Ruigoords pinksterpoëzie: Vurige Tongen

Tosca Niterink en Anita Janssen blikken vooruit op hun optreden op 25 mei in Ruigoord.

Hans Plomp en Yvonne Mousset Foto Anita Janssen

Ingesloten door het industriële havengeweld van Amsterdam ligt het door wuivend groen omzoomde kunstenaarsdorp Ruigoord.

Iedere keer als ik het dorp binnenkom verbaas ik me er opnieuw over.

Van het ene moment op het andere ben ik de plofzones met de reusachtige witte olietonnen en de deprimerende meubelboulevard als bij toverslag vergeten. Want hier staat het fluitenkruid op kruishoogte te geuren in de zachte lentewind van welleer. Het gaf zich niet gewonnen aan het Havenbedrijf.

Het is een legendarisch dorp, in de kerk verbond Simon Vinkenoog Nina Hagen en Herman Brood in de echt. Sinds een paar maanden hebben Annie en ik hier een werkruimte in een jaren 70 rijtjeshuis. We zijn druk bezig er een mobiel doorzonsteunpunt van te maken.

We zitten om de tafel in het huis van onze buurman, dichter psychonaut, cannabist Hans Plomp (70), hij vormt samen met de weduwe van Johnny van Doorn, Yvonne Mousset (bijna 70) de harde organisatiekern van poëziefestival Vurige Tongen. Ter voorbereiding op het interview stopt Hans nog even haastig zijn platte hasjpijpje.

„Wil jij?” vraagt hij. „Nee, dank je, ik word er paranoia van. De laatste keer heb ik me twee uur achter een boom verstopt.” Yvonne heeft ook liever een glas wijn.

„Wanneer gaan jullie Vurig Tongen en hoe lang?”

„Drie Pinksterdagen lang”, zwijmelt Hans. Het belooft weer een opwindende happening te worden. „En poëtisch”, vult Yvonne aan. „Met dichters, schrijvers, performances en muziek, je kunt ook kamperen en non-stop lekker eten en drinken.”

„Schiet op,” roept Annie, „het weer slaat om!” Annie staat op een picknicktafel met haar fototoestel te zwaaien en te regisseren als een modefotograaf. „Armen langs je lichaam en kijk naar Hans.” „Ik wil niet en profil op de foto”, roept Yvonne. „Tong tegen je gehemelte vastzuigen”, adviseer ik. „Dat is een fotomodellentruc.” Ik doe het voor.

„Inderdaad,” zegt Yvonne verbaasd, „je zuigt gewoon je onderkin je keel in!”

„Wie krijgt dit jaar de Ruigoord trofee?”

„Eddy Woods”, zegt Hans. „Een Amerikaanse avant-gardedichter.”

Sinds 2003 wordt de Ruigoord trofee uitgereikt aan een woordkunstenaar met een warm hart voor Ruigoord. Daarna doen alle andere trofeehouders een korte voordracht: Willem de Ridder, PC Hooftprijswinnaar Hans Verhagen, Def P en performance-dichter Diana Ozon. Sinds vorig jaar sta ik zelf ook op de lijst. Behalve die trofee heb ik nu ook recht op een gratis begrafenis in de dorpskerk.

„Als de trofeehouder dood is, komt de weduwe”, vertelt Yvonne. „Edith Rignalda voor Simon Vinkenoog, en Alida Beekhuis voor Louis Louis Lehmann. Dus ik moet ook vanwege Johnny”, zucht Yvonne.

„En als de weduwe dood is?” Informeer ik. „Nee,” zegt Hans die niet goed geluisterd heeft, „alleen de trofeehouders zelf hebben recht op een gratis begrafenis hier in de kerk.”

    • Tosca Niterink