds die vorige keer: de wereld.”

Lees het stuk van 31 januari 2015 terug: Jaag de Grieken weg en haal Poetin binnen (€)

Diederik van Hoogstraten (Westkust Verenigde Staten)

Geboren: 1969, Middelharnis.
Opleiding en loopbaan: “Na een studie journalistiek aan Columbia University in New York vanaf 2002 permanent in de VS. Na elf jaar in New York zit ik sinds 2013 voor NRC in Los Angeles, waar ik tevens geniet van - en blog over - mijn wildernisavonturen als trail runner. Andere opdrachtgevers zijn Elsevier, de Groene Amsterdammer en de Standaard (België).”
Waar: Los Angeles, sinds 2013
Waarom: “Bruisende steden. Veel ruige, beschermde natuur. Een gemengde bevolking. Een dynamische economie. Een hevige geschiedenis. Meer persoonlijke vrijheid dan de meeste landen. Amerika heeft het allemaal en Californië meer dan de rest van het land. Dat maakt de VS een bijzondere plek om te wonen en beschrijven. Iedereen overal vindt wel iets van Amerika en de Amerikanen, maar hoe langer ik er woon hoe beter ik besef hoe weinig ik weet. De diversiteit van mensen en opvattingen vormt de achtergrond voor mijn verhalen.”

De keuze van Diederik:
Op het Amerikaanse gevangeniseiland Alcatraz bracht de Chinese kunstenaar Ai Weiwei vorig jaar met confronterende installaties een ode aan de vrijheid. Bezoekers konden er halve dagen doorbrengen. Soms deden ze dat met tranen in de ogen. De favoriet van onze correspondent aan de Amerikaanse westkust.

Lees het stuk van 30 oktober 2014 terug: Ai Weiwei maakt de pijn en de eenzaamheid in Alcatraz voelbaar (€)

Op de column over dakloosheid in Los Angeles kreeg Van Hoogstraten veel reacties.

Lees het stuk van 30 april 2014 terug: Beter hier op straat dan in New York (€)

Titia Ketelaar (Verenigd Koninkrijk)

Geboren: 1975, Den Haag
Opleiding en loopbaan: Ik studeerde Geschiedenis en Journalistiek in Groningen en International Journalism aan City University London. Voordat ik correspondent werd, was ik chef van nrc.next en adjunct-hoofdredacteur van NRC Handelsblad. Voordat next er was werkte ik op de buitenlandredactie van NRC Handelsblad en op de redactie Internet.
Waar: Londen, sinds september 2010.
Waarom: “Anglofielen kunnen in Engeland niet aarden”, schreef Peter Brusse ooit. En dat klopt, het charmante plattelandsleven dat je misschien van vakanties kent – de Midsummer Murder-dorpjes, Miss Marple- cottages en Downton Abbey-huizen – bestaat wel, maar is slechts één klein deel van het koninkrijk. Ik wil laten zien dat er ook een ander deel is, hoe er geleefd en gedacht wordt, dat het VK nog steeds een klassenmaatschappij is waar afkomst en opleiding tellen, waar de tegenstellingen tussen noord en zuid groot zijn, en waar Londen als internationale metropool een uitzondering is.

De keuze van Titia:
Hoe verenigd is het Verenigd Koninkrijk nog? Twee weken voor het Schotse referendum over onafhankelijkheid schreef Titia Ketelaar over de sentimenten in de verschillende delen van het land. De Noord-Ieren voelen zich miskend, de Engelsen vinden dat er niet naar hen wordt geluisterd en de Welsh willen meer zelfstandigheid.

Lees het stuk van 30 augustus 2014 terug: Onverenigd Koninkrijk (€)

Schenk je eerst je melk of eerst je thee in? De Britten twisten al jaren over wat de beste manier is. Eerder dit jaar werd een gebruiksvoorschrift herontdekt van de British Standards Institution, en die gaf het kamp-melk-eerst gelijk. Ook bij Nederlandse lezers bleek dit een gevoelige kwestie, want Ketelaar kreeg er veel reacties op.

Lees het stuk van 18 februari 2015 terug: Melk eerst, dat is voor de working class (€)

Marloes de Koning (Turkije, Griekenland)

Geboren: 1977, Wognum
Opleiding en loopbaan: “Geschiedenis en journalistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen. Voordat ik vorig jaar naar Istanbul verhuisde om voor NRC over Turkije, Griekenland, Cyprus en Koerden te gaan schrijven, zwierf ik over de Balkan en maakte daar verhalen. Ik houd me sinds 2005 met Zuidoost-Europa bezig. Dat deed ik aanvankelijk vanuit Belgrado (Servië). Vanaf eind 2009 heb ik steeds meer tijd in Griekenland doorgebracht.”
Waar: Istanbul, sinds 2014
Waarom: “Ik geniet ervan me steeds aan de randen van de EU te bewegen, omdat alles wat je denkt zeker te weten daar voortdurend in twijfel wordt getrokken. Dat geldt voor de crisis in Griekenland net zo hard als voor de verdere islamisering van Turkije.”

De keuze van Marloes:
De Koerdische twintiger Miran Betwata bracht zijn jeugd door in Nederlandse asielzoekerscentra, maar raakte uiteindelijk uitgeprocedeerd. Sinds een paar jaar is hij terug waar hij geboren is, in Koerdistan, Irak. Hij klinkt nog steeds Nederlands. Accentloos en vol Nederlandse anekdotes. Hij vecht nu in het leger van zijn oom tegen Islamitische Staat. De Koning sprak met hem in Irak. Ze raadt ook een ander stuk aan, over hoe de strijd tegen IS de Koerden verbroedert

Lees de stukken van 25 oktober 2014 en 14 februari 2015 terug: Ik ga niet in Nederland zitten huilen. Wat ben je dan voor man? en Hoe de nieuwe vijand Koerden verbroedert (€)

De meeste reacties waren er op een stuk over Griekenland. “Grieken worden op school, in het leger, de kerk en in hun nieuwsvoorziening nog altijd opgevoed tot patriotten”, schreef De Koning. “De Grieken kijken niet naar de droge feiten, de cijfertjes en de doorberekeningen door planbureaus. Ze lijken te handelen vanuit een primair gevoel dat zij de slimsten, mooisten en besten zijn en dat ‘democratie in Griekenland is uitgevonden’. En tegelijk dat ze altijd de klos zijn als klein land.”

Lees het stuk van 28 februari 2015 hier terug: De Griek is een arrogante Calimero (€)

Frank Kuin (Canada)

Geboren: 1970, Ridderkerk
Opleiding en loopbaan: “School voor Journalistiek (Utrecht), MA International Journalism, City University (Londen). Begon bij NRC als stagiair economie in 1992.”
Waar:“Woont en werkt sinds 1998 in Canada, voornamelijk in Montreal. Beschreef het multiculturele mozaïek van immigratieland Canada, van de Chinese buitenwijken van Vancouver tot de Indiase voorsteden van de megastad Toronto, en de Canadese aanpak van integratie. Bezocht de teerzanden in Alberta en sprak met voor- en tegenstanders van ontwikkeling van een van de grootste voorraden onconventionele olie ter wereld. Schreef over de maatschappelijke achterstand van de inheemse bevolking, die veelal op armoedige reservaten woont. Trok met de Inuït over het smeltende zeeijs van het Noordpoolgebied en reisde door de Noordwestelijke Passage, de begeerde zeeroute langs de noordkant van het Noord-Amerikaanse continent. Beschreef de eigenzinnige culturele identiteit van de provincie Quebec en zijn standplaats, de Franstalige stad Montreal.”
Waarom:“Diversiteit en verrassingseffect. Als correspondent schrijf je over een breed scala van thema’s en onderwerpen, en daar komt bij dat de Canadese bevolking een soort Verenigde Naties vormt van achtergronden uit de hele wereld. Bovendien wordt Canada onderschat: omdat het land niet voortdurend het nieuws beheerst, kun je verrassen met reportages over opmerkelijke maatschappelijke ontwikkelingen.”

De keuze van Kuin:
Shell laat de olie in het poolgebied bij Alaska even voor wat het is, maar wil de winning uit teerzanden in Canada uitbreiden. Dat is duur maar rendabel – en zeer omstreden.

Lees het stuk van 19 juni 2014 hier terug: De olie ligt er voor het opscheppen (€)

Halverwege de jaren ’80 dreigde in Manhattan een fietsverbod vanwege onveiligheid. Nu liggen er honderden kilometers aan fietspaden. Uit Nederland worden oma- en bakfietsen geïmporteerd. Niet geheel verrassend kreeg Frank Kuin hier de meeste reacties op.

Lees het stuk van 15 oktober 2013 hier terug: Bike boom in Manhattan (€)

Gert van Langendonck (Midden-Oosten en Noord-Afrika)

Geboren: 1966, Aarschot (B)
Opleiding en loopbaan: “Ik ben mijn journalistieke carrière begonnen bij de Belgische krant De Morgen, eerst als journalist, later als chef-buitenland. Ik deed in die periode onder meer verslag van de oorlogen in de Balkan, en in de ex-Belgische kolonies in Centraal-Afrika.
Vlak voor 11 september 2001 werd ik VS-correspondent voor De Morgen in New York. De invasie van Irak in 2003 was mijn introductie in het Midden- Oosten. In 2003 en 2004 was ik freelance-correspondent in Bagdad. Het is in die periode dat ik voor NRC begon te werken, aanvankelijk voor het Zaterdags Bijvoegsel en het maandelijkse tijdschrift M. In 2006 verliet ik de VS om mij in Libanon te vestigen als freelance-correspondent. Na een korte periode op de redactie in Rotterdam werd ik in 2010 benoemd tot correspondent Noord- Afrika voor NRC met standplaats Marokko. Het was een regio waar toen niet veel gebeurde. Tot begin 2011 alles tegelijk gebeurde met de Arabische Lente.”
Waar: Afwisselend in Beiroet, Libanon (sinds 2014), en Kairo (sinds 2011).
Waarom: “Na de Egyptische revolutie was Kairo een logische standplaats. De hele wereld wilde weten hoe Egypte de overgang naar de democratie ging maken. De Arabische wereld had een transformatie ondergaan. Lijdzaamheid maakte plaats voor ongebreideld optimisme: alles ging anders worden. Nu viert pessimisme opnieuw hoogtij: in Egypte is de revolutie mislukt. In Libië, Syrië en Irak woeden schijnbaar uitzichtsloze oorlogen. Tegenwoordig verdeel ik mijn tijd tussen Beiroet en Kairo, met regelmatige reizen naar Irak, Libië, Syrië.”

De keuze van Gert:
Van Langendonck sprak in Egypte met de 19-jarige Sham uit Syrië. Ze heeft altijd een tas klaar staan, mochten dat langverwachte telefoontje van de smokkelaars komen. Sham wil naar Duitsland. Haar familie heeft de hoop op haar gevestigd. Haar verhaal is vergelijkbaar met het verhaal van meer dan 23.000 minderjarige asielzoekers die vorig jaar zonder begeleiding van volwassenen naar Europa kwamen.
Van Langendonck schreef ook over de tienduizenden migranten die via Libië naar de EU komen. Velen belanden in detentiecentra waar ze worden gefolterd.

Lees de stukken van 28 juni 2014 en 23 mei 2015 hier terug: Zonder ouders de zee op en Helse poort naar Europa (€)

De meeste reacties kwamen binnen op stukken over respectievelijk een ideeënbroedplaats en een alternatieve aanpak van jihadisme. Zo werd er veel gereageerd op een artikel over de Al-Azhar Universiteit. De teksten waar IS zich op beroept, zijn precies wat studenten op Al-Azhar leren, zeggen studenten. De Deense stad Aarhus geldt juist als een voorbeeld voor de aanpak van teruggekeerde jihadisten. Straffen is niet het belangrijkst, maar de vraag: hoe kunnen we je helpen?

Lees de stukken van 8 oktober 2014 en 28 maart 2015 hier terug: Kweekschool van het kalifaat en Hudhayfah wil niet terug naar Syrië: het succes van zachte Deense aanpak (€)

Koert Lindijer (Afrika)

Geboren: 1953, Rotterdam
Opleiding en loopbaan: “School voor journalistiek Utrecht. Ik ben freelance correspondent sinds 1973 in Latijns Amerika, Azië en vooral Afrika, met een kort intermezzo begin jaren tachtig als buitenlandredacteur Afrika bij NRC. Sinds 1983 werk ik vanuit Nairobi als Afrika-correspondent, voor NRC-Handelsblad, Radio 1 en Radio Netherlands Worldwide (wereldomroep). Ik won de Dick Scherpenzeelprijs in 1996, werd ‘Journalist voor de Vrede’ in 2007 en kreeg de Lira-correspondentenprijs 2014. Ik schreef vier boeken over Afrika: Kraal in Nairobi, Back to Rwanda, Bittereinders en De Vloek van de Nijl.
Waar: Correspondent Afrika vanuit Nairobi, sinds 1993
Waarom: “Twintig jaar na mijn geboorte in Rotterdam begon ik in 1973 aan mijn lange reis door Afrika. Tien jaar later werd ik correspondent. Een reis zonder einde. Een reis is als een mens; er zijn er niet twee gelijk. Er zijn er niet twee hetzelfde.”

I am the son of the road,
my country is the caravan,
my life the most unexpected
of voyages.

- Leo Africanus (1485-1554)

De keuze van Koert:
Toen het eerste jongetje in Maraka stierf, legden de dorpelingen bij zijn begrafenis hun handen op zijn lichaam. Daarna werd zijn broertje ziek. Toen zijn moeder. En toen overleed ook zijn oma. Lindijer maakte een reportage vanuit dit zwaar door ebola getroffen dorp in Sierre Leone. Een paar dagen later verscheen ook zijn column over de epidemie.

Lees de stukken van 27 en 30 december hier terug: Ebola bestaat niet echt. Toch? en Strijd tegen de angst (€)

Een stuk dat niet alleen veel indruk maakte op Lindijer, maar ook op lezers, ging over de genocide in Rwanda, 20 jaar later. Het land is nog steeds zwaar getraumatiseerd, constateerde hij. Daders worden gekweld door hun geheugen. Nabestaanden leven met een gevoel van leegte. Is vergiffenis mogelijk?

Lees het stuk van 3 april 2014 hier terug: Lachen om niet te huilen (€)

Tijn Sadée (België)

Geboren: 1964, Breda
Opleiding en loopbaan:“Economie aan de UvA’dam. In 2001 vanuit standplaats Budapest begonnen als correspondent Midden- en Zuidoost- Europa. In die periode geleerd hoe NRC het nieuws letterlijk ‘verslaat’: terwijl in de Kosovaarse hoofdstad een ‘zeer belangrijk’ geacht verzoeningsakkoord werd gepresenteerd, had de krant op die dag gelukkig liever een reportage vanaf de skipistes waar Kosovaarse Albanezen en Serviërs sámen probeerden de verroeste en kapotgeschoten liftinstallaties nieuw leven in te blazen. Dat akkoord deden we in een kadertje.”
Waar: Brussel, sinds 2013.
Waarom:“Bij mijn overstap naar Brussel (dossiers België en NAVO) werd ik gewaarschuwd voor ‘saaie vergaderbunkers’. Die zijn er. Maar bovengronds is Brussel voor mij de stad der steden, vol verhalen en geheimen, grote ambities en kleine verlangens. 170 verschillende nationaliteiten. Zeker: ook ‘saaie’ diplomaten op de EU/NAVO-hoofdkwartieren. Maar om de hoek drink je er een slivovitsj met een geëmigreerde Kosovaar. Met die skiliften is ’t nooit wat geworden.”

De keuze van Tijn:
Begin dit jaar vonden in België grote gecoördineerde politieacties plaats tegen terreurverdachten in verschillende steden. In Verviers, een stad in de buurt van Luik, kwam het tot een vuurgevecht tussen speciale politie-eenheden en drie verdachten die, volgens de Belgische justitie, een grote aanslag voorbereidden op politiegebouwen. Sadée schreef na de verijdelde aanslagen een ‘repolyse’ (combinatie van reportage en analyse):

Lees het stuk van 16 januari 2015 hier terug: ‘Tikkende tijdbommen’ in België (€)

Vlamingen en Nederlanders spreken dezelfde taal. Althans, we verstaan elkaar. Het blijkt een aangenaam gezelschapsspel op feestjes met Vlaamse vrienden: maak een ‘Nederlandse’ zin waar een Nederlander zijn tanden op stuk bijt. Op dit stuk kreeg Sadée veel reacties: Op uw poep! Het Standaardnederlands mag best wat Vlaamser

Roeland Termote (Centraal- en Oost-Europa)

Geboren: 1986, Zulte (België)
Opleiding en loopbaan: “Bachelor Geneeskunde (Universiteit Gent), Bachelor Moraalwetenschappen (Universiteit Gent), Master in Philosophy, Politics and Economics of Health (University College London). Bij de krant was ik in 2011 stagiair op de politieke redactie in Den Haag. Daarna schreef ik als freelancer over uiteenlopende onderwerpen, van Belgische en Nederlandse politiek tot de moraliteit van dopinggebruik en Talibaan-poëzie.”
Waar: Boedapest, sinds 2014
Waarom: “In de treinstations en luchthavens van Oost-Europa verhaspelen veel westerlingen Boedapest nog steeds tot Boekarest. Maar als correspondent is het net de diversiteit van het monotoon geachte Oost-Europa die overweldigt. Al zijn er ook constanten. Vijfentwintig jaar na de Val van de Muur kunnen veel mensen nog steeds niet om met het onvoorspelbare leven in samenlevingen die bruusk hun deuren opengooiden. Terzelfdertijd hebben vooral veel jongeren een kapitalisme omarmd dat ongeremder is dan wat wij gewend zijn.
Rijk vs. arm, permanente verandering vs. hardnekkige stagnatie, levensdrang vs. pessimisme: de contrasten zijn meestal iets extremer in Oost-Europa.”

De keuze van Roeland:
De Russische president Poetin en de Hongaarse premier Orbán hebben iets gemeen met de Turkse president Erdogan: ze regeren met straffe hand, onderdrukken de oppositie en noemen dat democratie. Wat, vroeg Termote zich af, is hun recept?

Lees het stuk van 17 februari 2015 hier terug: Handboek voor een autoritaire democraat (€)

De meeste reacties kreeg Termote op een reportage over het rampgebied van MH17 in Oekraïne.

Lees het stuk van 2 augustus hier terug: Speuren onder luid artillerievuur (€)

Guus Valk (Verenigde Staten)

Geboren: 1977, Hoogeveen
Opleiding en loopbaan: “Nederlandse Taal- en Letterkunde, Journalistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen. Bij NRC Handelsblad begonnen als redacteur onderwijs, daarna politiek redacteur in Den Haag en correspondent in Israël en de Palestijnse Gebieden.”
Waar: Correspondent Verenigde Staten in Washington sinds de zomer van 2011.
Waarom:“De kunst van journalistiek is om nergens op vooruit te lopen”, zei New Yorker-hoofdredacteur David Remnick eens. Dat gevoel herken ik, en ik probeer het mee te nemen terwijl ik door de VS reis. Het is makkelijk, en saai, om verhalen te zoeken die een wereldbeeld bevestigen. Of de verwachting bij de lezer, of jezelf. De verrassing is veel moeilijker te vinden, maar ik probeer daar wel naar op zoek te gaan.

Altijd als ik vanuit het vliegtuig al die flyover states bekijk, denk ik: Amerika is te groot om ooit helemaal te begrijpen. Het mooist vind ik de verhalen die mijn Hollandse blik op Amerika doen kantelen, of die een andere wending krijgen dan je verwacht. Correspondent zijn voelt als een enorme luxe, omdat ik al die reizen mag maken om de ogen en oren van de lezer te zijn. Dan bevestig ik liever niet alleen wat de lezer al vermoedde. Helemaal mooi is het als verhalen niet alleen iets onthullen over Amerika, maar ook over de menselijke geest.”

De keuze van Guus:
Kiesdistricten zó hertekenen dat je eigen partij altijd wint. In de VS is dit gesjoemel tot kunst verheven, schreef Valk vorig jaar. Bij de verkiezingen voor het Amerikaanse Congres op 4 november was dit weer een belangrijke factor. “Onze democratie is verrot”, zei gerrymandering-expert Kimball Brace.

Lees het stuk van 28 oktober 2014 hier terug: Verkiezingen in de VS? Die win je aan de tekentafel (€)

Valk kreeg op meerdere verhalen veel reacties, bijvoorbeeld toen hij anderhalf jaar geleden op Guantanamo Bay zat. Ook was er een piek toen Ferguson speelde (toen kreeg hij zelfs hatemail). Kampioen qua reacties is echter het stuk over de zogeheten free range parents, waarna hij post kreeg van tientallen verontwaardigde lezers. Alexander en Danielle Meitiv hadden een berisping van de Kinderbescherming gekregen omdat ze hun kinderen alleen naar huis laten lopen.

Lees het stuk van 1 april 2015 hier terug: Een kind alleen op straat? Bel 911! (€)

Peter Vermaas (Frankrijk)

Geboren: 1975, Leiderdorp
Opleiding en loopbaan: “Ik zat twee maanden op de School voor de Journalistiek in Utrecht, studeerde daarna geschiedenis en politicologie, maar ik leerde het vak van journalist bij het weekblad De Groene Amsterdammer. Daar was ik zes jaar redacteur. In 2006 vestigde ik me in New York, waar hij voor NRC Handelsblad freelance over de Verenigde Naties ging schrijven. Van begin 2009 tot eind 2012 was ik voor NRC en nrc.next vanuit Johannesburg correspondent zuidelijk Afrika.”
Waar: Sinds december 2012 in Parijs als Frankrijk-correspondent.
Waarom: “Er zijn weinig Europese landen die we in Nederland zo goed denken te kennen als Frankrijk. Maar wie wat langer rondkijkt, ziet dat niets is wat het lijkt. Frankrijk staat op een scharnierpunt in de geschiedenis. Het land wil aan de ene kant eigenheid behouden en hoopt iets van de trente glorieuses, de industriële bloeitijd onder De Gaulle, te handhaven. Maar aan de andere kant ziet menigeen dat het Franse model in een globaliserende wereld steeds meer onder druk staat en dat de door de Europese Unie zo gewenste hervormingen onvermijdelijk zijn. Tel daar de electorale successen van het Front National, de permanente dreiging van terreur en de Franse relatie met vooral Afrika bij op, en je hebt als correspondent genoeg om te ontdekken en te beschrijven.”

De keuze van Peter:
Vermaas ging na de aanslagen op de burelen van Charlie Hebdo naar Grigny. Amedy Coulibaly, die in een kosjere Parijse supermarkt vier mensen doodde, groeide op in La Grande Borne. In deze idealistisch bedoelde wijk, door de Autoroute du Soleil afgesneden van het oorspronkelijke Grigny, zijn nu drugs en werkloosheid de norm.

Lees het stuk van 17 januari 2015 hier terug: Als er Grigny op je cv staat kun je het wel vergeten (€)

Vermaas kreeg de meeste reacties op zijn interview met premier Manuel Valls. Vlak voor zijn bezoek aan Nederland pareerde de Franse premier de internationale kritiek op zijn land. “Het is mijn taak Frankrijk te deblokkeren”, zei hij in NRC. De reacties stonden vooral in de Franse kranten (hier wat voorbeelden)

Lees het stuk van 31 oktober 2014 hier terug: De neiging tot Frankrijk-bashing is onuitstaanbaar (€)

Bram Vermeulen (zuidelijk Afrika)

Geboren: 1974, Wamel
Opleiding en loopbaan: Academie voor Journalistiek, Tilburg, Internationale Betrekkingen Universiteit van Amsterdam, Political Science University of the Western Cape, Kaapstad. Correspondent voor NRC Handelsblad sinds eind 2001. Zeven jaar in Johannesburg. Vijf jaar in Istanbul. Journalist van het Jaar 2008. Lira Correspondentenprijs 2013. Dick Scherpenzeelprijs 2013.
Waar: Sinds eind 2013: Kaapstad.
Waarom: “Verhuizen is alle schroeven los draaien, en opnieuw naar de wereld leren kijken vanuit een ander perspectief. In Zuid-Afrika draaide de wereldkaart 180 graden en maakte ik kennis met ons spiegelbeeld. Ik kwam tot een angstige ontdekking en schreef er een boek over: Help, ik ben blank geworden. Over wat wit denken is, of wat dit deel van de wereld denkt wat het is.

Toen verhuisde ik naar Turkije en moest ik de kaart weer een kwartslag bijdraaien. In Turkije bleek links te denken als rechts in Nederland. Links is rijk, rechts gelovig, en wordt rijker. De Zuid-Afrikaanse zorg over slinkende persvrijheid en democratie verbleekte in Turkse context, waar collega’s massaal worden gearresteerd en ik zelf op een zwarte lijst kwam te staan vanwege verhalen die de regering niet aanstond. In Zuid- Afrika kun je in de krant lezen over de corruptie van de machthebbers. In Turkije schuwen journalisten het onderwerp liever, uit lijfsbehoud. Vanuit Turkije naar Afrika kijken, en dan weer naar Europa, en dan weer naar mezelf. Reizen is de wereld en dan jezelf leren kennen.”

Frank Vermeulen (Duitsland)

Geboren: 1958, Brisbane
Opleiding en loopbaan: “Nederlandse Taal- en Letterkunde in Leiden. Ik begon in november 1987 als stadsverslaggever van NRC Handelsblad in Amsterdam en belandde in 1991 via het Zaterdags Bijvoegsel en de verslaggeverij op de Haagse redactie. Dat jaar verscheen een boekje met rechtbankreportages De rechtszaak. (Ars aequi libri). In Den Haag volgde ik de ministeries van Binnenlandse Zaken en Justitie: de tijd van Ien Dales (PvdA) en Ernst Hirsch Ballin (CDA).

Vanaf 1994: politiek redacteur. Het CDA verdween na decennia uit het machtscentrum en Paars I kwam tot stand: de PvdA regeerde voor het eerst met de VVD (en D66). Vanaf januari 1997 naar Jakarta. Waar de Nieuwe Orde van president Soeharto na dertig jaar ineenstortte: een omwenteling met drie jaar economische, politieke en sociale crisis als resultaat.

In 2000 weer in Rotterdam, als buitenlandredacteur naar de VS voor verkiezingscongressen in Los Angeles en Philadelphia. Al Gore verloor van George W. Bush. Op reportage bij Indianen hoog in de Andes voor de Peruaanse verkiezingen (na de démise van Fujimori, alweer een dictator). Maar in de zomer van 2001, toen Paars II verdampte, terug naar Den Haag als politiek redacteur/plv.chef. Van 2003 tot 2008 als chef en commentator.

Het zijn de chagrijnige Balkenende-jaren na 9/11: Pim Fortuyn en Theo van Gogh werden vermoord, Ayaan Hirsi Ali nam de wijk naar de VS. Balkenende propageerde fatsoen en een VOC-mentaliteit. In 2009 terug naar de buitenlandredactie, als plv. chef. Voor het eerst pagina’s maken in het nieuwshart van de krant. Samen met chef René Moerland de roemruchte bijlage NRC de Wereld geïnitieerd.”
Waar: Berlijn, sinds 2012
Waarom: “Een al wat langer gekoesterde wens. Duitsland, ons grote buurland met het duistere oorlogsverleden, heeft zich schijnbaar ontwikkeld tot het meest welvarende, pacifistische en stabiele land van Europa. Het land achter de vooroordelen ziet er net even anders uit. Met als belangrijkste conclusie tot nu toe: Duitsland is niet een land maar een project. Duitsland is werk in uitvoering, voortdurend in beweging om de grote breuken van het recente verleden op een of andere manier te repareren. Of te verdoezelen. En dat is fascinerend om van dichtbij te bekijken en te beschrijven.”

De keuze van Frank Vermeulen:
Thema’s als abortus, seksuele voorlichting op school, homoseksualiteit en euthanasie leiden in Duitsland tot heftige discussies. De nieuwe conservatieve partij Alternative für Deutschland raadde vrouwen rond de verkiezingen aan voor hun 35ste drie kinderen te krijgen.

Lees het stuk van 6 december 2014 hier terug: De conservatieve revolutie is begonnen (€)

In de correspondentenrubriek in NRC schreef Frank Vermeulen over de stiekeme droom van veel Berlijners: een ontspannen leven. In de stad zouden te veel regels zijn.

Lees het stuk van 24 september 2014 hier terug: Berlijn of platteland: regels zijn regels (€)

Derk Walters (Israël)

Geboren: 1980, Veendam
Opleiding en loopbaan: “Ik studeerde Literatuurwetenschap. In 2006 kwam ik in dienst bij de krant op dezelfde redactie waar ik al stage had gelopen, de Binnenlandredactie. De eerste vier jaar schreef ik over onderwijs. Na een kort intermezzo op de Internetredactie werd ik in 2010 plaatsvervangend chef Opinie. Drie jaar later verhuisde ik naar Sport, waar ik schreef over voetbal en twee keer de Tour de France meemaakte.”
Waar: Israël, sinds 2014
Waarom: “Een correspondent in Israël en Palestina kan overal over schrijven, van cultuur tot economie, maar uiteindelijk draait vrijwel alles om het al decennia durende conflict. Het is taai en onoplosbaar, zeggen de critici. Maar mij fascineert het mateloos: het gaat om macht, land, religie en geopolitiek. Is het een conflict tussen Israëliërs en Palestijnen? Is het Joden tegen moslims? Het Westen versus de Arabische wereld? Ik beschouw het als mijn taak om me zo onpartijdig mogelijk op te stellen en door propagandapraatjes van beide kanten heen te prikken. Bovendien word ik graag op de proef gesteld; hoe ingewikkelder een conflict, hoe meer het draait om feitenkennis en vermogen tot logisch redeneren. Daarvoor is er geen betere plek dan Israël en Palestina.”

De keuze van Derk:
Gescheiden openbaar vervoer in Israël is misschien niet het grootste onderwerp, zegt Walters, maar het is wel veelzeggend. Het tekent hoe Palestijnen en Israëliërs steeds meer segregeren.

Lees het stuk van 30 oktober 2014 hier terug: Palestijn moet uit kolonistenbus (€)

De meeste reacties kwamen binnen op een verhaal over Milky-puddinkjes. Milky is een iconisch toetje in Israël, op de markt gebracht door zuivelbedrijf Strauss. Voor gemiddeld drie shekel – 63 eurocent – krijg je een klein pakje met chocoladepudding en slagroom. Dat is niet veel, maar Duitse prijsvechters bleken voor hetzelfde toetje maar 19 eurocent in rekening te brengen. En dat viel niet goed.

Lees het stuk van 26 november 2014 hier terug: In het beloofde land zijn puddinkjes duur (€)

Credits
Artikel en kaart: Laura Klompenhouwer
Video’s: Sjoerd Klumpenaar en Anouk Eigenraam
Sound effect video’s: Game sound, Bertrof
Met dank aan het Ambassade Hotel, Amsterdam